Λευκό μου γιασεμί μή νυχτώσεις

Ἡ μελωδία γνωστή, ἡ εἰκόνα μία! Καλοκαίρι στήν ἴδια ἐκείνη παραλία καί τό καραβάκι στήν ἴδια θέση μέ πέρσι. Οἱ ἄνθρωποι ὁλότελα διαφορετικοί, μά οὔτε ἐγώ ἔχω παραμείνει ἴδιος. Ἕνα χρόνο μετά, στό ἴδιο μέρος μέ τά καράβια στό βάθος τοῦ ὁρίζοντα νά φεύγουν γιά τήν Ἰταλία.

Πόσο καί πόσα ἄλλαξαν σ’ αὐτόν τό χρόνο; Μήπως ἔπαψα νά σέ φέρνω στό νοῦ μου; Ὄχι δέν ἔπαψα νά σέ συλλογιέμαι… ἀπόδειξη περίτρανη ἐτούτη ἡ στιγμή. Μία μουσική ἄμεσα συνδεδεμένη μέ σένα κι ἡ εἰκόνα σου ὁλοκάθαρη διαγράφεται ἔμπροσθέν μου.

Μά εἶναι στά ἀλήθεια ποτέ ἐφικτό νά ξεγράψεις κάτι ποῦ ἔχεις ζήσει; Ἁπλά ὁ χρόνος τά τοποθετεῖ στά κιτάπια τοῦ μυαλοῦ μας. Τά εὐχάριστα πιό μπροστά, τά δυσάρεστα πιό πίσω…ὅλα σχολαστικά τακτοποιημένα…κι ἡ μνήμη…ἡ μνήμη ὄνομα θηλυκό… ἡ μνήμη νά σέ γεμίζει συναισθήματα εὐφορίας ἀλλά κι ἀπέχθειας.

«Κι ἡ ζωή τραβάει τήν ἀνηφόρα». Ὁ χρόνος, σέ ἀντίθεση μέ τή μνήμη, λειαίνει τά συναισθήματα ὅπως ἡ θάλασσα λειαίνει τά σπασμένα γυάλινα κομμάτια... Κι ἔρχονται χρόνια καί καιροί πού βλέπεις ψύχραιμα (σάν παρατηρητής) τά γεγονότα τῆς ζωῆς σου, ὡσάν νά εἶναι καρέ μίας ταινίας.

Στό βάθος τοῦ ὁρίζοντα τά καράβια γιά Ἰταλία συναντιόνται, τό ἕνα γυρίζει καί τ’ ἄλλο φεύγει. Ὅμως κάπου συναντιόνται – ἔστω γιά μία στιγμή – κι ἔπειτα συνεχίζουν τίς πορεῖες τους. Στό βάθος τοῦ ὁρίζοντα ὁ ἔρωτας δέ γίνεται συνήθεια…

24/06/10