"ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής..."

Ύστερα από πολύ καιρό, με χιλιάδες σκέψεις να τρέχουν στο μυαλό μου βρήκα χρόνο να καταπιαστώ με το blog μου το οποίο εν τη γενέσει του υπήρξε μια σανίδα σωτηρίας για μένα. Είναι το μέρος που γράφω όσα σκέφτομαι και κανείς δε νοιάζεται να τα μάθει ή να με ρωτήσει έστω να του τα πω…

Όπως κι αν έχουν τα πράγματα κάνω μια νέα αρχή από σήμερα έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι «Αν η ζωή ήταν χρώμα, θα ήταν γκρι! Όλοι έχουμε παρελθόν, όλοι έχουμε κάτι μαύρο που θέλουμε να ξεχάσουμε… η μαγκιά όμως είναι αλλού… να κυνηγάμε το λευκό που μας αξίζει…».

Δεν έχει μεγάλη σημασία να πω τι με βασανίζει όχι γιατί δεν θέλω να το μοιραστώ αλλά γιατί προσπαθώ να κάνω το επόμενο βήμα. Αποζητώ την ηρεμία και τη λιτότητα των ταπεινών συναισθημάτων που χαρίζουν απλόχερα την γαλήνη.

Θα περάσω τα χρόνια κολλημένος εδώ
με μπογιά σε ένα τοίχο θα φωνάζω μπορώ
θα κρατώ σαν ανάσα κλειδωμένη βαθιά
μια ζωή που κοιμάται και βαρέθηκα πια

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αληθεία μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εγώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

Κι όταν όλα τελειώσουν θα κλαίει εμπρός μου μια αρχή
μες στο γκρίζο θα ψάχνει το λευκό της γιατί
γιατί μένω ακόμα τι είναι αυτά που ζητώ
σκεπασμένος με χιόνια στο κλουβί μου πετώ

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου βουτιά στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή.

_____________________________________________________

* Το τραγούδι «Ταξιδεύω το εγώ μου» από τα Κίτρινα Ποδήλατα, αφιερώνεται πρωτίστως σε μένα. Είναι κάποια πράγματα τα οποία μέσα από τους στίχους αυτούς αντικατοπτρίζουν τα όσα σκέφτομαι. Θαρρώ πως αξίζει να το αφιερώσω και στο «νερόφιδο» θυμίζοντας του την ταινία 504 Km Βόρεια της Αθήνας (απ’ όπου και το soundtrack) που είχαμε δει ένα ανοιξιάτικο βράδυ σπίτι του.

_____________________________________________________