Γράμμα σε ένα φίλο

Γεια σου Κ.!

Δεν ξέρω πως να αρχίσω τούτο μαιλ! Σκέψεις ξεπηδούν άναρχα από το μικρό μυαλό μου και προσπαθώ να τις βάλω σε μιαν τάξη! Δεν είναι εύκολο... ουδέποτε υπήρξα ευφυής, πάντα μικρός ξανθός χαζός ήμουν... Ας ξεκινήσω να σου γράφω σκόρπια όπως ακριβώς μου έρχονται στο νου, με την ελπίδα να καταλάβεις...

Μια βδομάδα πριν, 20-5-11, σε είδα τυχαία στη Γούναρη, ανέβαινες με το μηχανάκι θυμάσαι; Ένα φευγαλέο "Γεια!" ανταλλάξαμε και την επομένη που είχες την τιμητική σου, σου έστειλα ένα SMS με τις ευχές μου. Για έναν αδιευκρίνιστο λόγο όλη τη βδομάδα, που μεσολάβησε, σε έφερνα στο νου μου σε ανύποπτες στιγμές.  Πολλές φορές σας συλλογιέμαι (εσένα και τους υπόλοιπους) ίσως γιατί για μένα εκείνη να υπήρξε μια από τις πιο καταλυτικές περιόδους της ζωής μου. Ήταν η μετάβαση από την αθωότητα στην ενήλικη ζωή… Έμαθα κοντά σας, μου δώσατε να καταλάβω τι θα πει να αγωνίζεσαι…

Χωρίς να το ξέρεις, υπήρξες για μένα ένα πρότυπο. Ξέρω γελάς τώρα, αλλά δεν υπερβάλω. Θαύμαζα την ευφυΐα σου, τη στάση σου στη ζωή, το μυστήριο που περιέβαλε τη ζωή σου (για μας που δε σε ξέραμε καλά) και κυρίως τη σοφία που είχες αποκομίσει. Ποτέ δεν μπορούσες να πεις ότι ξέρω τα πάντα για τον Κ., ποτέ δεν μπορούσα να ισχυριστώ ότι το χαμόγελό σου δεν κρύβει λύπη. Εσύ πάλι ήξερες για μένα, είχες κατορθώσει να δεις πίσω από το χαμόγελο. Κάπως έτσι σταμάτησα να παίζω το «ξανθό χαζό αγόρι» που σου έδειξα στην αρχή.

 Ξέρεις τι θαύμαζα πιο πολύ από όλα, ότι για να φτάσεις, να "κερδίσεις" και να βρεις τις ισορροπίες σου δεν έκρυβες ότι συγκρούστηκες, πόνεσες, αγάπησες, αγαπήθηκες, έζησες με τα λάθη και τα πάθη σου... Πάντα γενναιόδωρος με τους άλλους, χορτάτος σε όλα. Θυμάσαι τι είχα πει από την πρώτη βραδιά που γνωριστήκαμε; «Οι χορτάτοι άνθρωποι δε με φοβίζουν κι έχω την αίσθηση ότι είσαι χορτάτος». Ευτυχώς δεν έκανα λάθος σε εκείνη την πρώτη κρίση μου!

Που λες, όταν σε είδα στο μηχανάκι είχα την αίσθηση ότι θέλησες να κοντοσταθείς αλλά  βιαστικός καθώς ήμουν -πάλι πήγαινα με την ψυχή στο στόμα, κλασικά!- συνέχισα την πορεία μου, αρκούμενος σε ένα φωναχτό "Γεια" κι έναν χαιρετισμό με το χέρι. Είχα βάλει σκοπό, λοιπόν, να περάσω από το μαγαζί σου σήμερα. Κουβάλησα δυο συναδέλφους, πιάσαμε ένα τραπέζι κάτσαμε, παραγγείλαμε αλλά εσύ δεν ήσουν εκεί! Σκέφτηκα είναι η βραδιά του συνεταίρου σου απόψε... αλλά κάτι με έτρωγε μέσα μου! Αποφάσισα να ρωτήσω το σερβιτόρο διακριτικά κι έμαθα με λακωνικό τρόπο ότι έφυγες...

