A Time For Us

Καλή σου νύχτα, χίλιες φορές καλή σου νύχτα.
-Χίλιες φορές κακή χωρίς το φως σου.
-Καληνύχτα... καληνύχτα... τούτη η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει.
-Ύπνος να ʽρθει στα μάτια σου και στην καρδιά σου ειρήνη.
-Ύπνος κι ειρήνη θα θελα για σένα να ʽχα γίνει.

Γράμματα κι επιστολές που ποτέ δε θα διαβάσεις. Δε θα μάθεις ποτέ όσα δε θέλησες να δεις, να ψάξεις και δε στα έδωσα απλόχερα. Κι ας είμαι ανοιχτό βιβλίο...έχω τις κρυφές σελίδες μου...γιατί ποτέ δε ζήτησα τίποτα περισσότερο εκτός από μια ζεστή αγκαλιά κι ένα χάδι...γιατί τα υλικά αγαθά ποτέ δε τα λογάριασα. Γιατί με το χρήμα μπορείς να αγοράσεις αντικείμενα, όχι όμως συναισθήματα. Γιατί με το χρήμα μπορείς να βολέψεις τις ανάγκες όλες, όμως δεν μπορείς να χορτάσεις την ψυχή ούτε να την ξεγελάσεις...

...τραγούδησε  μου πάλι, ωραίε μου θνητέ...

Romeo and Juliet

Το θαύμα εγένετο!

Ύστερα από δυο μήνες στρατιωτικής παραμονής στην ιστορική Τριπολιτσά, ήρθε το πολυπόθητο φύλλο πορείας που με ξαποστέλνει από την Αρκαδία. Για να είμαι δίκαιος, δεν ήταν κι άσχημα στο στρατόπεδο αλλά το κρύο,  η υγρασία κι η ομίχλη της Τρίπολης δεν υποφέρονται...

Οι υπηρεσίες κι οι σκοπιές πολλές, αλλά είμαι συμβιβασμένος με αυτό! Όπου κι αν πας, ελλείψει στρατευμένων, το σκηνικό είναι ίδιο κι απαράλλαχτο. Εξάωρες ή οχτάωρες σκοπιές (καλά μην τρομάζεις... δύο τρίωρα ή δύο τρίωρα κι ένα δίωρο αντίστοιχα με κενές ώρες ενδιάμεσα!), περίπολος, μαγειρεία, πλυντήρια, λάντζα...  κι ενδιάμεσα πολλές πολλές κενές χαμένες ώρες. Ώρες για διακοπτόμενο ύπνο, για ανάγνωση βιβλίων κι εξόδων.

Κι αν για κάτι λυπάμαι, είναι γιατί απ' την Δευτέρα δε θα έχω συντροφιά δυο καλά παιδιά που γνώρισα εκεί μέσα. Η εικοσιτετράωρη καθημερινή έγκλειστη επιβίωση των ίδιων δυσκολιών σε φέρνουν κοντά, σε κάνουν πιο υποχωρητικό και χωρίς αμφιβολία σε "δένουν" με έναν περίεργο τρόπο. Δεν ξέρω αν είναι φιλία ή ανάγκη για επικοινωνία το παραπάνω συναίσθημα, σίγουρα όμως, είναι σχέσεις αρκετά ειλικρινείς.

Κι αν με ρωτήσετε ποιες ήταν οι αγαπημένες μου υπηρεσίες χωρίς πολλή σκέψη θα σας απαντήσω η οκτάωρη παραμονή στην πύλη κι η σκοπιά στη Σ11. Το να είσαι ΑΜ(ίτης) στην κεντρική πύλη σου χάριζε αυτόματα ένα ζεστό χώρο παραμονής, αρκετό γράψιμο στα βιβλία εισόδου - εξόδου και χρόνο τήρησης προσωπικών σημειώσεων (αν τυγχάνεις να είσαι "γραφιάς" σαν εμένα!). Μόνο αρνητικό αυτής της υπηρεσίας, αποκόπτεσαι από τον έξω κόσμο καθότι δεν μπορείς να φλυαρείς στα τηλέφωνα. Σχετικά τώρα, με τη σκοπιά στη Σ11 τι να πω...αααα ναι! Μου άρεσε διότι ήταν σε σημείο όπου έβλεπα έγκαιρα την έλευση της εφόδου και το βασικότερο (!) κάθε σκοπιά ήταν ευκαιρία για ελεύθερη σκέψη. Κι όταν οι σκέψεις τελείωναν το έριχνα στο....τραγούδι!

