"εκεί όπου πετούν τα πουλιά..."

Το χτύπημα του κουδουνιού της πόρτας και του τηλεφώνου ανέκαθεν μου προξενούσαν φόβο. Όχι τόσο ο ήχος τους όσο η αναγγελία των νέων που προϋπαντούσαν… έτσι και σήμερα το επίμονο πρωινό κουδούνισμα του τηλεφώνου δεν ήταν για καλό! Σηκώνοντας το ακουστικό στην άλλη άκρη ήταν η γνώριμη φωνή ενός αγαπημένου μου φίλου ο οποίος με πληροφόρησε για το ξαφνικό φευγιό του Ο.

Να πω ότι λυπήθηκα, ίσως φανεί λίγο! Θα σχολιάσω μονάχα ότι είμαι ευτυχής γιατί γνώρισα τον Ο. Θα κρατήσω για πάντα εκείνες τις οικογενειακές διακοπές στην ακριτική Σύμη, απέναντι από την Ρόδο. Τις ατελείωτες απορίες μου για τους υπολογιστές εν έτη 1998 και το πώς αυτός ο ευφυέστατος άνθρωπος με μύησε στη νέα τεχνολογία. Αν μπορούσα να του απευθύνω το λόγο θα του έλεγα μονάχα τα εξής:

« Θυμάσαι τους χαρταετούς που μου έφτιαχνες και εγώ τους χρωμάτιζα; Πώς να τους ξεχάσεις άλλωστε! Κάθε χρόνο σε πιλάτευα να μου φτιάξεις κι έναν καινούριο…κι εσύ μου έκανες το χατίρι όσο κουρασμένος κι αν ήσουν μετά το ιατρείο. Καμάρωνα που πάντα είχα το δικό μου χαρταετό κι εσύ ολοένα μου έλεγες πως οι χαρταετοί πετούν εκεί όπου πετούν τα πουλιά!
Χτες πήγα εκεί που άλλοτε πετούσαμε τον χαρταετό που μου έφτιαχνες και σε σκέφτηκα…που να ήξερα ότι σήμερα θα έφευγες τόσο ξαφνικά!

Καλό δρόμο να έχεις φίλε Ο.»