Και δεν ξέρω γιατί αλλά από εκείνη την ώρα έχεις καρφωθεί στο μυαλό μου. Παρακαλάω μέσα μου, να είναι κάτι ασήμαντο εκείνο που σε έκανε να φύγεις μακρυά και να γυρίσεις στο τέλος του χρόνου. Δυστυχώς, με το νου μου βάζω μονάχα άσχημα πράγματα κι αυτό που με "τρώει", με βασανίζει είναι που δεν κοντοστάθηκα...

Ελπίζω να μην είναι ποτέ αργά να σου πω ένα ευχαριστώ, ότι είσαι υπέροχος άνθρωπος! Ελπίζω να καταλαβαίνεις τα άδολα αισθήματά μου, που πηγάζουν από την ψυχή μου. (δεν είναι ερωτική εξομολόγηση βλάκα… -ξέρω γελάς τώρα!) Δεν τολμώ να σε αποκαλέσω φίλο μου, γιατί φίλος είναι εκείνος που στέκεται στον άλλο στα δύσκολα κι εγώ δεν το έχω πράξει για σένα. Εύχομαι να μην ενοχλώ με την παρούσα επιστολή! Να προσέχεις καλέ μου κ να χαμογελάς σε κάθε δυσκολία.

Δεν ξέρω γιατί βούρκωσαν τα μάτια μου τώρα. Δεν είμαι παιδί... απλά ένιωσα σα να κλείνει οριστικά μέσα μου ένας κύκλος, μιαν εποχή που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει απλά γιατί όλοι μας δεν είμαστε ίδιοι όπως τότε... αλλάζουμε κι αυτό είναι καλό! Οι αναμνήσεις μένουν όμως... οι άνθρωποι μένουν στις ψυχές μας!  Και που ξέρεις μπορεί να περπατάμε μια μέρα έξω από την Tate MODERN και να μπούμε μέσα μαζί... (καλά το τελευταίο ούτε σενάριο του Παπακαλιάτη δεν μπορεί να γίνει...) Βλέπεις όλο αναφορές κάνω γύρω από τις κουβέντες μας εκείνη την πρώτη βραδιά! Κάπου, σε κάποιον τουριστικό οδηγό έχω ακόμη το τυπωμένο μαιλ σου με τις οδηγίες σου και τις υποδείξεις σου για την Tate MODERN.

Θα ήθελα αν το επιθυμείς να δώσεις ένα "σημείο" ζωής κι αν δεν θεωρείς ενοχλητική την παρουσία μου να με κάνεις add στο Skype.
θα με βρεις με το mail μου

Καλή Τύχη
Μη χάνεσαι...

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Τούτο το μαιλ, ελαφρά λογοκριμένο (τόσο ώστε να πάψει να γίνεται φωτογραφικό) εστάλη σε έναν φίλο μου που έφυγε ξαφνικά από την πόλη μας χωρίς να χαιρετήσει σχεδόν κανένα. Κι αλήθεια αν το δημοσιεύω είναι γιατί δεν ξέρω για ποιον λόγο το έγραψα και το έστειλα. Γιατί ήθελα να "καλύψω" τις ενοχές μου ή γιατί πραγματικά δεν τα είχα πει όλα τούτα στον Κ. Μένω με την ελπίδα ότι γνώριζε την εκτίμηση που έτρεφα για εκείνον.  Ακόμη θυμάμαι τα λόγια του "Η φυγή δεν είναι λύση στα προβλήματα, είναι απλά παράταση στην προσπάθεια επίλυσης τους". Άραγε τα θυμάσαι όλα τούτα... τρομάζω πολλές φορές όταν συνειδητοποιώ πόσο πολύ υπάρχει στη ζωή μου μέσα από τις σκέψεις του. 

Όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλους! (είχα γράψει ένα κείμενο για τους "αγανακτισμένους πολίτες" αλλά...)