Το κοπερτί!

Έτυχε χτες στο πατρικό μου να ξεφυλλίζουμε παρέα με τα πρωτοξαδέρφια μου άλμπουμ φωτογραφιών από τότε που ήμασταν παιδιά κι έγινε η καρδιά μας περιβόλι... Τελευταίον με είχε έφερε ο πελαργός στην οικογένεια κι έκτοτε σταμάτησε τα δρομολόγια του. Όταν οι υπόλοιποι είναι γεννημένοι έξι - επτά  χρόνια πριν από εσένα, εσύ αυτόματα μετατρέπεσαι στα χέρια τους σε ένα ζωντανό παιχνίδι... κι εγώ δεν μπορούσα παρά να είμαι κάτι ανάλογο.

Πολλά άλμπουμ με εκατοντάδες φωτογραφίες από οικογενειακές στιγμές, διακοπές, καλοκαίρια, παιχνίδια με τα ξαδέρφια στους αγρούς, γενέθλια, αποκριάτικοι χοροί... από τα χρόνια που έχουν περάσει, τα χρώματά τους έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν! Κι εμείς έχουμε μεγαλώσει κι έχουμε αρχίσει να φτιάχνουμε δικές μας οικογένειες (καλά εγώ όχι!) και σε λίγο καιρό θα αυγατίσουμε (υπό φυσιολογικές συνθήκες).

Βρε παιδάκι μου κοιτώντας τις ζωές μας όπως αποτυπώνονται μέσα από τις παιδικές εκείνες φωτογραφίες, βλέπεις ολοφάνερα πόσο έχουν αλλάξει οι ζωές όλων μας. Χάζευα μιαν φωτογραφία, από καλοκαιρινές διακοπές στην Ακράτα όπου οι δικοί μου νοίκιαζαν ένα διαμέρισμα τότε. Δρόμοι, λοιπόν, με χώμα κ δίπλα ακριβώς μια τεράστια αλάνα που παίζανε δεκάδες παιδιά... πιο κει, εγώ καθήμενος έτρωγα ένα παγωτό το οποίο είχε λιώσει κι έτρεχε στα χέρια μου. (ναι ναι καλά κατάλαβες, το βασικό θέμα είμαι εγώ, σε ηλικία δύο ετών, που είχα πασαλειφτεί...χα χα χα) 

Καλά για τα ντυσίματα και τα χτενίσματα της εποχής δε θα κάνω σχόλιο γιατί αυτά έρχονται και παρέρχονται, αλλά δε μπορώ να μη σταθώ στο γεγονός  ότι υπάρχει φωτογραφία που με δείχνει να παίζω pacman σε εκείνα τα τεράστια μαύρα κουτιά με τα τρία πολύχρωμα πλήκτρα και το τζόιστικ (... έλα που δε θυμάσαι...) και πίσω μου να περιμένει μια ουρά κόσμος για τον ίδιο σκοπό! 

Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει εσάς, αλλά εγώ κάθε φορά που κοιτάζω παλιές φωτογραφίες ρίχνω μια βιαστική ματιά στα οικεία πρόσωπα κι έπειτα ψάχνω τις λεπτομέρειες δεξιά κι αριστερά από αυτές. Με γοητεύει να βλέπω πως ήταν ένα μέρος ή ένα πράγμα τότε και πως άλλαξα στο διάβα των χρόνων. Με το μόνο που δε μπορώ να συμβιβαστώ είναι πως αγαπημένα πρόσωπα δεν υπάρχουν ή ότι οι γονείς μου μεγαλώνουν. Ήταν όμορφοι στα νιάτα τους (και στα μάτια μου παραμένουν απαράλλαχτοι μολονότι δεν είναι έτσι).

Κάτι ακόμη που με εντυπωσιάζει, είναι πως υπάρχουν φωτογραφίες στις οποίες αν κι ήμουν μικρούλης θυμάμαι πολύ έντονα τη στιγμή που ο πατέρας μου τραβούσες τις φωτογραφίες ή ακόμη θυμάμαι τι είχε προηγηθεί λίγο πριν ή μετά. Αυτό, το συνειδητοποίησα αντικρίζοντας μια φωτογραφία που είχαμε βγάλει στο άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη το 1989...

Κι ανάμεσα στις πολλές φωτογραφίες έπεσα σε μια όπου ντυμένος το κοστούμι ενός παλιάτσου, παίζω με τις σερπαντίνες. Φεβρουάριος 1987, γράφει πάνω αριστερά... και παρότι δε θυμάμαι τίποτε από εκείνη την περίοδο η συγκεκριμένη φωτογραφία ανήκει στις αγαπημένες μου. Όσο για τις αναμνήσεις μου από αλλοτινά καρναβάλια ρίξε μια ματιά ΕΔΩ .

*μην αποζητάς κάποιο βαθύτερο νόημα σε τούτες τις σκέψεις μου... μάλλον είναι περισσότερο εσωτερικός μονόλογος... Καλή Αποκριά σε όλους σας!