Δεκαπενταύγουστος 2012...

Εσύ κι εγώ κι οι δρόμοι,
το φως δε λέει συγγνώμη,
τρέμει, χαράζει κι ανασταίνεται,
μάτια που κλαίτε μ' αρρωσταίνετε
ζητώντας τ' όνειρο
μια ζωή παραμύθι κι όνειρο.

Κλειδί που σπάει στη μέση
η λογική μου κι η τρέλα μου
μια μολυβιά στη φανέλα μου
την Κυριακή σαν ξυπνήσω γέλα μου,
-φοβάμαι φως μου-
μ' ένα σώμα μια ψυχή
δίδυμος γκρεμός η ενοχή.

Εμείς οι δυο κι οι φόβοι
ψωμί ζεστό που κόβει
ένας εργάτης κάπου απέναντι
όσα σου δίνω είναι έναντι
σε κάποια πρέπει μου
μια ζωή να χωράει στη τσέπη μου.

Πηγαίνοντας ή επιστρέφοντας από μιαν εκδρομή, λίγο πριν το φετινό Δεκαπενταύγουστο. Κυριακή, Κυριακή των πολλών, Κυριακή των στιγμών, Κυριακή με απόβροχο κι ουρανό καθάριο...

Ο δρόμος ίσως να έχει τέλος. Το μόνο παρήγορο είναι πως δεν ορίζουμε εμείς τη διάρκειά του....

Τα παραθύρια λουσμένα στα χρώματα άλλοτε του υπέρλαμπρου ήλιου κι άλλοτε στο φως του φεγγαριού. Όπως εδώ πέρσι.... 

Οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου. Χάρισμα στη στιγμή εκείνη που ακούγοντάς το στο Δεύτερο, ίσαμε να ανάψει το κόκκινο φανάρι, στάθηκε δίπλα μου ένα όχημα με δυο νεαρού που στην ίδια συχνότητα όντας όπως κι εγώ, το τραγουδούσαν κι ο ένας εξ αυτών έκλαιγε.

Καλή βδομάδα σε όλους!