Λουσμένα στο φως του φεγγαριού!

Σα λεπτομέρεια από πίνακα του αγαπημένου μου Van Gogh είναι τα χρώματα σε αυτά τα πορτοπαράθυρα... σε κάποιο από τα Επτάνησα μιαν αυγουστιάτικη νυχτιά με πανσέληνο τραβήχτηκε η φωτογραφία, χωρίς φλας! Μόνο το φως της πανσελήνου υπήρχε (και μερικές ρυθμίσεις στο διάφραγμα της μηχανής)

Πολλές σκέψεις τρέχουν στο μικρό μου μυαλό, όμως μένω να λέω ότι από τα παθήματά μας γινόμαστε καλύτεροι... δεν υπάρχει πιο μεγάλη ματαιοπονία από να προσπαθείς να αποβάλεις από τις σκέψεις σου το χειρότερο... φοβήθηκα... Ο φόβος μας κρατάει πίσω το ξέρω... αλλά στα θέματα υγείας δεν πρέπει να αφήνουμε κανένα παράθυρο ανοιχτό. Τώρα είμαι εδώ κι είμαι καλά! Τέλος καλά όλα καλά που λέει κι ο λαός μας.

Γύρισα στην πόλη, στη ζωή της κ στα καθημερινά μου! Καλοκαίρι ακόμη αλλά ο Σεπτέμβρης μου κλείνει το μάτι... Άραγε όλοι εσείς να είστε καλά;


ΥΓ. εν καιρώ οι καλοκαιρινές μου εντυπώσεις... ε δεν πέρασε ακόμη το καλοκαιράκι...(ας το λέω για να πιστεύω!). Μια χαρά έχω μέσα στην καρδιά, που οι φίλοι μου δε με ξεχνάνε  ακόμη κι όταν δε τους λέω πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα εκείνοι τα διαισθάνονται. Τους ευχαριστώ.


Πολλά χαμόγελα στα πρόσωπα όλων 
Φιλώ  κ χαιρετώ σας

*** Για να μην ξεχνιόμαστε! ***
Ψιτ, εσύ που κρυφοκοιτάζεις να θυμάσαι "δέκα η αλεπού, μα τα αλεπουδάκια έντεκα!". Αγάπησε τον εαυτό σου πρώτα (βλήμα!) κι έπειτα εμένα. Δε σου ζητάω πολλά...ε;
Σαν υπενθύμιση στο λέω...