Στο καιρού τη ζυγαριά...

Τον τελευταίο μήνα τρέχω κι ο χρόνος δε μου φτάνει! Έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος ξοδεύεται πιο γρήγορα κι από τα ευρώ που έχω στο πορτοφόλι μου… και να σκεφτείς ότι κάποιοι είναι ευτυχισμένοι κάνοντας εργασιοθεραπεία. Τους βοηθά να μη σκέφτονται τα τρέχοντα προβλήματά τους ή να τα ξεπερνούν με ευκολότερο τρόπο.

Δε σας κρύβω ότι κάποια στιγμή, την έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ αυτή τη «λύση» αλλά για πολύ λίγο (ευτυχώς την εγκατέλειψα έγκαιρα, όταν είδα ότι δεν οδηγεί σε ορθά αποτελέσματα)… τώρα όμως, τούτη την εποχή, δεν έχω κανένα λόγο να θέλω να βιώνω αυτό το πρεσάρισμα! Τρέχω, τρέχω… και σταματημό δεν έχω…ουφ! Δυο βδομάδες ακόμα κι έπειτα ο μήνας αλλάζει. Ελπίζω και το πρεσάρισμα που μας έφερε ο Φλεβάρης να φύγει ή καλύτερα να καεί όπως ο καρνάβαλος σε δυο Κυριακές από τώρα.

Καλά εφέτος δεν έχω καταλάβει καθόλου την έλευση καρναβαλιού! Και να αναλογιστεί κανείς ότι ζω στην πόλη με το περισσότερο καρναβαλικό τζέρτζελο (πες μου ότι δεν ξέρεις τι είναι το τζέρτζελο…). Υποτονικά τα πράγματα… δεν έχω πάει ακόμα ούτε σε έναν αποκριάτικο χορό, όχι γιατί δεν προφταίνω (πράγμα το οποίο ισχύει!) αλλά απλά γιατί εφέτος δεν έχω λάβει ούτε μια πρόσκληση. Και μη θαρρείς φίλε αναγνώστη ότι έγινα απότομα ανεπιθύμητος ή δεν ξέρω τι θα βάλεις με το νου σου. ΟΧΙ! Απλά, δεν έχουν γίνει ακόμα χοροί…βρε μπας και φταίει η οικονομική κρίση και για αυτό;;; Τι να πω…χαζεύω το περσινό κείμενο που είχα γράψει και γελάω μόνος μου, φέρνοντας στο νου όλα αυτά τα τραγελαφικά που συμβαίνουν με τα κουστούμια, τις αναμνήσεις και τους αποκριάτικους χορούς… θα ακολουθήσει (ελπίζω) και φετινό κείμενο με αποκριάτικες σκέψεις… αστεία γεγονότα κτλ φετινών κι αλλοτινών συμβάντων.

Τελειώνοντας, να χαιρετήσω κι από εδώ την Amelie και το ξεκίνημα της στο blogging. Αξίζει τον κόπο να  επισκεφτείτε το νεοσύστατο blog της, όχι για άλλο λόγο αλλά για την ειλικρίνεια ψυχής που αποπνέουν τα λιτά κείμενα της.

Τρέχει, τρέχει...