Τι έχουν ακούσει τα κορφοβούνια της Τρίπολης και τα περιφερόμενα τσακάλια δε λέγεται! Το ρεπερτόριο είχε έντεχνη, λαϊκή και "σκυλέ" μουσική... Από κλασικές επιτυχίες Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, από Βοσκόπουλο, Μοσχολιού ίσαμε Ζαμπέτα, μα και Στανίση, Σακελλαρίου... Κι αν κάνω top list νομίζω ότι στην κορυφή βρίσκεται το "χαρτινο το φεγγαράκι", το "πριν χαθεί το όνειρό μας", το "επεμβαίνεις" και το "αμαρτία μου". Μουσικές ανάλογα με τα κέφια, τις διαθέσεις και τα μεράκια της στιγμής.... Μη θαρρείς ότι είμαι τόσο ψυχάκιας που τρελαίνομαι να κάνω σκοπιά, αλλά είναι σαφώς καλύτερα από το να τρίβεις ταψιά (λάντζα!) με κρύο νερό και σκόνη πλυντηρίου για απορρυπαντικό!

Σε αυτό το δίμηνο, εμπέδωσα ότι στο στρατό κάθε στιγμή είναι κατάλληλη για ύπνο! Έτσι απλά! είσαι ελεύθερος, δεν κάνεις τίποτα; Την πέφτεις με τα άρβυλα στο κρεβάτι και σκεπάζεσαι με το στρατιωτικό πανωφόρι. Άκουσε που σου λέω...αργεί πολύ να έρθει η ώρα για τη βραδινή κατάκλιση... Επίσης, έμαθα τη λέξη ντεμέκ(=και καλά!) που λένε όλοι οι Βορειοελλαδίτες...κι όταν ήθελα να τους πειράξω έφτιαχνα προτάσεις βάζοντας τη λέξη ντεμέκ. 

Το σπουδαιότερο, όμως, που είδαν τα μάτια μου, ήταν η απομυθοποίηση του στρατού από τον ίδιο το στρατό! Θα επανέλθω με άλλη ανάρτηση σε τούτο το τελευταίο γιατί δε θέλω να χαλάσω την καλή μου διάθεση! Ξύπνησα πριν καμιά ώρα, είπα να γράψω δυο γραμμές και θα φύγω σφαίρα για μια βολτούλα! Είναι χαρά Θεού εδώ (στα πάτρια εδάφη). Σαν άνοιξη είναι τούτος ο χειμώνας στα μέρη μας...

Την καλημέρα μου!

ΥΓ.1 . Θα απαντήσω στα σχόλια που αφήσατε (όσο έλειπα) στην προηγούμενη ανάρτηση αλλά αργότερα...

ΥΓ.2. Γλυκιά μανούλα ευχαριστώ σας για το βραβείο που μου χαρίσατε. Θα τακτοποιήσω άμεσα τις υποχρεώσεις μου... φιλάκια!

ΥΓ.3. Οι φωτογραφίες για όλους σας, αλλά με λίγη παραπάνω φροντίδα για τον Rena Fan, που πέρα σε από τα ίδια μέρη με μένα...μέσα στα πλήθη κι εγώ... (κλικ πάνω σε όποια φωτογραφία θέλετε να δείτε μεγαλύετρη και πιο καθαρή). Οι φωτογραφίες είναι από την "πρώτη περίοδο" στράτευσης....της βασικής εκπαίδευσης!

Είμαι εδώ...2010! (τσα!)

