Το Ρετιρέ, η Ήρα, Εγώ! Όλα μαζί μια περιπέτεια

Στις πόλεις συμβαίνει το εξής παράδοξο! Τα κέντρα τους κατακλύζονται από πολυκατοικίες που στεγάζουν πάσης φύσεως ειδικότητες κι επαγγέλματα. Η επαγγελματική ζωή στο κέντρο των πόλεων χαρακτηρίζεται από έντονη δραστηριότητα κατά τις εργάσιμες μέρες κι ώρες. Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο του έντονου συνωστισμού κατά τις προαναφερθείσες στιγμές, ενώ όλες τις άλλες στιγμές δεν κινείται τίποτε! (πάει τρελάθηκε αυτός, θα σκεφτείτε και δε σας αδικώ! Άρχισε να γράφει έκθεση γυμνασίου...χαχα)

Σου κάνω αυτή την εισαγωγή γιατί θέλω να σε μπάσω στο θέμα της ανάρτησης. Που λέτε σε τούτη την επαρχιακή πόλη που ζω, τα απογεύματα της Δευτέρα κ της Τετάρτης είναι μη εργάσιμα! Δευτέρα απόγευμα, λοιπόν, περνάω το κατώφλι μιας πολυκατοικίας του κέντρου, στην οποία στεγάζονται δεκάδες δικηγορικά γραφεία, ιατρεία κι ΕΝΑ μοναδικό διαμέρισμα στο ρετιρέ. Και πως πηγαίνει κανείς στο ρετιρέ αν δεν σκοπεύει να κάνει την απογευματινή του γυμναστική; Μα φυσικά με το ασανσέρ (πάντα με γοήτευε ηχητικά τούτη η λέξη!τέλος πάντων δεν είναι της παρούσης!!!συνεχίζω)

Στο Ρετιρέ, φυσικά δε με περίμενε η Χαρούλα, μίτε η κ. Σοφία, μίτε η Κατερίνα (Γιουλάκη)... αλλά η Ήρα. Ώρα να σκεφτείτε ότι έχω και παράνομο δεσμό με γυναίκα....χα χα χα. Η Ήρα είναι μια πανέμορφη σκυλίτσα, η αφεντικιά της οποία (βλέπε Χ.) την παράτησε στην Πάτρα κι εκείνη τρέχει χειμερινά ταξίδια (και ζηλεύω...ζηλεύω πολυυυυυυύ....που λέει το άσμα....) με τον γκόμενο εραστή της (sic). 

Μπαίνω που λες στο ασανσέρ, πατάω (ανάθεμα την ώρα που το πάτησα..) το κουμπί για τον έκτο, έχω αρχίσει να χαζεύω τον εαυτό μου στον καθρέφτη (φτου σου λεβέντη μου!) και ξαφνικά χάνω το φως!!! Το ασανσέρ ακινητοποιείται και το σκοτάδι πίσσα! "Αυτά είναι! " λέω μέσα μου κι ακόμη ούτε που έχω υποψιαστεί τι με περιμένει! Βγάζω το κινητό από την τσέπη μου να δω αν έχω σήμα...σιγά μην είχα σήμα! Μια γραμμή κ εκείνη κόκκινη... (κι ύστερα σου λέει έχει σήμα καμπάνα!) Φέγγω με το κινητό και διαπιστώνω ότι έχω μείνει σε τοίχο, αλλά έχω και είκοσι πόντους πόρτας... "Την πο_τσ_σ_με Σείριε" λέω μέσα μου...

Εν τω μεταξύ εγώ πήγαινα να ταΐσω την, μια δουλειά της τάξης των 15 λεπτών! Έπειτα είχα ιδιαίτερο...έτσι υπολόγιζα! Γιατί αποδείχτηκε ότι υπολόγιζα χωρίς τη ΔΕΗ! Έχω μείνει, που λες, στο ασανσέρ και δοκιμάζω διάφορες πιθανές θέσεις στις οποίες ίσως να έπιανε σήμα  το κινητό. Μα να μην πιάνει πουθενά...Κι εκεί είναι που άρχισα να τρομάζω...Να φωνάξω, να χτυπήσω ή να κλοτσήσω την ελάχιστη επιφάνεια της πόρτας;;;; Ποιος να με ακούσει σε μιαν έρημη πολυκατοικία, ε;

Έχω που λες απογοητευτεί (διότι η ώρα περνούσε), έχω βαρεθεί κι από την ορθοστασία και κάθομαι οκλαδόν μέσα στο θάλαμο μην ξέροντας τι να κάνω! Κι όπως είμαι στην απελπισία μου, τρώω μια φλασιά και θυμάμαι ένα επεισόδιο απ' τις Τρεις Χάριτες , τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω έχω δει σε πρώτη τηλεοπτική προβολή!. Είναι που λες οι αδερφές Χαρίτου κλεισμένες σε ένα ασανσέρ (καλή ώρα όπως εγώ!) μαζί με τον (μακαρίτη)  Χρ. Ευθυμίου, παραμονή Πρωτοχρονιάς και πάνω στην απελπισία τους που δεν τις ακούει κανείς συνειδητοποιούν ότι θα τις βγάλουν όταν έρθει η επόμενη εργάσιμη ημέρα! Εκείνες δεν είχαν και κινητό...άλλες εποχές βλέπεις...καλά κι εγώ που είχα, πρόκοψα!

