Το φεστιβάλ της ΚΝΕ...

Τι ζέστη είναι αυτή που κάνει τις τελευταίες μέρες…σα να μη θέλει να φύγει το καλοκαίρι για να παραχωρήσει τη θέση του στο φθινόπωρο! Είναι γλυκιά η ζωή κι αυτό το ξέρει πολύ καλά τούτο το καλοκαίρι…

Εμείς αλλάξαμε για να υποδεχτούμε ένα αλλιώτικο φθινόπωρο αλλά ο Διονύσης Σαββόπουλος (των εφηβικών μου ακουσμάτων) επιμένει να περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το ελληνικό καλοκαίρι μέσα από ένα τραγούδι γεμάτο εικόνες! Ακούστε το και πείτε μου! Υπάρχει άλλο τραγούδι που να σας ανασύρει τόσες καλοκαιρινές ελληνικές εικόνες;

Dionysis Savvopoul...

Μίλησα πριν για τα εφηβικά μου ακούσματα κι όχι τυχαία! Η πόλη μου έχει γεμίσει με αφήσεις από το Φεστιβάλ Νεολαίας της ΚΝΕ, το οποίο λαμβάνει χώρα όπως κάθε χρόνο αυτές τις μέρες. Ε, λοιπόν, σήμερα καθώς περπατούσα κοντοστάθηκα ύστερα από αρκετά χρόνια να διαβάσω με προσοχή μια από αυτές, όπως έκανα τότε…μαθητής ακόμα. Ποτέ δεν υποστήριξα με πάθος τις αριστερές ιδέες παρά τις όποιες αριστερίζουσες ιδέες έχω. Δεν άνηκα σε εκείνο το χώρο παρότι μου ασκούσε μια επιρροή. Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα!

Εγώ ήθελα να μιλήσω για εκείνες τις γλυκές αναμνήσεις που έχω από τις συναυλίες που είχα παρακολουθήσει στο Κάστρο της πόλης μας! Συναυλίες όπου έβλεπες πολλούς γνωστούς, συμμαθητές και καθηγητές. Πραγματική γιορτή ήταν εκείνες οι μέρες! Κύρια παρέα σε αυτά ήταν ο συνομήλικος ξάδελφος μου, αλλά εκεί έβρισκα τη «μεσοτοιχία», τη Δανάη και τον Κώστα, τον Αιμίλιο… ένεκα του φθηνού εισιτηρίου και του «κοχλαστού» αίματος εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας μας η συμμετοχή ήταν υπερβολικά μεγάλη. Με τρεις δεκάρες στην τσέπη κι όμως δε μας ένοιαζε τίποτα! Αρκούσε που ήμασταν εκεί όλοι μαζί…κι ας βάζαμε ρεφενέ τα έξοδα για να αγοράσουμε μπύρες κι ας γυρίζαμε με τα πόδια σπίτια μας!

Θυμάμαι, θαρρώ στην Γ΄ Λυκείου ήταν, είχαμε πάει στη συναυλία του Παπακωνσταντίνου κι από τις πολλές φωνές και το τραγούδι η φωνή μας την άλλη μέρα είχε κλείσει. Κι η επόμενη μέρα μας βρήκε στην τάξη, να κάνουμε μάθημα κανονικά…διότι το Φεστιβάλ δεν γνωρίζει από σχολείο, αργίες και Σαββατοκύριακα…

Για αυτά τα όμορφα κι απλά πράγματα ήθελα να μιλήσω σήμερα! Εκείνα τα χρόνια που εκτός από το σχολείο, είχαν το στοιχείο της αναζήτησης σε διάφορα επίπεδα. Πόσο μακρινά μου φαίνονται, σήμερα, κάποια πράγματα! Σήμερα κοιτώντας την αφίσα μελαγχόλησα προς στιγμήν σκεπτόμενος ότι τώρα δεν υποψιάζομαι καν το ενδεχόμενο να ανέβω μέχρι το κάστρο. Με κάποια από τα παιδιά που κάναμε τότε παρέα έχουμε χαθεί κι ούτε ξέρω αν διατηρούν άσβεστο το πάθος για εκείνη την ιδιότυπη ελευθερία που νιώθαμε ότι μας χάριζε εκείνο το φεστιβάλ στο οποίο μετείχαμε.

Πιθανόν, να έχω συμβιβαστεί με αρκετά πράγματα κι ίσως η ωρίμανση που επήλθε μέσα από το χρόνο να με έκαναν να αφήσω πίσω εκείνο το παιδί που καθόταν κατάχαμα στο κοκκινόχωμα του κάστρου για να δει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες!