Σκόρπιες σκέψεις

 Επιτέλους έκατσα σε καρέκλα σαν άνθρωπος, βρήκα χρόνο, χαλάρωσα κι έκατσα να γράψω! Θα ήθελα να είχα ένα μαγικό εργαλείο που να μπορεί να αποθηκεύει και να μετατρέπει αυτόματα τις σκέψεις μου σε συγκροτημένα νοηματικά κείμενα. Ζητάω πολλά; Ζητάω…

Έχω χαθεί για ακόμη μια φορά στους φρενήρεις ρυθμούς του μικρόκοσμου της καθημερινότητας. Το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει άτομο του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος ήρθε να καλύψει τον ελαχιστότατο ελεύθερο χρόνο που είχα, μα το κυριότερο ήρθε να μονοπωλήσει τις σκέψεις μου. Κι ενώ δεν είμαστε μικροί θεοί ώστε να γιατρεύουμε τους άλλους, η παρουσία μας είναι μικρό γιατρικό για εκείνους που την έχουν ανάγκη. Είναι σα μυστικό γιατρικό της κοντέσσας Βαλέραινας…η ψυχή το έχει περισσότερο ανάγκη από ότι το σώμα!

Δυστυχώς, τελευταία δε μένει χρόνος για μένα, για συνήθειες και πράξεις που αγαπώ. Στα μέρη μας “καρναβαλιζόμαστε” για τα καλά! Το λέμε μπας και το πιστέψουμε… Κοντεύω τα είκοσι έξι κι είναι η πρώτη χρονιά που βλέπω τέτοιο μούδιασμα σε καρναβαλική περίοδο. Με απορία περιμένω να δω πόση συμμετοχή θα έχουν φέτος οι δυο μεγάλες παρελάσεις που θα σηματοδοτήσουν τη λήξη της καρναβαλικής περιόδου. Κι ενώ σας γράφω όλα τούτα, ας σας πω και τα’ άλλο! Πήγα σε δυο αποκριάτικους χορούς. Ο ένας ήταν συναδελφικός κι ομολογώ έπληξα μέχρι αηδίας. Μα πόσο βαρετοί είναι όλοι εκείνοι που είναι το ίδιο μουντρούχαλοι τόσο στην ώρα εργασίας όσο και στη διασκέδαση; Οι περισσότεροι συνοδεύονταν με τα ζευγάρια τους, εγώ πήγα «μόνος» συνοδεύοντας μια άλλη συνάδερφο… φανταστείτε να πήγαινα με το ζευγάρι μου! Αφενός θα έκλεβα τις εντυπώσεις, αφετέρου δε θα προλάβαιναν τα ασθενοφόρα να παραλαμβάνουν κόσμο. Χιχιχχχχ (σατανικό γέλιο) Κι ενώ θα μπορούσα να έχω περάσει τέλεια, από την ώρα που πάτησα το ποδάρι μου δεν έβλεπα τη στιγμή να περάσει η ώρα και να ξεκουμπιστώ. Κάτι τέτοιες ώρες συνειδητοποιείς πως οι χαζές δικαιολογίες του τύπου «Αύριο έχω να πάω σε ένα μνημόσυνο, κι έχω να ξυπνήσω νωρίς» δε θα εκλείψουν ποτέ. Δε το είπα, αλλά εδώ το είχα. Ευτυχώς έκαναν την αρχή να φύγουν κάμποσοι άλλοι κι έτσι σηκώθηκα κι έφυγα. Γυρίζοντας σπίτι, έκανα στάση για παγωτό κι όλο έκπληξη με κοίταζε ο άνθρωπος όταν πήγα να πληρώσω. Δυο η ώρα το χάραμα ένας τύπος με βενετσιάνικο κουστούμι αγόραζε παγωτό…(εγώ ήμουν αυτός!)

Στο δεύτερο χορό πέρασα υπέροχα! Λυσσάξαμε τι χορός έγινε…; Αυτός μάλιστα σωστός καρναβαλικός χορός από τους κλασικούς πατρινούς. Είχα χρόνια να πάω σε τόσο καλό και κεφάτο χορό. Όσο για τα καμώματα του υποφαινόμενου καλύτερα να μη σας τα πω… τα γαλλικά και το πιάνο τα είχα αφήσει σπίτι!!! Μέσα στην πολυκοσμία συνάντησα τυχαία δυο παλιούς συμμαθητές μου τον Κ. και την Δ. με τους οποίους έκανα παρέα όταν ήμουν μαθητής στο Λύκειο κι οι οποίοι έχουν γίνει ζευγάρι! Χάρηκα για τα παιδιά. Θυμηθήκαμε πολλά περιστατικά από τη σχολική μας ζωή και γελάσαμε πολύ με την περιπέτεια της κασέτας…