UPDATE

Πρώτη ανάρτηση για το 2010 και θα είναι πλούσια. Τρεις αναρτήσεις στη συσκευασία της μιας...έτσι γιατί το ένα κείμενο ξέμεινε από το 2009 κι οι άλλες είναι γεννήματα της στιγμής. Οι μέρες της άδεια κύλησαν σαν το γάργαρο νεράκι στο ποτάμι. Πέρασαν τόσο γρήγορα...τόσο ευχάριστα, τόσο ζεστά, τόσο απλά κι όμως όμορφα. Είδα πρόσωπα που μου είχαν λείψει, τακτοποίησα εκκρεμότητες με τον έσω κι έξω κόσμο μου και συνεχίζω...είδα σινεμά και θέατρο που μου είχε λείψει και τελειώνοντας τούτη την ανάρτηση θα ετοιμάσω το στρατιωτικό σάκο, καθότι οι μέρες πέρασαν και το στρατόπεδο με καρτερεί....

Το 2010 ξεκίνησε καλά για μένα! Μου έτυχε το φλουρί (χάθηκε ο κόσμος να μου έπεφτε ο πρώτος λαχνός στο λαχείο?) πράγμα που είχε να συμβεί σχεδόν μια δεκαετία. Καταλαβαίνετε τώρα...είναι η χρονιά μου αυτή που μόλις ξεκίνησε...χα χα χα. Όλα θα μου συμβούν...Εδώ θα' μαστε και θα τα λέμε...

Ρίχνει κάτι καταιγίδες από βραδύς στα μέρη μας, άλλο πράγμα...Ήθελα να βγω να περπατήσω  σήμερα που όλα είναι ήρεμα, ύστερα από τους φρενήρεις εορταστικούς ρυθμούς, αλλά με αποθαρρύνει η κακοκαιρία. Εκεί, πλάι στη θάλασσα ήθελα να βαδίσω, αλλά ο βοριάς θα με πάρει και θα με σηκώσει αν το επιχειρήσω. Άστο καλύτερα, δεν είμαι να αρρωσταίνω πάλι...και να φουσκώνω κρύο. Εκεί που θα πάω από αύριο, θα έχει κρύο αρκετό...

Φεύγω εγώ, μα κι η Sunnefoula μου...φεύγω εγώ, φεύγεις κι εσύ. Με παρηγορείς γράφοντάς μου πως "ακόμα κι αν αλλάξουν οι εποχές, η αγάπη και το ενδιαφέρον δε χάνονται...Μπορεί να αλλάζουν μορφή αλλά μένουν μέσα μας να μας συντροφεύουν..." . Μου γράφεις κι άλλα που είναι πιο προσωπικά. Τα έχω αποστηθίσει τόσες φορές που τα έχω διαβάσει...Καλό ταξίδι να έχεις και να προσέχεις. Μένω με την ελπίδα ότι θα  ιδωθούμε σε κάποια παραλία ξανά και  το ημερολόγιο θα δείχνει 24 Μαΐου. Τώρα θα σε ξέρω και δε θα χρειαστεί να παίξουμε το "μάντεψε ποιος". Σταματάω τώρα, γιατί το μυαλό μου τρέχει εδώ....  είμαι τυχερός και σου χρωστάω ένα ευχαριστώ.

_______________________________________________

Μουσικό διάλειμμα

Μη νομίζετε, για μένα το κάνω το διάλειμμα. Για να φύγει η σκέψη μου από τα παραπάνω. Λοιπόν, ο αγαπημένος μου Χατζιδάκις έχει γράψει κομμάτια γνωστά (στους περισσότερους)  κι άλλα όχι τόσο γνωστά. Έκατσα λοιπόν, κι ετοίμασα δυο cds για να τα μοιραστώ μαζί σας. Το πρώτο με τραγούδια για τον έρωτα το άλλο με τραγούδια που αγαπώ.

