Μα τι έγινε; Που πήγε εκείνη η ανάρτηση με τις «βροχοσταλίδες», τη Νάνα και το ποίημα για την μνήμη…; Χαθήκαν όλα σα να μην υπήρξαν ποτέ… Πως γίνεται να μην έχει μείνει τίποτε από κάτι που έχει υπάρξει…
Ακόμη μιαν ανάμνηση στο ντουλαπάκι της μνήμης… μαζί με τόσες άλλες, μια ακόμη!
Η αφιέρωση για τη Νάνα εξακολουθεί να υφίσταται, με παραλήπτη πάντα τον ίδιο… διπλή τούτη τη φορά.
Καλή ακρόαση!
Η γαλλόφωνη εκδοχή του κομματιού...
Καλή ακρόαση!
Η γαλλόφωνη εκδοχή του κομματιού...
______________________________________________________________
Ακολουθεί η αρχική ανάρτηση όπως δημοσιεύτηκε 12-5-2011
“είναι ένα πουλί, ο αγέρας ή η αγάπη που χτυπά το τζάμι του παραθύρου μου; Αν είναι το πουλί, να περάσει και να μας τραγουδήσει! Αν είναι το αεράκι ας περάσει με όλα του αρώματα… μα αν είναι η αγάπη μου πείτε της πως ήρθε πολύ αργά κι είναι το παραθύρι μου σφαλιστό…”
Κάθε μνήμη έχει το διακόπτη της
τον εγωισμό
τον υπερόπτη της
Μόνο με εικόνες η
συντήρηση
κερδοφόρα χρόνου
επιχείρηση
*Σε σένα που ξέρω πως σου αρέσει η Νάνα, σε εσάς που αγαπάτε την καλή μουσική, σε μένα που εξακολουθώ να μαγεύομαι από τις μελωδικές φωνές. Εξωτερικά όλα υπό τάξη, εσωτερικά το βόλευα δεν έχει θέση! Εσωστρέφεια…; Ίσως…
** Η γέφυρα του Ρίου - Αντίρριου μια μέρα βροχερή, γεμάτη θλίψη...
Ο/Η kovo voltes... άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Το παραθύρι σφαλιστό...":
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι όμως...Πολλές φορές έχω αναζητήσει με αγωνία αυτό το διακόπτη και δεν τον βρίσκω...Μήπως τελικά μερικές μνήμες παραμένουν εν ενεργεία για όλη μας τη ζωή?
*ωραίες βροχοσταλίδες...
Ανάρτηση από τον/τη kovo voltes... στο ένα BlogSpot για τη μουσική, την ποίηση και τους ευαίσθητους... τη Μάϊος 12, 2011
Ο/Η seirios άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Το παραθύρι σφαλιστό...":
ΑπάντησηΔιαγραφήΦαντάζεσαι πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς τις εικόνες της μνήμης; Χωρίς όλα εκείνα που μας σημάδεψαν...ευχάριστα ή μη...το λιγότερο ανιαρή...αναμφισβήτητα όμως ο εγωισμός - ο υπερόπτης - τις ιεραρχεί και τις ανακατεύει έτσι ώστε να μην έχουν διαρκώς την ίδια θέση μέσα μας.
* Βρέχει εδώ για τα καλά, λες κι είναι φθινόπωρο...το παραθύρι γεμάτο από βροχοσταλίδες! Πόσο καιρό είχα να ακούσω τούτη τη λέξη...τη λες κι είναι εικόνα στα μάτια σου.
Φιλώ σε
ΥΓ. "ταμείο κάνουν κι οι δυο πλευρές..." ακόμη κι όταν αυτο αφορά τις αναμνήσεις μας...
Ανάρτηση από τον/τη seirios στο ένα BlogSpot για τη μουσική, την ποίηση και τους ευαίσθητους... τη Μάϊος 12, 2011