Ανάσα! Ζητάω μιαν ανάσα...

Πνίγομαι....αυτή η βαρυχειμωνιά, οι έντονες και ξαφνικές βροχοπτώσεις, οι μουσικές του ραδιοφώνου, οι αναμνήσεις που ξεπετάγονται απρόβλεπτα, η ανάγκη να σε δω αλλά και να αποτινάξω την εικόνα σου από τη θύμησή μου, όλα αυτά με πνίγουν!

Πνίγομαι εγκλωβισμένος στην εικόνα μου, στην εικόνα του "δυνατού" που όλα τα υπομένει...Ζητώ παρηγοριά στα τραγούδια κι αυτά γίνονται θηλιά στο λαιμό μου...δεν είμαι τόσο δυνατός, ούτε υπομονετικός...κάποια στιγμή λυγίζουμε, κουραζόμαστε..."γιατί ο χαρακτήρας είναι όπως  τα γάντια, τα ακριβά κρατάνε περισσότερο αλλά όχι για πάντα!" (*)

Πνίγομαι...ζητάω να πάρω ανάσα....πνίγομαι...οδηγούσα επιστρέφοντας σπίτι μου και δάκρυα καυτά θόλωναν την όρασή μου. Έκλεισα το ραδιόφωνο γιατί κάθε μελωδία με φόρτιζε πιότερο. Άνοιξα το παράθυρο τέρμα  κι η άγαρμπη εισβολή του ψυχρού αέρα μου έδωσε "ανάσα"...

Να με σήκωνε ένα κύμα
να με λύτρωνε απ' το κρίμα της ψυχής
να ξεπλύνει το θυμό μου
να ξανάρθει τ' όνειρό μου να το δεις
ας ερχότανε ένα βράδυ
να 'χε φως και όχι σκοτάδι να το ζεις
να μπορώ να σου γελάσω
κι ύστερα να προσπεράσω
κι ας χαθείς, ας χαθείς

να μην έχω να θυμάμαι
όλα αυτά που με πονάνε

δεν μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μην βάζω σ' αγαπώ...  

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος

(*) ελεύθερη απόδοση συνθήματος που διάβασα στο σταθμό του Λονδρέζικου Μετρό (Benthal green).