Ὅταν ἡ νύχτα τῆς καρδιᾶς μου κατεβεῖ στά χέρια σου
ὅταν τά χέρια σου ἀνασύρουν ἀπό τῆς μνήμης τούς βυθούς
τίς πιό λαμπερές εἰκόνες
Ἐγώ θά' μαι μία δέσμη ἀστέρια φλογερά
Ἐγώ μέ μία φωνή ἀπό θλίψη πού γαλήνεψε
θά σού χαρίσω ὅλους τους σπόρους τ' οὐρανοῦ
τούς ἴσκιους τῶν πραγμάτων
κι ἐσύ μονάχος κί αἰνιγματικός θά ξέρεις
ποιός ἄνεμος κοιμήθηκε σέ δροσερά σεντόνια.
Σείριος
Άνοιξη του...
(δεν έχει σημασία ποιαν άνοιξη γράφτηκε, το θυμήθηκα πρόσφατα όταν ανταλλάσσοντας μουσικές με έναν φίλο εκλεκτό, σκόνταψα πάνω σε μια σειρά ηχογραφήσεων που είχαν γίνει σε περασμένες εποχές.)
Πολύ όμορφο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυνέχισε λοιπόν να "ξεθάβεις" τέτοια όμορφα...
Τα καλά κρυμμένα μυστικά του έρωτα, οι μεγάλες αλήθειες μου πάντα θα μένουν θαμμένα, όπως οι θησαυροί των παραμυθιών.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι όταν (κατά τύχη) πέφτω επάνω τους άλλοτε τα ξεθάβω κι άλλοτε τα σκεπάζω επιμελώς μη θέλοντας το φως κι αέρας να τα οξειδώσουν.
Κι έτσι παραμένουν για πάντα "κρυφά" με την ελπίδα να τα βρει κάποιος άλλος, στην προσπάθειά του να με αποκρυπτογραφήσει.
υγ. ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο! Τον εκτιμώ βαθύτατα.
(Ολίγον άσχετο!
υγ2. μου λες σε παρακαλώ ποιος είναι εκείνος ο αναγνώστης από το μακρινό Τέξας που κάθεται και με διαβάζει? Τον ευχαριστώ πάντως για τα κουράγια του, να με διαβάζει!)