"Δρόμοι παλιοί..."

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε...

Δρόμοι παλιοί...
Μανώλης Αναγνωστάκης

________________________________________________

** Αυτό τραγουδούσα χτες τη νύχτα επιστρέφοντας στο σπίτι μου... είναι κάποιες φορές που τη νύχτα το ραδιόφωνο συναντά την ποίηση, η ποίηση τη μουσική κι η μουσική τις λεπτές κι εύθραυστες χορδές της διάθεσης! Οδηγούσα, στο δρόμο ελάχιστα οχήματα, η πόλη σχεδόν ήρεμη, το παράθυρο του οδηγού χαμηλωμένο, η νύχτα δροσερή κι εγώ σταματημένος σε ένα φανάρι να τραγουδάω το παραπάνω κομμάτι πότε με παράπονο που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια και πότε με δυναμισμό...

**ΚΛΙΚ στο σύνδεσμο για να ακούσετε τη Ζορμπαλά σε μια πιο ώριμη ερμηνεία από την πρωταρχική. Αναμφισβήτητα η αρχική ενορχήστρωση κι ερμηνεία είναι αξεπέραστη...