Απόκοσμος

Κάνε το σώμα μου φωλιά, για κάθε σου μεράκι
Για να κουρνιάζουν μέσα μου, τα όνειρά σου
Υπάρχει τόση αφθονία λουλουδιών
Γιατί λοιπόν παραπονιούνται οι μέλισσες;
Είσαι υπόκοσμος, Είμαι απόκοσμος
Καινούριο χιόνι πέφτει επάνω στο παλιό
Κι άλλες νιφάδες βιάζονται να γίνουν λάσπη
Όσο σε λατρεύω τόσο διαφθείρεσαι
Κάτι ξέραν οι αρχαίοι που λάτρευαν αγάλματα
Είσαι υπόκοσμος, Είμαι απόκοσμος
Απόψε η νύχτα στόλισε το πάρκο
Με τα πιο διαλεχτά καθάρματά της
Θανάση γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά
Για ένα γράμμα χάνεις την Αθανασία

από "Τα τραγούδια της αμαρτίας" / Ποίηση: Ντίνος Χριστιανόπουλος / Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις / Ερμηνεία: Ανδρέας Καρακότας / Πιάνο: Ντόρα Μπακοπούλου

________________________________________________

Άλλο κείμενο είχα ετοιμάσει προς ανάρτηση, όμως το κρατάω στην άκρη για την ώρα. Το γλαστράκι με το βολβό του ζουμπουλιού φύτρωσε κι άνθισε. Κι είναι το χρώμα αυτό που έχει στεριώσει μέσα μου τον τελευταίο καιρό. Κι η μυρωδιά του έντονη, όσο και τα συναισθήματά των ανθρώπων ή όπως τα πάθη τους. Μέση οδός σε τούτα τα δυο δεν υπάρχει, κι όποιος σου πει το αντίθετο απλά υποκρίνεται.

Έχω τόσα να γράψω τις τελευταίες μέρες, όμως ούτε προφταίνω ούτε θέλω να τα βάλω σε τάξη. Προτιμώ τη σχετική αταξία τους -προσωρινά έστω- γιατί μου χαρίζει την πολυτέλεια να μπερδεύονται. Μπερδεύονται τα όμορφα, με τα στενάχωρα...τα γέλια, με τα δάκρυα που θέλουνε να τρέξουν αλλά (με ζόρι) κρατούνται.

Καινούριο χιόνι πέφτει επάνω στο παλιό...