Υπάρχουμε και δρούμε μέσα στα όριά μας, συνυπάρχουμε με τους υπόλοιπους μα αλήθεια πότε κατορθώνουμε να τμήσουμε τους κύκλους των υπολοίπων; Ίσως όταν αγαπάμε με όλο μας το είναι κάποιον ή ακόμη και τότε το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι η επαφή μόλις σε ένα σημείο; Το μόνο βέβαιο κάθε μας κίνηση ακροβασία στο κενό, κορμιά που ζητούν τη ΜΙΑ, τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ, τη δική τους αλήθεια.
ΥΓ. Στο πικάπ η Βίκυ Μοσχολιού, στο ποίημα του Γ. Χρονά "Πέραμα" και μουσική Γ. Μαρκόπουλου. Εκ πλη κτι κή!
ΥΓ2. Η φωτογραφία είναι δική μου, από πρόβα ακροβατών στο Leeds του Ηνωμένου Βασιλείου. Έπεσα πάνω της ψαχουλεύοντας μια σειρά φωτογραφιών.
ΥΓ2. Η φωτογραφία είναι δική μου, από πρόβα ακροβατών στο Leeds του Ηνωμένου Βασιλείου. Έπεσα πάνω της ψαχουλεύοντας μια σειρά φωτογραφιών.
Καλησπέρα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλά η φωτογραφία απλά δεν υπάρχει! Απίστευτη! Για την Βίκυ δεν έχω λόγια, την λατρεύω!!!
Καλή Κυριακή εύχομαι
Τι ωραίο...!
ΑπάντησηΔιαγραφή:)
βαλτός εισαι? ορια..Leeds..,15 χρονια πριν ειχα παει σαυτες τις γειτονιες Manchester & Leeds ακολουθωντας τον πρωτο ερωτα, σπαζωντας τα δικα μου ορια---παντα υπαρχουν καποια ορια να σπασεις στη ζωη--- και οταν εφυγα πια μετα απο 6 μηνες στα γουοκμαν ακουγα μοσχολιου...
ΑπάντησηΔιαγραφή"δεν ειμαστε στην ιδια τη συχνοτητα..."
@ musibug: καλημέρα όλη μέρα !
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζω ότι η αυθεντικότητα της Μοαχολιού κ ο τρόπος που ερμηνεύει είναι εφάμιλλος της Νίνου. Ανατριχιάζεις με την ερμηνεία της σε ο ορισμένα κομμάτια!
Φιλώ σε!
* πες με αδαή ή όπως αλλιώς θες αλλά πρόσφατα έμαθα το τραγούδι που παίζει στο πικάπ. Το ακούω μέρες τώρα σε διαρκή επανάληψη
@ manetarius: Είσαι πολυάσχολη μητέρα...Κυριακή σήμερα κοίτα να την περάσει με την οικογένειά σου και το παιδάκι σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧάρηκα που σε είδα ξανά από τα λημέρια μου...
φιλώ κ χαιρετώ σε!
@ άσωτος γιος: Λες να είμαι βαλτός από κάποιο παράλληλο σύμπαν με το δικό σου; Δυο χρόνια πριν, μέρες Πάσχα εγώ ταξίδευα στην αναζήτηση των δικών ορίων, ένα σακίδιο κ τα τρένα να με πηγαίνουν εδώ κ εκεί...
ΑπάντησηΔιαγραφήΒίκυ μοναδικά αισθαντική κ αληθινή μου συντροφιά σε εκείνο το ταξίδι...μαζί κ η Φλέρυ...
τα υπόλοιπα ίσως σε κάποια μελλοντική ανάρτηση...
Φιλώ σε!
ΥΓ. αλήθεια, λοιπόν, τα όρια σπάνε; Νόμιζα ότι απλά βρίσκουμε τα όριά μας (συνειδητοποιούμε ίσαμε που είναι) κι ουδέποτε βγαίνουμε από αυτά...
''Το μόνο βέβαιο κάθε μας κίνηση ακροβασία στο κενό, κορμιά που ζητούν τη ΜΙΑ, τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ, τη δική τους αλήθεια.''
ΑπάντησηΔιαγραφήΑκριβώς αυτό για αυτή που αναζητάτε για να οριοθετηθούν τα όρια τα νέα σε τομή..,για την Μοσχολιού,δεν υπάρχουν λόγια,όπως και για την Νίνου που αναφέρεις σε σχόλιο σου!!!
Η φωτογραφία εκπληκτική!!!
Την Καλησπέρα μου!!!