CD I - Seirios μέσα σε χαμηλές νότες

1. Ήσουν παιδί σαν τον Χριστό (Μυθολογία)

2. Θάλασσα πλατιά ( Η Σαβίννα Γιαννάτου τραγουδάει Μ.Χ)

3. Ήσουν παιδί σαν τον Χριστό ( Transformations/Κωνσταντίνος Βήτα)

4.  Μητέρα και αδερφή (Λειτουργικά/Φλέρυ Νταντωνάκη)

5.  Love Her ( Reflections/Raining Pleasure)

6.  Κάπου υπάρχει η αγάπη μου ( Το '62 του Χατζιδάκι/Λένα Πλάτωνος)

7.  Έλα σε μένα ( Χορός με τη σκιά μου)

8.  Η Εκδρομή ( 2000 Μ.Χ)

9.  Η Παναγία των Πατησίων ( Πορνογραφία)

10. Τώρα νυφούλα μου χρυσή ( Ματωμένος Γάμος)

11. Απόκοσμος (Τα τραγούδια της Αμαρτίας/ πάνω σε ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου)

12. Ερωτική άσκηση για Τέσσερεις ( Οι Μπαλάντες της οδού Αθηνάς)

13. Η τιμωρία ( Δεκαπέντε Εσπερινοί)

ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

CD II - Seirios παιδί μες στη βροχή

1. Όταν έρχονται τα σύννεφα ( Το χαμόγελο της Τζοκόντα)

2. Η βροχή ( Η Εποχή της Μελισάνθης)

3. Με την πρώτη σταγόνα της βροχής ( Ο Μεγάλος Ερωτικός)

4. Δυο παιδιά μες τη βροχή ( Οι Μπαλάντες της οδού Αθηνάς)

5. Σερενάτα για την σεξουαλική απουσία ( Sweet Movie)

6. Ηarmonica and the Waltz ( America America)

7. Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι ( Οι γειτονιές του Φεγγαριού)

8. Η εποχή της αγάπης ( Χορός με τη σκιά μου)

9. Τα καλοτάξιδα πουλιά ( Μυθολογία)

10. Ο χορός της σοκολάτας ( Sweet Movie)

11. Ο χασάπικος των Διδύμων 9/8 (Ρυθμολογία)

12. Συνομιλία με τον Sergei Prokofiev ( Για μια μικρή λευκή αμοιβάδα)

13. Ο χορός με τη μάσκα ( Πορνογραφία)

ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ 

Και τα δυο cds χαρίζονται με αγάπη σε όλους σας. Έτσι για τα ακούτε και να με θυμάστε που και που...το ακόλουθο εξαιρετικά αφιερωμένο σε σένα...

Έμπαινες κι έλαμπε το σπίτι σαν το τριφύλλι τ' ανοιχτό
κι είχες το φως του Αποσπερίτη στ' άγια σου μάτια φυλαχτό.
Άφηνες πάνω στο τραπέζι γάλα και μέλι και ψωμί
κι έβλεπα τ' όνειρο να παίζει στο πελαγίσιο σου κορμί.
Κύμα και βότσαλο κι αρμύρα και καλοκαίρι μου ζεστό
ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήρα στην παγωνιά για να λουστώ.
Σ' ευχαριστώ σ' ευχαριστώ ήσουν παιδί σαν το Χριστό.

_________________________________________________________________


Είχα να σε δω σχεδόν τέσσερα ολόκληρα χρόνια...από εκείνο το καρναβάλι που ξημερωθήκαμε στο κλαμπ που δούλευες. Ήταν η τελευταία βραδιά που περάσαμε εκεί... το μεσημέρι της καθαράς Δευτέρας που ξύπνησα ο πατέρας μου με είχε ενημερώσει ότι το μαγαζί "περιέργως" κάηκε όταν  άδειασε από τον κόσμο... Χαθήκαμε το ίδιο ξαφνικά όπως γνωριστήκαμε. Νύχτα σε είχα πρωτοδεί και πάντα νύχτα σε έβλεπα, συχνάζαμε με τα παιδιά τότε εκεί... κι εσύ σερβίριζες τα ποτά. Μικρότερος σου εγώ, εσύ κανά τεσσάρι χρόνια μεγαλύτερος μου. Ποτέ δεν έμαθα, ούτε θέλησα...πάντα λογάριαζα τα χρόνια σου, σύμφωνα με τις σπουδές...