Κάποια στιγμή, στρόφαρα και σκέφτηκα να γράψω ένα μήνυμα στο αδέρφι μου, το μήνυμα θα φτάσει έστω και με ελάχιστο σήμα, λέω μέσα μου.... "Το και το μου συμβαίνει, πάρε την πυροσβεστική και πες τους να έρθουν μπας και με βγάλουν"...έλα μου όμως που δεν ήξερα τον αριθμό της πολυκατοικίας!!! Και μη μου πείτε ότι κοιτάτε πάντα τον αριθμό σε όσα σπίτια μπαίνετε γιατί δε σας πιστεύω!!!! Η πολυκατοικία βρισκόταν σε έναν δρόμο (σαν την Πατησίων καλή ώρα!) με εκατοντάδες νούμερα κι εγώ ούτε είχα κατά νου, σε ποιον αριθμό κοντά βρισκόμουν! Για καλή μου τύχη όμως, στο ισόγειο κατάστημα  υπήρχε μια γνωστή εταιρία κινητής τηλεφωνίας κι ευτυχώς οι άνθρωποι της πυροσβεστικής κατάλαβαν που έπρεπε να έρθουν...

Με ετούτα κ με κείνα, πέρασαν δυο ώρες κ κάτι εγώ παρέμενε μέσα, κλεισμένος...Είχε πέσει δουλειά βλέπετε στο πυροσβεστικό σώμα! Η μισή Πάτρα είχε μπλακ άουτ κι αρκετοί άλλοι δυστυχείς είχαν εγκλωβιστεί...

Ε, αυτή ήταν η ιστορία μου! Κλείστηκα στο ασανσέρ, σε μια άδεια πολυκατοικία χωρίς να υπάρχει ψυχή ζώσα. Τι περίμενες διαβάζοντας με, ότι θα ερχόταν ο πυροσβέστης, θα με έβγαζε από το θάλαμο, θα του έδινα ένα φιλί και θα το σκάγαμε μαζί...καλέ δεν είναι η ζωή άρλεκιν.... ούτε καν σίριαλ του Παπακαλιάτη....

Υ.Γ. 

1. Πες μου τώρα ότι δεν έχεις δει Ρετιρέ...δε σε πιστεύω! Τόσες επαναλήψεις έχει παίξει το Μέγκα...έλα, εδώ την έχεις τη μουσική της εισαγωγής..."τατα, τατα, τατα τα τατααααα"
   Το ακόλουθο κλιπ αφιερωμένο !
2. Πες μου τώρα (για δεύτερη φορά) ότι δεν έχεις δει Χάριτες... θες να μου πεις ότι δεν ξέρεις ποια  είναι η θεία Μπεμπέκα...
3. Τα κοιτάτε καλά τον περιβάλλοντα χώρο της πολυκατοικίας αν δε συγκρατείτε αριθμούς πολυκατοικιών!
4. Για όσους έχουν απορία, την Ήρα την τάισα.
5. Το κομμάτι της παρούσας ανάρτησης είναι από την ταινία "Επιχείρησις Απόλλων". Θαρρώ η πιο παραμυθένια ελληνική ταινία, με την Έλενα Ναθαναήλ, το πιο όμορφο θηλυκό που έχω δει. Ίσως έτσι να ήταν οι Ολύμπιες Θεές...Δε διάλεξα τυχαία αυτό το κομμάτι! Στην ταινία αυτή συμβαίνουν τα πιο κουλά πράγματα...δεν την έχετε δει; Άνθρωποι χορεύουν πάνω σε κινούμενα λεωφορεία, παιδάκια κάνουν κουπί στη σκάρα (του κινούμενο πάντα!!!) ΙΧ...αυτά συμβαίνουν στην περιοχή της κακιάς Σκάλας. Γιατί σε άλλα σημεία σκάνε μύτη πρίγκιπες (και δεν ξέρω τι άλλο) με ελικόπτερα....και δε συμμαζεύεται το πράγμα...Γενικά δείχνει μια Ελλάδα που ποτέ δεν υπήρξε έτσι! Εν πάση περιπτώσι, το κομμάτι μου αρέσει γι αυτό το έβαλα.  
6. Το μυαλό κάνει τις πιο άκυρες σκέψεις, στις πιο άκυρες στιγμές....
7. Τι κατεβατό είναι αυτό που έγραψα; Μην τρομάζετε, θα γυρίσουμε στις παλιές αναρτήσεις οσονούπω. Όμως είτε μου, πόσα απίθανα πράγματα μπορούν να σου συμβούν σε μια στιγμή, ε;