*^*

Γαλάζια πεῦκα τρέχουν στό μυαλό μου

σέ τούτη τήν ἀξέχαστη ἐκδρομή,

τά σύνεργα σκουριάσαν στό γυλιό μου,

βαρέθηκα νά εἶμαι στή γραμμή.

Στή γραμμή σάν στρατιῶτες πού πηγαίνουν

στόν ἄλλο κόσμο, πού γυρνοῦν καί δέν πεθαίνουν.

Γυναῖκες μαῦρες κι εἶναι τρομαγμένες,

τσιγκέλι ὁ κόσμος δίχως οὐρανό.

Στραγγίζει τό κορμί μου στούς μπαξέδες,

μέ γδέρνουν σάν μοσχάρι καί πονῶ.

Δέν εἴμ' ἐδῶ γι' αὐτούς πού μέ ζητᾶνε

εἶναι κλειστό τό μαγαζί καί δέν πουλᾶμε.

Ἀράζουν οἱ χωριάτες στά βαγόνια

καί τρῶνε τό κασέρι μέ ψωμί,

στά μάτια τούς τά τρομαγμένα χρόνια,

χάρτινα χρόνια, χάρτινη ζωή.

Δέν εἶμαι 'γω αὐτός πού κυνηγᾶτε

λάθος ἡ πόρτα καί ὁ ἀριθμός μή μέ ρωτᾶτε.

Πικρός ἀέρας μέσα στή ζωή μου

παραμονεύει ὁ θάνατος κρυφά

μή μοῦ χαλᾶς αὐτή τήν ἐκδρομή μου

μή μέ γυρίζεις πίσω στά στενά.

Αὐτά πού θέλω νά σού πῶ δέν τά θυμᾶσαι

κλείνεις τά μάτια, μά τό ξέρω δέν κοιμᾶσαι.

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλιας

Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Γκαϊφύλιας & Μαρίζα Κωχ