Δεν είχα δώσει σημασία στην αρχή. Μέχρι που άρχισα να παρατηρώ ότι είχες γίνει η σκιά μου. Όπου πήγαινα από κοντά εσύ! Και πάλι όμως, έλεγα "σιγά Σείριε μην κοιτάει εσένα! Τη "γλάστρα" κοιτάει". Μέχρι που κατάλαβες πόσο "ούφο" ήμουν κι άρχισες να μου μιλάς, άρχισες να φλερτάρεις διακριτικά. (τώρα με την πολυτέλεια του χρόνου μπορώ να το πω!). Εγώ πάλι κολακευόμουν από την όλη κατάσταση αλλά έκανα με απόλυτη επιτυχία την "πάπια". Όλα τα είχα καταλάβει κι ας έκανα τον αδιάφορο, σε παίδευα λίγο. Ήταν αλλού δοσμένη η δόλια καρδιά μου τότε...

Κι ερχόμαστε στο σήμερα! Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς τρέχω σαν τον τρελό στους διαδρόμους του Σουπερμάρκετ για τα ψώνια της τελευταίας στιγμής. Μέσα στην βαβούρα της πολυκοσμίας ακούω από τα μεγάφωνα "ο Captain Foster για τις επόμενες δυο ώρες διασκεδάζει τους μικρούς μας φίλους, στην είσοδο της εμπορικής στοάς". Αδιαφόρησα για αυτό το μήνυμα...δε με αφορούσε άλλωστε.

Φεύγοντας, πέρασα με το καρότσι μου από εκεί που ήταν μαζεμένα όλα τα πιτσιρίκια. Κοντοστάθηκα για λίγο και για μια στιγμή κατόρθωσα να δω τον Captain Foster. Ήσουν εσύ, τέσσερα χρόνια αργότερα! Έμεινα να σε παρατηρώ. Ήσουν το ίδιο ποθητά όμορφος, πιο ώριμος κι η ματιά σου έντονη... το φανταχτερό κουστούμι του κάπτεν σε πλήρη αντίθεση με τη μελαγχολική όψη του προσώπου σου.

Έκανα να φύγω βιαστικά τη στιγμή ακριβώς που έφτιαχνες ένα λουλούδι με μπαλόνι. Δε πίστευα ότι μπορεί να με θυμώσουν ύστερα από τόσα χρόνια. Συνήθως οι μικρότεροι θυμούνται τους μεγαλύτερους κι όχι το ανάποδο. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή με κοιτάς και μου κλείνεις το μάτι χαιρετώντας με. Σου χαμογελάω ωσάν να είμαι μικρό παιδί, ικανοποιημένος που με θυμήθηκες, ανταποδίδοντας σου το χαιρέτισμα. Γελάς με τη σειρά σου, αγνοώντας κατά κάποιον τρόπο τα πιτσιρίκια που σε περιτριγυρίζουν.

Είχες τελειώσει και το μεταπτυχιακό σου, όμως δεν είχες βρει τίποτα από δουλειά. Αναγκαζόσουν να κάνεις τον Captain Foster για να κερδίζεις τα προς το ζην. Μας πήραν τα γέλια όταν σου είπα τα να μου κρατήσεις θέση διότι απολυόμενος από το στρατό θα είμαι άνεργος! Έφυγα για το αυτοκίνητο με ένα ανάμεικτο συναίσθημα...πάντοτε οι "μετωπικές" με το παρελθόν με κάνουν να ξανασκέφτομαι ποια τροπή θα είχε πάρει η ζωή μου αν έκανα την τάδε επιλογή, τη δείνα υποχώρηση.... αν..αν...αν...

Κι ενώ πάντα σκέφτομαι αυτά, με μιας συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά τα "αν" είναι ανούσια απ' τη στιγμή που η ζωή μου έχει προχωρήσει κι όλα εκείνα ανήκουν σε έναν κύκλο (εποχή) που έχει κλείσει ερμητικά.

(Το παρόν γράφτηκε 30-12-09, αλλά δημοσιεύεται σήμερα διότι δεν ήθελα να κλείσει το μπλογκ με μια τέτοια ανάρτηση!) 

