Ένας ήλιος ζεστός...

Το ξέρει πως είναι στα τελευταία του το καλοκαίρι, ότι όπου να’ναι ξεψυχάει! Κι όμως επιμένει να ζήσει μια εβδομάδα, λίγες μέρες ακόμη. Είναι γλυκιά η ζωή! Μοναδική και αναντικατάστατη!

Δεν ξέρω αν είχε συνείδηση αυτό το καλοκαίρι ότι ο κύκλος της ζωής του διαρκεί τρεις μήνες. Πως αυτό ήταν όλο κι όλο. Για να έρθουν άλλες εποχές, πιο ψυχρές, πιο ανήσυχες! Και του χρόνου τον Ιούνιο όσοι πούμε πάλι “ήρθε το καλοκαίρι!” δε θα’ναι το ίδιο, αλλά κάποιο άλλο, που μπορεί ίσως να του μοιάζει, ίσως κι όχι: κανείς δεν ξέρει, δεν μπορεί να φανταστεί τι θα έχει ως τότε συμβεί. Τι του επιφυλάσσει η ζωή.

Πάντως φοβάμαι ότι τούτο το καλοκαίρι σαν ξεψυχήσει δεν θα έχει κανέναν τρόπο, καμιά του αίσθηση ζωντανή για να δει πως θα είναι το άλλο, το επόμενο, που θα το αντικαταστήσει! Φεύγει με μια αίσθηση πικρή, γλυκόπικρη!!! Είχε μια αποστολή, να προσφέρει απλόχερα τη χαρά, την ανεμελιά, καινούριες συγκινήσεις, δυνατές! Να δημιουργήσει καινούριες προσδοκίες και κίνητρα, να ζωντανέψει την ελπίδα, να μας βοηθήσει να ονειρευτούμε ξανά!

Κι όμως όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που δεν μπορούσε να τα χαρεί…ούτε καν να λυπηθεί! Φεύγει με μιαν αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του ανολοκλήρωτου, της ματαιότητας. Χωρίς να προλάβει να προετοιμαστεί για το τέλος. Να’ ναι ήρεμο όταν φύγει, γεμάτο… Θέλει να ζήσει λίγο ακόμα. Σφίγγει τα δόντια, κάνει μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να μας χαρίσει λίγη δροσιά απ’ τη θάλασσά του, μια ακόμα μέρα ζεστή και ηλιόλουστη, λες και κάποιος που έχει ένα μαγικό ραβδί θα το λυπηθεί, θα το αγαπήσει ίσως πολύ για να το κρατήσει στη ζωή. Μήπως το συμπονέσουμε, δεν το προσπεράσουμε σαν τίποτα να μην έχει συμβεί: μας πρόσφερε όλη κι όλη του τη ζωή. Να σταθούμε πλάι του, την ύστατη στιγμή, να’ μαστε εκεί!

Κινηματογραφικές σκηνές, στιγμές (όλη η ζωή είναι!), που περνάνε γρήγορα από μπροστά του, σαν αστραπή, δεν πρόλαβε να τις χορτάσει, πριν σβήσουν κι εξαφανιστούν από την πρώτη φθινοπωρινή βροχή. Εφήμεροι έρωτες, γέλια και καβγάδες, μικροατυχήματα, ιώσεις, ένας πονόδοντος ανυπόφορος, ολονύχτια γλέντια και συζητήσεις, “κάτσε ακόμα λίγο για να δούμε την ανατολή μαζί”, ο ενθουσιασμός από μια καινούρια γνωριμία, οι χωρισμοί…

Κανείς μας δεν θα’ θελε να είναι στη θέση που βρίσκεται το καλοκαίρι. Να του δίνουν μόνο τρεις μήνες ζωή, ενώ έχει τόση ζεστασιά, τόση χαρά να σου προσφέρει. Ο χειμώνας είναι αλλιώς, είναι από τη φύση του ψυχρός, παγωμένος. Δεν γνωρίζει, ποτέ δε θα μάθει τι θα πει ζεστασιά, ότι μπορεί να είναι όλα πιο ήρεμα, ήσυχα και χαλαρά, ανθρώπινα.

Και το φθινόπωρο είναι σκέτη μελαγχολία. Μια εποχή προσαρμογής. Σε τι; Μια προετοιμασία μόνο, για τη μάχη, τον άγνωστο πόλεμο που θα ακολουθήσει. Και η άνοιξη, μια ανησυχία είναι! Μιαν αναστάτωση, ότι κάτι θα συμβεί. Πώς θέλουμε κάτι άλλο, αλλά δεν ξέρουμε ούτε εμείς τι ψάχνουμε να βρούμε και θέλουμε να λύσουμε τη σύμβαση αυτή!

Ήρθε κι έφυγε γρήγορα κι αυτό το καλοκαίρι. Ήθελε κάτι να μας προσφέρει, αλλά δεν τα κατάφερε, δεν είχε το χρόνο ούτε τον τρόπο. Ξέκλεψε ακόμα και το πρώτο σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη για να μας χαμογελάσει, με τον λαμπερό του ήλιο. Για να μας ζεστάνει. Για τελευταία φορά…

__________________________________________________

Το παρόν κείμενο αφιερώνεται σε όλους τους αναγνώστες τούτου του blog αλλά ανήκει στο «νερόφιδο» μιας και του το είχα χαρίσει το βράδυ όπου το πρωτόγραψα. Τέτοια εποχή ήταν πριν δυο χρόνια ακριβώς! Τον ευχαριστώ για το απρόσμενό του τηλεφώνημα το οποίο με γέμισε με συναισθήματα που μου είχαν λείψει τον τελευταίο καιρό. Τον ευγνωμονώ για την αληθινά μεγάλη του καρδιά! Δυο μέρες τώρα τον σκέφτομαι και κλαίω… τον ευχαριστώ για την αγάπη του. Διότι αν δεν είναι αγάπη η συγχώρεση τότε τι είναι; Να προσέχει και να μην αγχώνεται εκεί μακρυά! Όλα θα πάνε καλά!

_____________________________________________________