Μικρές Στιγμές...ανεκτίμητης αξίας!

Δεν είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που τα "παίρνουν" εύκολα σε τούτη τη ζήση. Δεν καυχιέμαι για την ευφυία μου διότι ότι κατάφερα ίσαμε τώρα, το κατόρθωσα με αγώνα και προσπάθεια. Αφήνω τους άλλους να χαίρονται τα "μεγάλα" τους μυαλά! Και στα αλήθεια δε με νοιάζει! Παρηγορούμαι σκεπτόμενος ότι κάποιοι ούτε με την επίπονη προσπάθεια τα καταφέρνουν, άρα εγώ είμαι τυχερός...(όσα για τα "μεγάλα" μυαλά, βλέπετε κι εσείς που μας έχουν οδηγήσει...)

Ωστόσο, με το ταπεινό μυαλουδάκι μου συνέλαβα πολύ νωρίς ότι τον Άνθρωπο δυο πράγματα μπορούν να τον κάνουν πραγματικά ευτυχή! Πρωτίστως, θα πρέπει να έχει συμφιλιωθεί με το θεριό που είναι μέσα του, τον εαυτό του(!!). Κι έπειτα, να μην περιμένει την "μεγάλη" στιγμή για νιώσει πλήρης κι ικανοποιημένος.

Αν χαίρομαι πραγματικά για κάτι είναι ότι τα έχω κατορθώσει και τα δυο. Μου πήρε χρόνο κι εσωτερική αναζήτηση. Κι ούτε ποτέ σταματάει η ενδοσκόπηση του εαυτού μας. αν εμείς δε το θελήσουμε. Δε μου αρέσει να λέω μεγάλες κουβέντες, αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος ότι τα έχω πολύ καλύτερα με τον εαυτό μου από πολλούς άλλους... Όσο για την ευτυχία, από παιδί ακόμα, ποτέ δεν περίμενα κάποιο υλικό αγαθό να με κάνει να χαρώ. Πάντα μου αρκούσε ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί... κι είναι στα αλήθεια αυτά που αποζητώ ακόμα και τώρα... 

Δε λέω καλά τα υλικά αγαθά, καλά τα χρήματα που με κόπο κτώνται αλλά τι να τα κάνεις όλα αυτά αν δεν έχεις το περίσσευμα της ψυχής να τα μοιραστείς; Ας το καταλάβουν καλά ότι το χρήμα (τα υλικά αγαθά) είναι το μέσο για να περνάμε καλά εμείς κι οι γύρω μας. Δεν είναι μέτρο καταξίωσης... είναι το  μέσο που αργά ή γρήγορα θα τους αποκόψει από τους ανθρώπους... κι αν όντως είναι "μεγάλα" μυαλά θα καταλάβουν ότι η μοναξιά της ψυχής δεν απαλύνεται όσα χρήματα κι αν έχεις.

Δεν έχω σκοπό να πλασαριστώ σα γκουρού...μην ανησυχείτε. Ούτε έχω σκοπό να σας παρουσιαστώ σαν "δάσκαλος - σοφός". Όλα τούτα τα γράφω, διότι ολημερίς ήμουν μελαγχολικός...ούτε ακριβώς μελαγχολικός... σκεπτικός καλύτερα! Μου λείπουν πρόσωπα αγαπημένα... έπιασα λοιπόν, να χαζεύω φωτογραφίες κι εκεί κατάλαβα ότι ένα ελάχιστο μέρος των ευτυχισμένων στιγμών υπάρχουν αποτυπωμένες!

Οι περισσότερες όμορφες στιγμές είναι στο μυαλό μας καλά τακτοποιημένες και κανένας φωτογραφικός φακός δεν τις έχει ξεκλέψει. Διότι που να βρεθεί φωτογραφικός φακός ( και τι δουλειά να έχει???) την ώρα που περπατάς στην Πατησίων αγκαζέ με τη Sunnefoula τρώγοντας σοκολατάκια  Leonidas; Κι αλήθεια, αυτό το μικρό περιστατικό σκέφτηκα και θυμήθηκα τα συνωμοτικά γέλια που κάναμε, ωσάν να ήμαστε μικρά παιδιά που έκλεψαν τη λιχουδιά από το τραπέζι και γρήγορα γρήγορα τη γεύονταν. Τι κι αν οι ζωές μας τρέχουν με φρενήρεις ρυθμούς έτσι τόσο απλά ξαναγίναμε παιδιά στη μέση της Πατησίων. Της Πατησίων με τα τρόλεϊ, τους βιαστικούς διαβάτες, τους φοιτητές και τους τουρίστες...

Χρονιά Πολλά στην καλή μου Sunnefoula!

 ______________________________________________________

**Το τραγούδι της Μόνικα, από τα πολύ αγαπημένα μου τόσο για το στίχο όσο και για τη μουσική του!

Αυτό "φεύγει" για αλλού...

Οι ευχές μου τόσο στη Sunnefoula όσο και για καλό μήνα δίνονται από σήμερα! Άντε καλό φθινόπωρο να έχουμε!