Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010

Κι ύστερα τι...;

Απόψε η αγάπη μας θα γίνει ένα τραγούδι
στ' αστέρια θα φτάσει ψηλά
ζωής λευκό λουλούδι.
Μη με ρωτάς γιατί πονώ
τα μάτια σου όταν κοιτάζω

βαθιά κρυμμένο μυστικό
το βλέμμα σου φορώ
κι αλλάζω.

Πίστεψα κι άφησα γι' άλλη μια φορά
τη φωτιά της ψυχής να μ' αγγίξει ξανά
με πράγματα, λόγια δικά μας μοναδικά
μιας αγάπης μικρής η βροχή ξεκινά
Μη σταματάς.

Στα όνειρά μας έρχεται,
τα δίνει και τα παίρνει
Δεν ξέρω αν θ αντέξουμε σε αυτό
το κάτι που μας δένει.

Το χέρι μου στο στήθος σου
χαράζει μιαν αλήθεια
στο βάθος του ορίζοντα ο έρωτας
δε γίνεται συνήθεια.


Μη σταματάς να μ' αγαπάς



 

6 σχόλια:

  1. Τελικά, όταν έχεις μια Τάνια να σου τραγουδάει, ένα ματσάκι κόκκινες ανεμώνες, μια αγάπη να τις χαρίσεις και το "Μικρό πρίγκιπα", τα όπλα δε μπορούν να σου κάνουν τίποτα :-)
    Χίλια φιλιά και μια αγκαλιά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχ αυτός ο μικρός πρίγκηπας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...αχ, αυτές οι άγριες ανεμώνες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Χρονοστιβάδα: Τα όπλα δεν μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο απο να σε σκοτώσουν βιολογικά, ενώ οι αισθήσεις μας είναι ικανές να μας αναστήσουν...

    να περνάς όμορφα όσο , ακόμα κι όταν έχεις λούκια!

    Χίλιες Ζεστές αγκαλιές κι ένα φιλί!

    Βάστα γερά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ...μου θυμιζεις τη δικη μου θητεια...
    Λουλουδια και οπλα... ωραια αντιθεση... σαν τη ζωη και το θανατο...
    Να εισαι καλα, να περνας καλα, και να προσεχεις! :)
    Καλο ΣΚ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εξαιρετική ευαισθησία!
    Μοναδική ομορφιά!
    Άπειρα φιλιά σου στέλνω, γλυκό μου παιδί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μέχρι το Σείριο φτάνουν τα εξής σχόλια: