(Υ)περαστικοί έρωτες...

ένα καλοκαίρι μερικά χρόνια πριν...

Με έπιασε απόψε που "συμμαζεύω" τον εαυτό μου να θυμηθώ να "συμμαζέψω" το κουτί της μνήμης μου. Άνθρωποι - έρωτες - περάσματα από την μιαν όχθη στην άλλη. Από τον έρωτα στην αγάπη αν τα καταφέρεις είναι σπουδαίο. Αγών ενάντια στην ορμή ενός ποταμού, προσπάθεια κοπιαστική που επιφέρει πόνο και μόνο όταν έχεις πάρει μιαν ανάσα μπορείς να δεις πόσο πολύ σε δυνάμωσε αυτή η προσπάθεια. Πως γίνεται πράγματα που ειπώθηκαν μιαν Κυριακή να σε βρίσκουν βράδυ Πέμπτης και να έρχονται να συμπληρωθούν από λόγια ξεστομισμένα από ολότελα διαφορετικά άτομα; Τι συμπτώσεις μας παίζει η ζωή, μου λέτε; Κόσμοι παράλληλοι που τέμνονται. Μαθηματικά άτοπον. Τόσο λάθος μας τα έμαθαν; Ίσως... 

Κι η μουσική σε διαρκή επανάληψη. Big in Japan... κι αν το έχουμε χορέψει κάποτε στο DiscoRoom...τότε που γνωρίζαμε στην πρότυπη εκτέλεσή του, τότε που δεν είχαμε περάσει την όχθη, τότε που ζούσαμε την αφέλεια ενός έρωτα. Γιατί ο έρωτας εμπεριέχει όλες τις εκφάνσεις της αφέλειας... γιατί μόνο αν είσαι ανυποψίαστος ζεις έναν έρωτα. Οι άλλοι που έρχονται μοιάζουν αλλά δεν είναι.

Μου τα έλεγες και δεν τα καταλάβαινα. Μου τα έλεγες και πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πόσο μόνος ή τελοσπάντων πόση απόσταση χώριζε το "μαζί" που πίστευα ότι ήμασταν. Στους χώρους μας πια, στα κουτάκια της μνήμης και στα μεγάλα κουτιά των αισθημάτων υπάρχουν αποστάγματα μόνον. Αρώματα έντονα, κλεισμένα σε σκουρόχρωμα φιαλίδια για να μη τα χαλάσει ο εκτυφλωτικός ήλιος.

Τι μένει από τα λόγια; Τι μένει από τα φιλιά; Τι μένει από τα μάτια σου;

Λέξεις. Αγγίγματα. Βλέμματα.

Αυτά μόνο... 

Η μουσική να εναλλάσσεται διαρκώς ανάμεσα στα δύο αυτά ακούσματα. Ασύνδετα μεταξύ τους, όσο ασύνδετες είναι οι ζωές των ανθρώπων όταν πρωτοσυναντιούνται και αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτός ο άνθρωπος λαμβάνει ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους.

Φιλώ και χαιρετώ σας

Σείριος