Σκιές γεννούν τα αισθήματα...

[…] Όταν ποθείς κάποιον, δε γίνεται να τον μεταχειρίζεσαι όπως όλους τους άλλους στη ζωή σου, με τα κοινά μέτρα και σταθμά. Όσο κι αν αυτός κάνει προσπάθειες να κατρακυλήσει, εσύ κάνεις ότι δε βλέπεις και τον κρατάς με τη δική σου δύναμη ψηλά. (εθελοτυφλείς σα να λέμε…). Από την απόσταση και τη διαφορά του ύψους εκπορεύεται η επιθυμία. Ξέρεις όμως πότε ξεκινάει το πρόβλημα να γίνεται αντιληπτό; Από τη στιγμή που δεν υφίσταται πραγματικότητα και υπάρχει μόνο φαντασία. Τότε δεν ερωτεύεσαι το πρόσωπο, το σώμα, αλλά υποκύπτεις απλά στην ανάγκη σου να ερωτευτείς. Μπορείς τότε να συμπληρώσεις ένα οποιοδήποτε πρόσωπο, όνομα, σώμα… Η ανάγκη είναι που μετράει , όχι ο άλλος που έρχεται για να στην καλύψει.  Αλήθεια, έχεις σκεφτεί σοβαρά αν υπήρξες ερωτευμένος με τον @@ ή ήταν η ανάγκη σου δημιούργησε το συναίσθημα, το πάθος, την ένταση να ζήσεις όλα τούτα; Στις ερωτικές ιστορίες που δεν ολοκληρώνονται, η απόσταση του μύθου από την πραγματικότητα μπορεί και να διανύεται με βήμα αργό μέσα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου…

[…] Αντί να πάμε από το σήμερα στο αύριο, γυρεύουμε από το αύριο να έρθει στο σήμερα και να το ακυρώσει. Έτσι παραμένουμε στάσιμοι, ούτε το σήμερα λειτουργεί ούτε το αύριο…

Μια συνήθεια που έχω, είναι να «βομβαρδίζω» φίλους και γνωστούς με επιστολές. Γράμματα πολλών σελίδων που τώρα πια έχουν μετατραπεί σε μακροσκελή e-mails μέσα από αυτά να αναπτύσσουμε τις σκέψεις μας. Τελευταία όμως δεν προφταίνω να απαντώ γιατί δεν έχω «στασό», τρέχω να προλάβω όλα εκείνα που ηθελημένα ή μη με βαραίνουν. Θα βρω πάλι τους ρυθμούς μου και θα επανέλθω στην παλιά μου συνήθεια… Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από μια επιστολή μου προς έναν  καλό μου φίλο… Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τα διαβάσει και μια φίλη καλή που βρίσκεται μακρυά…