Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος
Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

_______________________________________

Υπάρχουν ορισμένα ποιήματα όπου η ειλικρίνεια των στίχων τους είναι γροθιές στο στομάχι μου. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με το παρόν ποίημα του Ντίνου Χριστιανοπούλου . Ίσως να έχει επιδράσει καταλυτικά μέσα μου κι η ερμηνεία του Καρακότα.

_______________________________________

"Είναι βράδυ. Έξω βρέχει και από το παράθυρό μου δε φαίνεται η πόλη με τα φώτα της. Με αποφεύγεις διαρκώς χωρίς να μου εξηγείς τι σε κάνει τόσο απόμακρο. Λίγες στιγμές όμορφες μαζί κι έπειτα καθένας γυρίζει στο κόσμο του. Γιατί το κάνεις αυτό; Άσε με να δω πέρα από το φαίνεσθαι. Δε σου αξίζει η εικόνα του σκληρού, απόμακρου. [...] Γιατί δεν αφήνεις τα συναισθήματά σου; Φοβάσαι να αγαπήσεις πάλι; Μέχρι πότε μου λες;"

Ένα τέτοιο e-mail βρήκα το πρωί στα εισερχόμενα μου κ διαβάζοντας το (με την τσίμπλα στο μάτι) κλονίστηκα. Το σκέφτομαι από εκείνη την ώρα αδιάλειπτα. Χρωστάω μερικές εξηγήσεις...

Κι ένας λόγος που παραθέτω το μικρό αυτό απόσπασμα είναι διότι μου προξένησε το ίδιο συναίσθημα με το ποίημα του Χριστιανόπουλου. Γροθιά στο στομάχι...για όσα γνωρίζουμε καλά αλλά κάνουμε ότι δε τα ξέρουμε.