«τώρα κουβαλάω ακόμη έναν σταυρό»

- Που είσαι τόσον καιρό;
- Εδώ κι εκεί, στα μικρά και στα μεγάλα της καθημερινότητας…
…
…
…
- Τι κάνεις τώρα; Πάμε για έναν καφέ;
- Βρέχει! Βρέχει καρέκλες που να βγούμε τούτη την ώρα;
- Πάμε ρε συ…

Με τούτη την παρότρυνση ξεκούνησα και βγήκα από το σπιτικό μου. Πέρασε ένα σαββατοκύριακο και δεν έκανα σχεδόν τίποτα από όσα συνήθως κάνω. Δεν πήγα για προμήθειες, δε συμμάζεψα το σπιτικό μου, δε βγήκα βόλτες, δε χάζεψα στο ίντερνετ, δεν αφιέρωσα χρόνο σε οικεία πρόσωπα μήτε έκανα τηλέφωνα, δε βγήκα να αγοράσω κυριακάτικο φύλλο εφημερίδας, δε μαγείρεψα, δεν έκανα καμιά προετοιμασία για την ερχόμενη βδομάδα! Ο καιρός βαρύς, βροχερός. Δε με μελαγχολεί αλλά με κουράζει. Με αποθαρρύνει από κάθε σκέψη για την παραμικρή κίνηση και δουλειά.

Ο χρόνος κύλησε ήρεμα, με μουσικές και αγαπημένα αναγνώσματα να με συντροφεύουν. Χτες χάζευα τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό μου. Έπεφτε με μιαν ασυνήθιστη ορμή, σα να ήθελε να ξεπλύνει κάτι. Όσο κι αν επιχείρησα να διώξει από τη μνήμη μου δυο περιστατικά των τελευταίων εβδομάδων εκείνα ξεπηδούσαν σε ανύποπτες στιγμές. 

Την περασμένη Παρασκευή επιστρέφοντας σπίτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν έπειτα από δυο χρόνια. Σε είχα αναζητήσει επίμονα όταν χάθηκες από την κοινότητα, όμως δεν είχα κατορθώσει να επικοινωνήσω μαζί σου. Είχες έρθει πιο κοντά, με εμπιστευόσουν και μου μιλούσες. Μέσα από εκείνες τις κουβέντες μας είχαμε ανακαλύψει ότι τα αδέρφια μας άνηκαν στην ίδια παρέα, σπούδαζαν μαζί…γελούσαμε συνωμοτικά διότι εμάς μας ένωνε ένα ακόμα κοινό. Σου έλεγα κι εγώ τα βάσανά μου και όντας συνομήλικοι ψάχναμε λύσεις. Είχαμε γίνει φίλοι καλοί κι ήσουν ο μοναδικός γκέι φίλος που έκανα ποτέ. Από σένα είχα πάρει το θάρρος να μιλήσω στους δικούς μου. Το είχες κάνει πρώτος και σε θαύμαζα γι’ αυτό. Ήσουν πάντοτε πιο θαρραλέος από μένα. Εσύ μου είχες μιλήσεις για τα «δικαιώματά» μας και το γενεσιουργό πυρήνα της κοινότητας. Για όσα έπρεπε να παλέψουμε…

Κι άξαφνα έγινες άφαντος. Ακόμη κι ο Απ. που ήταν ο σύντροφός σου δεν είχε νέα σου. Δε απαντούσες στα μηνύματα κανενός μα ούτε και στα δικά μου. Ποτέ δε χώνεψα πως χαθήκαμε. Δε κυκλοφορούσες πουθενά, κανείς δεν είχε νέα σου. Ανησυχούσα για σένα, δεν μας είχες συνηθίσει σε τέτοια. Ύστερα από μήνες πληροφορήθηκα από το αδέρφι μου για το τραγικό περιστατικό που είχε συμβεί στην αδερφή σου. Είχα παγώσει. Σου έγραψα ένα e-mail γεμάτο από σκέψεις μου και στο δεύτερο μισό του κειμένου σου έγραφα τα νέα μου. Δεν απάντησες ποτέ. Ρωτούσα για την υγεία της αδερφής σου και μάθαινα μέσω της αδερφής μου. Μέχρι που το θέμα και το ενδιαφέρον εκ μέρους της αδερφής μου ατόνισε κι έπαψα να μαθαίνω νέα από το μοναδικό πληροφοριοδότη που είχα. Η ζωή μου συνεχίστηκε όπως κι η δική σου. Έφυγα για φαντάρος κι έχασα κάθε επαφή.

Ποτέ δεν έπαψα να σε περιλαμβάνω στις ιδιότυπες προσευχές μου, να σε σκέφτομαι, να νοσταλγώ το ταξίδι στην Τενερίφη που ονειρευόμασταν να κάνουμε, να χαμογελάω ακούγοντας το «σαραβαλάκι» που τραγουδούσαμε στο μικρό παλιό αυτοκίνητό σου και να συλλογιέμαι το περπάτημά μας στη βροχή χωρίς ομπρέλες («γιατί έτσι είσαι ελεύθερος από τα πάντα» μου έλεγες).

Μια τέτοια βροχερή μέρα σε συνάντησα, την περασμένη Παρασκευή. Έβγαζες βόλτα την αδερφή σου με το αναπηρικό της μαξίδιο που έχει γίνει αναπόσπαστο πια στοιχείο της καθημερινότητάς της. Εγώ σκυμμένος έδενα το κορδόνι μου κι εσύ δωρικός έκανες το καθήκον σου. Σταματήσατε απότομα μπροστά μου καθώς σηκωνόμουν σα να ήθελες να μη χτυπήσεις. Σάστισα αντικρίζοντας σε, μου χαμογέλασες κι αυθόρμητα σου είπα «πόσο χαίρομαι που σ’ αντικρίζω ύστερα από καιρό!». Μου έκλεισες το μάτι, πρόταξες το χέρι να με αγκαλιάσεις και μου είπες «Σείριε, γεια σου! Τι κάνεις; Μπορώ να σε ευχαριστήσω τώρα για εκείνο το e-mail που μου έστειλες τότε;». 

Είπαμε αρκετά, για το πόσο έχουν αλλάξει οι ζωές μας και για το πώς πορευόμαστε. Χαιρετηθήκαμε και παρότι σου πρότεινα να μη χαθούμε ξανά, η παρότρυνσή μου ετούτη έμεινε μετέωρη...ανταπάντησες «τώρα κουβαλάω ακόμη έναν σταυρό». Το μόνο που δε πρόφτασα να σου πω, είναι πόσο πολύ σε θαυμάζω τώρα. Στις προσευχές μου κι αδερφή σου από την περασμένη Παρασκευή.

ΥΓ. το παρόν αφιερώνεται στο φίλο μου Γ. Ας βρίσκει πάντα δύναμη αυτό το παιδί.

ΣΧΟΛΙΟ: Η παρούσα φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 2006, απόβροχο σε σημείο της πόλης εξαιρετικά αγαπημένο. Παλιότερα από παραπλήσιο σημείο φωτογράφησης (πάντα στο ίδιο μέρος) είχα ανεβάσει ένα αγαπημένο ηλιοβασίλεμα. 

Καλή βδομάδα

φιλώ και χαιρετώ σας

Σείριος