Δάκρυα του φθινοπώρου

 _________________  ^ * ^   _________________ 

Άλλη μιαν ήττα και πρέπει να ανασυνταχθώ....

Ζυγώνει το τάμα κι η ελπίδα υπάρχει, όχι για το τώρα αλλά για τότε που έγινε...

Βρέχει έξω καταρρακτωδώς, το ίδιο και μέσα μου...

Κουράστηκα, σου λέω εαυτέ μου. 

Παλεύω μονάχος με τα θεριά, έπρεπε να ξέρω πως δεν είμαι υπεράνθρωπος.

Δε συγχωρείται ότι πίστεψα σε αυτό το όνειρο...

Είμαι μεγάλος για τέτοια.

Γράψε "ηττήθην" και δίπλα σημείωσε 15/09/2012.

Φθινοπώριασε εαυτέ μου κι ο χειμώνας βαρύς.
Επιστροφή στη "σεμνή" υπέρλαμπρη φυλακή μου.

Τι να σου πω εαυτέ μου; Πως να σε παρηγορήσω;

Πάντα κάποιος καλύτερος, πάντα κάποιος ισχυρότερος.

Πάντα το ίδιο "ευχαριστούμε"

Πως αφέθηκα να πιστέψω; Δε μου το συγχωρώ εαυτέ μου... 

Φθινοπώριασε κι άκουσα το στερνό σου αντίο

Φθινοπώριασε κι έγινε πια βορινό το αγέρι.

*Στο πρώτο "ηχητικό" ακούμε προσωπική - ιδιωτική ηχογράφηση από στιγμές ολότελα δικές μου. Σπεύδω να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι εγώ εκείνος που τραγουδάει αλλά αν είσαι λίγο προσεκτικός θα καταλάβεις πως κάπου εκεί είμαι κι εγώ. Κάτι τέτοια με κάνουν να βλέπω λίγο χρώμα στο μαύρο που με πλακώνει. Μοναξιά μου όλα. Ό,τι φοβόμουν δεν μπόρεσα να το νικήσω...