Ψυχές ορθάνυχτες (;)

Περπατώντας στο δρόμο, συναντάς μικρά όμορφα πράγματα
για φωτογράφιση.

Μυστικό...

 

Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ μάρμαρο
κι ἄλλες ἀπὸ χαμόγελο, εἴτε πόνο.
Εἶναι καὶ μιὰ πλασμένη ἀπὸ τριαντάφυλλα,
ὅμως ἐκείνη δὲ τὴ φανερώνω!
Πόσο ἡ καρδιά μου θά ῾τρεμε, ἂν τὴν ἔλεγα!
Βάνω μία κλειδαριὰ γερὴ στὸ στόμα!
Τόσοι σοφοὶ ποὺ βρίσκονται τριγύρω μου
καὶ δὲ τὴ μάντεψε κανεὶς ἀκόμα;
Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ κρύσταλλο
κι ἄλλες ψυχὲς μὲ κλάματα ἔχουν γίνει.
Εἶναι καὶ μιὰ πλασμένη ἀπὸ ροδόσταμο,
μὰ δὲ θὰ σᾶς τὴ ῾πῶ ποτέ μου ῾κείνη!
Ὅρκο ἔβαλα νὰ μὴ τὴ ῾πῶ, ὡς τὸ τάφο μου,
μὰ πάλι... ποιὸς ξέρει... καμμιὰν ὥρα...
Κάτι μοῦ καίει τὰ χείλη μου! Καλύτερα
νὰ κλείσω τὸ τραγούδι μ᾿ ἀπὸ τώρα...

Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

 

*για μένα, γιατί με εκφράζει και για τον προβληματισμό που μου δημιουργήθηκε ένα Αυγουστιάτικο βράδυ, μοιραζόμενος μια μπύρα με δυο καλές φίλες. Είμαστε ό,τι δείχνουμε, είμαστε κατασκευάσματα της ίδιας μας της εικόνας ή είμαστε όσα οι άλλοι θέλουν να δουν ότι είμαστε; Πόσο μπορεί κάποιος να κοιτάξει πίσω από εμάς; (νόμιζα ότι είχα δώσει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, μήπως ήρθε ο καιρός να αναθεωρήσω;)

** η φωτογραφία από το προσωπικό μου αρχείο. Κλικ απάνω της για να δείτε τις εξαιρετικές λεπτομέρειες της. 

*** Για να μην ξεχνιόμαστε! ***
Ψιτ, εσύ που κρυφοκοιτάζεις να θυμάσαι "δέκα η αλεπού, μα τα αλεπουδάκια έντεκα!". Αγάπησε τον εαυτό σου πρώτα (βλήμα!) κι έπειτα εμένα. Δε σου ζητάω πολλά...ε;
Σαν υπενθύμιση στο λέω...