Τα Σάββατα που φεύγουν...

Το πρώτο Σάββατο του νέου έτους (εξαιρώντας εκείνο της Πρωτοχρονιάς) φτάνει στη δύση του...Το σημερινό άλλωστε Σάββατο διαφέρει σε σχέση με όσα πέρασαν ή πρόκειται να ακολουθήσουν. Οι περισσότεροι μαζεύουν το χριστουγεννιάτικο διάκοσμο κι αναλόγως πράττω κι εγώ. Από το πρωί πριν καταπιαστώ με οτιδήποτε άλλο άρχισα να μαζεύω λαμπάκια και λοιπά “εορταστικά” γιατί με την τεμπελιά κι αναβλητικότητα που με διακρίνει είμαι ικανός να τα αφήσω εκεί ίσαμε το Πάσχα. Κι εκεί να δείτε γλέντια...

Άνοιξα κι εγώ το ραδιόφωνο κι η πρώτη καλημέρα ήρθε από την Τ. Τσανακλίδου με το “οπωσδήποτε παράθυρο”. Και καθώς συμμαζεύω, σκαλώνω με το στίχο “Ίσως να’ ρθε η στιγμή / να φυλάξω από την Πανδώρα / την ελπίδα στο κουτί”. Μου έκατσε που λες ο στίχος…Γκουγκλάρω να δω ποιος έχει γράψει στίχους και βλέπω ότι η Λ. Νικολακοπούλου είναι η στιχουργός. Και για να μη μακρηγορώ, από εκείνη την ώρα βάλθηκα να ακούω τραγούδια τους στίχους των οποίων είχε γράψει εκείνη. Κι επειδή δίνω βάση στο στίχο (διότι αν δεν έδινα δε θα υπήρχε κι η παρούσα ανάρτηση) βρέθηκα να ακούω τα τραγούδια πολλά εκ των οποίων χιλιοτραγουδημένα. Κάποιες στιγμές έπιανα τον εαυτό μου να μελαγχολεί κι άλλες πάλι να μερακλώνει (ιδιαίτερα με εκείνο το πολύ αγαπημένο «αν ήξερες τις νύχτες μου»). Κι οι εναλλαγές να συνεχίζονται ασταμάτητα…

Κάποια ώρα τελείωσα με το σπιτικό και το τελετουργικό του Σαββάτου συνεχίστηκε. Επίσκεψη στο Super Market για τα ψώνια της βδομάδας. Εν τω μεταξύ στο μυαλό μου να έχει κολλήσει το πλέον άκυρο τραγούδι της Αλεξίου, «οι άνδρες περνούν μαμά». Να κυκλοφορώ με το καρότσι στους διαδρόμους κι ενώ στο χαρτί μου είχα σημειώσει τις ελλείψεις μου, στο μυαλό να τρέχουν οι στίχοι από το παραπάνω κομμάτι. Μέχρι κι ο εξαιρετικά όμορφος νεαρός στο ψυγείο των αλλαντικών δε μπόρεσε να αποσπάσει από το μυαλό μου τη φωνή της Αλεξίου. (Άμα σου λέω…είχα κολλήσει…χαχα). Στο δε μαγαζί να ακούγεται Eros Ramazzoti. Κόντρα καταστάσεις…  Ώρες ώρες απορώ, υπάρχει κόσμος που τρώει τέτοιες πετριές ή μόνο εγώ είμαι έτσι;

Γύρισα σπίτι, τακτοποιούσα τα πράγματα κι άνοιξα σχεδόν αυτόματα το ραδιόφωνο. Τσουπ, να σου το νέο μου κόλλημα από εκείνη την ώρα. Η Πρωτοψάλτη στη «Γιορτή» του Σπανουδάκη. «Φέρτε γιρλάντες, φέρτε μου μπάντες φτάνει ο καλός μου κι έχουμε γιορτή». Εδώ ξέρω τι έκανε τη ζημιά…Φταίει που έχω ταυτίσει το κομμάτι αυτό, με εκείνο της Αρβανιτάκη (του Σπανουδάκη πάλι και της ίδιας εποχής), την «Ακτή». Και τα δυο αυτά μου θυμίζουν τον πατέρα μου στα νιάτα του. Καλοκαίρι πριν το ’90, σαν εικόνα έχει αποτυπωθεί μέσα μου, ο πατέρας να οδηγεί κι απ’ το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου να ηχούν αυτά τα κομμάτια. Θυμάμαι ακόμη και που πηγαίναμε…

Τι σου είναι οι μνήμες…μπορεί να αποτυπώσουν κάτι στο λογισμό σου και άλλα να χαθούν σα να μην έγιναν ποτέ! Δε θυμάμαι που είχα διαβάσει , νομίζω στην εισαγωγή από ένα βιβλίο απειροστικού λογισμού, κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση και το σκέφτηκα τώρα. Περιέγραφε πως θα μπορούσε να γίνει η γραφική απεικόνιση της ζωής και μεταξύ άλλων έγραφε:

«Η ζωή είναι μια ατέρμονη συνάρτηση, φανταστείτε την όπως την ημιτονοειδή καμπύλη. Έχει μέγιστα κι ελάχιστα. Οι άνθρωποι από τη φύση τους περιμένουν το επόμενο μέγιστο, ξεχνώντας πάντοτε το ελάχιστο που θα ακολουθήσει…»

Έλεγε κι άλλα εκείνο το βιβλίο αμιγώς μαθηματικού περιεχομένου τα οποία δεν είναι της παρούσης. Εν κατακλείδι, αν δεχτούμε την παραπάνω θεώρηση ορθή, σκέφτομαι να την αναδιατυπώσω. 

«Αν αγγίξεις το ελάχιστο, δηλαδή τον πάτο, ο μόνος δρόμος υποχρεωτικά είναι να πας επάνω, να ανέβεις και μετά ας ξαναπέσεις...αξίζει την προσπάθεια μια τέτοια πτώση. Στο μεσοδιάστημα θα προλάβεις να ζήσεις!»

Seirios

ΥΓ. Άλλα ντ’ άλλα η παρούσα ανάρτηση. Ελπίζω όλοι σας να είστε καλά. Κάνοντας ΚΛΙΚ πάνω στα ονόματα των κομματιών που αναφέρονται, μπορείτε να τα ακούσετε. Να περάσετε όμορφα το σαββατόβραδό σας ό,τι κι αν κάνετε.

Σας φιλώ