Εμένα οι φίλοι μου είναι...

Κατερίνα Γώγου

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
Αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
Στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Που πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
Τις ενοχές σας
Αποφάσεις συνεδρίων, δανεικά κοστούμια, σημάδια από κάφτες
περίεργες ημικρανίες, απειλητικές σιωπές
Κολπίτιδες...
Ερωτεύονται ομοφυλόφιλους...
Τριχομονάδες...
Καθυστέρηση...
Το τηλέφωνο...
Σπασμένα γυαλιά...
Το ασθενοφόρο...
Κανείς...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
Γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
Γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
Γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Και σύρματα
Στο λαιμό σας
Στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ / / / / ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γνωρίζω εκ των προτέρων πως οι ποιητικές αναρτήσεις είναι δύσκολες (για κάποιους βαρετές)... κι ακόμη πιο δύσκολη είναι η επαφή με την παράξενη ποίηση της Κατερίνας Γώγου για όσους διαβάζουν πρώτη φορά ποιήματά της. Πριν μερικά χρόνια διάβασα, σχεδόν τυχαία, την συλλογή ποιημάτων της "Τρία κλικ αριστερά" . Κι ήταν σοκ για μένα ο τρόπος που έγραφε. Ένα γράψιμο σκληρό καθόλα γνήσιο που σε κάνει να την αγαπήσεις για την τόση δύναμη παραδοχής που έκρυβαν οι στίχοι της. Χωρίς να μπορώ να εξηγήσω επακριβώς το γιατί, μου αρέσουν οι άνθρωποι του "δρόμου" πολύ περισσότερο από τους "σαλονάτους". Δεν είμαι κανένας άγιος, έχω περιπλανηθεί σε διάφορα μονοπάτια κι έχω συναναστραφεί με κόσμο που ορισμένοι θα τους αποκαλούσαν "κοινωνικά μιάσματα" όμως έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως πριν (κατά)κρίνουμε είναι καλό να προσπαθήσουμε να δούμε πρώτα με ένα ζευγάρι μάτια διαφορετικά από εκείνα που κουβαλούμε πάνω μας. Και ξέρεις τι έχω καταλάβει ακόμη, θα ακουστεί κοινότοπο, όλους εκείνους που αποκαλούν "άνθρωποι του περιθωρίου" είναι γιατί δε θέλησαν να μπούνε στις νόρμες που κάποιοι άλλοι όρισαν για αυτούς. Έχουν καθάριο βλέμμα και σε κοιτούν στα μάτια μέσα. Γι' αυτό να μη φοβάστε να έρχεστε σε επαφή με τους ανθρώπους όποιοι κι αν είναι απέναντι σας. Δεν έχετε να χάσετε τίποτε, παρά μόνο να κερδίσετε. Να φοβάστε εκείνους που δεν επιδιώκουν το ανάλογο...