Τι είναι η περιπέτεια της κασέτας; Άκου, λοιπόν, και μη ρωτήσεις τι είναι κασέτα! (διότι τα έχουμε τα χρονάκια μας…κι ήταν μια εποχή που οι κασέτες πήγαιναν κι ερχόντουσαν! Δε ζήσαμε όλοι στην εποχή του cd) Όταν ήμασταν μαθητές υπήρχε μια μόδα να ηχογραφούμε τους καθηγητές. Κάναμε χαζομάρες στο μάθημα, νευρίαζαν κι εμείς τους ηχογραφούσαμε…και σα να μην έφτανε αυτό σχολιάζαμε κι όλας… όλη η τάξη… Μια ωραία μέρα όμως ένας καθηγητής που την είχε καταλάβει τη δουλειά έπιασε την Π. με το «διαβολομηχάνημα» που ηχογραφούσε. Μια και δυο μας πήγε όλο το τμήμα στο σύλλογο των καθηγητών όπου έγινε μια μέρα μετά ακρόαση της κασέτας παρουσία γονέων, παιδιών κ συλλόγου καθηγητών. Να έχουμε σούρει τα εξ αμάξης και το βασικότερο να έχουν αποτυπωθεί οι φωνές όλων μας. Κι όπως όλοι έτσι κι εγώ είχα βάλει την πινελιά μου στην κασέτα…το τι είχα ξεστομίσει για το δύσμοιρο θεολόγο δε λέγεται…. Με τα πολλά και εξαιτίας του πρότερου έντιμου και σωστού μαθητικού βίου των περισσοτέρων μας τη γλιτώσαμε! Εκ τότε διάβαζα πάντα τα θρησκευτικά…

Την άλλη του χορού με έπιασε μια νοσταλγία αλλόκοτη. Τόσες κασέτες που έχω φυλάξει τακτοποιημένες σε ένα ντουλάπι γιατί τις έχω; Δεν έχω κασετόφωνο πια, δεν έχω τρόπο να τις αναπαράγω…τις κρατώ για συναισθηματικούς λόγους. Θα ήθελα να βάλω μερικές να ακούσω το «φύσημα» που κάνουν…κάποιες από αυτές χιλιογραμμένες…η μια εγγραφή πάνω στην άλλη. Απότομο πάτημα του REC για να κάνεις μιαν εγγραφή ενός κομματιού από το ραδιόφωνο…τώρα ένα πάτημα στον ιστό κι έχεις ολάκερο το δίσκο! Από τις κασέτες που έχω, η τελευταία είναι του 2004! Κι ίσως η πιο αγαπημένη μου να είναι εκείνη με τίτλο «πάρε με στο όνειρο»…

ΥΓ.

1.      Το κείμενο ξέφυγε από όσα αρχικά είχα κατά νου να γράψω…δε βαριέσαι…

2.      Δε μπορώ να δεχτώ ότι τα σημερινά παιδιά αγνοούν την ύπαρξη της κασέτας, του βινυλίου, του υπολογιστή με πράσινη μονοδιάστατη απεικόνιση οθόνης, της δισκέτας 3,4 και της μεγάλης εύκαμπτης δισκέτας, του GameBoy… να σε κάνω να αισθανθείς κι εσύ παππούς….

3.    καλό μήνα κ καλή αποκριά σε όλους! Εκ των πραγμάτων κι εξαιτίας του περιορισμένου χρόνου δε προφταίνω να διαβάζω συστηματικά κανέναν σας. Κλεφτές ματιές ρίχνω σε όλους σας.

4.      Καλή μου Μ. με γέμισε απροσδόκητη χαρά κ συγκίνηση η κάρτα σου. Σε ευχαριστώ εκ βαθέων.  

5.      Αν αφήσεις το τραγούδι να σε ταξιδέψει, αποβάλλοντας από το μυαλό σου  την εικόνα της Βουγιουκλάκη από τη χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας θα έχει επιτευχθεί στο μέγιστο ο λόγος που το έχω παραθέσει. Από τα πιο φιλοσοφημένα κομμάτια που έχουν υπάρξει κι ας είναι "καραμέλα" όπως το αποκαλούν οι "ψευτοκουλτουριάριδες". Η μουσική του Χατζιδάκι σου αποκαλύπτεται..

Μη χάνεστε και βαστάτε γερά αδέρφια! Τα δύσκολα μας δυναμώνουν!
Καλή αποκριά σε όλους!

Χαιρετώ σας

Σείριος