_____________________________________________________________

είσαι ακόμα εδώ αναγνώστη και με διαβάζεις? χαρά στα κουράγια σου...

"Το μπλογκ έχει γενέθλια" όπως μου υπενθύμισε ένας "βουβός" αναγνώστης του! Μάλιστα, με τούτα και με κείνα συμπλήρωσα δυο χρόνια γραφής...Γενάρης μήνας, τέτοιες μέρες ήταν που το άνοιξα. Η πρωτη δοκιμαστική ανάρτηση ήταν ένα απόσπασμα από το Μονόγραμμα του Ελύτη μαζί με μια φωτογραφία μου...ΕΔΩ κοίτα.

 χαιρετώ σας!

2010 ευχές για υγεία σε όλους!

Μιαν ολόκληρη δεκαετία πέρασε και μαζί της μεγάλωσα! Αν κλείσω τα μάτια μου (στιγμές στιγμές) νομίζω ότι  είμαι ακόμη μαθητής στην τελευταία τάξη του γυμνασίου και πως θα υποδεχτώ γεμάτος εφηβική αισιοδοξία το 2000. Αλήθεια, πόσο ενθουσιασμό με είχε γεμίσει εκείνη  η Πρωτοχρονιά... Δεν παραπονιέμαι, καλά μου τα έχει φέρει η ζωή ίσαμε τώρα. Δε λέω, δυσκολίες έχω βρει (και θα συνεχίσω να βρίσκω) αλλά η τύχη μου έχει χαρίσει απλόχερα ΥΓΕΙΑ. Κι είναι πράγματι η μοναδική ευχή που κάνω για το νέο χρόνο. Να έχει υγεία όλος ο κόσμος και να μη βασανίζεται πονώντας σε κάποιο κρεβάτι ή περιμένοντας τη λύτρωση.

Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που ήμουν μαθητής και κάνοντας "σούμα" έχω να θυμάμαι άπειρα χαμόγελα, στιγμές απελπισίας, τρυφερά χάδια και ματιές που έχουν μείνει ανεξίτηλα ζωγραφισμένες στη μνήμη μου... Να κάτι που δε θέλω να μου φέρει ο χρόνος και το πέρασμά του. Δε θέλω να χάσω το μνημονικό μου. Δε θέλω να ξεχάσω στιγμές και πράγματα που αγάπησα, λάθεψα κι ό,τι στα αλήθεια με καθόρισε και με έφερε ίσαμε εδώ...

Σε αυτά τα πολύτιμα δέκα χρόνια της ζήσης μου, διάβασα αμέτρητες φορές τον Μικρό Πρίγκιπα (μα και το Μικρό Νικόλα) κι αλήθεια κάθε του ανάγνωση μου αποκαλύπτει και κάτι που δεν είχα "δει" τις προηγούμενες φορές. Ακόμη, στα ίδια αυτά χρόνια, αγάπησα και αγαπήθηκα πολύ (όχι πάντοτε με την ίδια επιτυχία και θέρμη!!). Ξέρετε, η αγάπη είναι περίεργο συναίσθημα. Εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως και ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Κι ο έρωτας έτσι είναι ανεπάντεχος κι ιδιότροπος... εκεί που λες "δεν την ξαναπατάω" εκεί σου εμφανίζεται και σε κάνει άλλον άνθρωπο...και το μαγικό του φίλτρο όταν τελειώσει σε αφήνει ζαλισμένο και καραβοτσακισμένο... (κάτι τέτοια κι άλλα πολλά είχα παλιότερα γράψει εδώ. ~ξαναδιαβάζω εκείνα τα γραφόμενα μου και μου φαίνονται πολύ πολύ παλιά... έχουν αλλάξει πολύ τα πρόσωπα... ~)

Το κούρασα πάλι, ε? Καλά καλά θα σας αφήσω...τις πιο ζεστές κι εγκάρδιες ευχές μου σε όλους & όλες  σας.

=============================================

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ 2010 ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ...

ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ & ΧΑΜΟΓΕΛΑ !!!

==========================================