Είχε νυχτώσει έξω για καλά. Ένιωθα πως ήμουν μόνος, κατάμονος μέσα σε τόσους φίλους. Πήρα βαθιά ανάσα κι άρχισα να βαδίζω το δρόμο της επιστροφής. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως έπρεπε να γυρίσω πίσω, να τρέξω κοντά σου. Δε το έκανα…Ήμουν αποφασισμένος να τα καταφέρω, κι αυτό, παρά τη μελαγχολία της στιγμής, με γέμισε αισιοδοξία.6-4-2010
Φτάνοντας πίσω, σε βρήκα στο πλατύσκαλο της απέναντι πολυκατοικίας. Χαμογέλασα και το μόνο που είπες ψιθυριστά, ερχόμενος κοντά μου, ήταν «Αυτό το βράδυ μη μ' αφήνεις μόνο…»
Ανεβήκαμε από τη σκάλα…πρώτα στο σπίτι μου κι έπειτα στα σύννεφα. Και πως κατεβαίνεις από εκεί χωρίς να γκρεμοτσακιστείς…;
Ακόμη ένα κείμενο από τη σειρά "στρατιωτικά κείμενα". Στο τελευταίο ερώτημα έχω δώσει απάντηση. Έρχεται μόνη της μαζί με το χρόνο. Άλλη τη λένε πείρα, εγώ την λέω υποψία για όσα συμβαίνουν. Πόσο μελαγχολικά ωραίο είναι τραγούδι του Δ. Θεοδόση!
Τι καταπληκτικές στιγμές έχεις ζήσει κι εσύ. Τι μου θυμίζουν τι μου θυμίζουν. Ζήσε τις όσο πιό έντονα μπορείς γιατί κάποτε θα εξυπηρετούν μόνο σαν αναμνήσεις. Σ'αγαπώ πολύ και το ξέρεις.
ΑπάντησηΔιαγραφή@ Ginger
ΑπάντησηΔιαγραφήΑς λάβουν στο πέρας του χρόνου όποια κατανομή θέσης τους αρμόζει. Το μόνο που ζητώ από το χρόνο είναι να μη μου στερήσει το μνημονικό, την πολυτέλεια να θυμάμαι όλα εκείνα που έζησα και με καθόρισαν σαν άνθρωπο.
Η αγάπη αμοιβαία!
Κοίτα να περάσεις όμορφα στην Ελλάδα που τόσο σου έχει λείψει το φως και η θάλασσά της.
ΥΓ. πάντα σε διαβάζω άσχετα αν σχολιάζω ή μη.
Φιλώ κ χαιρετώ σε
Το ανιψάκι σου