Μάλλον είναι περίοδος νοσταλγίας...

Έχω καιρό να γράψω… το ξέρω… αλλά δεν έχω τι να γράψω. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το γράφεις κάτι απλά και μόνο για να λες ότι γράφεις! Έχω επιχειρήσει να γράψω διάφορες σκέψεις μου αλλά τελικά δεν τις «παρουσιάζω». Συσσωρεύονται ημιτελή κείμενα τα οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων να γίνουν κάποια μελλοντική ανάρτηση της κατηγορίας ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ.

Για να είμαι ειλικρινής, είμαι σε μια περίεργη περίοδο της ζωής μου. Μπερδεμένος, σαστισμένος, άνεργος… και μέσα σε όλα αυτά η καρδιά, τα αισθήματα και τα συναισθήματα να μπερδεύονται και να θέτουν λογικά ερωτήματα / διλλήματα στα οποία καλούμαι να δώσω μιαν απάντηση. Όλα ανακατεύονται εκεί που νομίζεις ότι έχουν μπει σε μια σχετική τάξη και τελικά αποκτούν μια σχετική αταξία μέσα μου. Δεν ξέρω αν σε αυτό το μπέρδεμα συντελεί το νεαρό της ηλικίας, το γενικευμένο κλίμα της εποχής μας ή η αθεράπευτη βλακεία μου να παραμένω ευαίσθητος σε μια εποχή που ο κόσμος δεν σκέφτεται πώς να «ταΐσει» την ψυχή του παρά μόνο τη σάρκα του! ~κυριολεκτικά και μεταφορικά!~ 

Μια φίλη, μου έγραψε ότι όλο τούτο είναι «Εγκλωβισμός, είσαι εκεί για όλους και νιώθεις μόνος σαν να μην είναι κανείς εκεί για σένα, ή εν πάσει περιπτώσει έτσι όπως το έχεις ανάγκη να σε σηκώσει και να σε βγάλει από την παραζάλη..[…] Πηγαινοέρχεται ένα τέτοιο συναίσθημα. Τη μια σε ρίχνει στην άβυσσο και την επομένη είναι σαν να έχει ανοίξει ο ουρανός χαραμάδα με φως μόνο πάνω από το δικό σου κεφάλι...» Δεν έχει άδικο! Κάπως έτσι νιώθω…

Καμιά φορά έχω την αίσθηση ότι ο Σείριος, εκείνο το παιδί στα δεκαοχτώ, δεν υπάρχει πια. (καλά βιολογικά δεν μπορεί να υπάρχει… χε χε χε) Όχι πως πρόλαβα να τα μάθω όλα, αλλά τώρα είμαι περισσότερο υποψιασμένος για πολλά πράγματα και σίγουρα λιγότερο αυθόρμητος.  

Σείριος: Με τι ασχολείσαι;

@@: Έχω σπουδάσει σε δερματική!

Σείριος: Α, τι είναι αυτό; Υπάρχει τέτοια σχολή στην Ελλάδα; ΤΕΙ είναι ε;

@@: Όχι… Σε μια σχολή στην Αθήνα, τελείωσα…

Σείριος: Ααα ωραία….! Και τι αντικείμενο έχεις, κάνετε κάποιες έρευνες με δερματολόγους;

@@: (με κοιτάει σα χάνος και με το δίκιο του) Όχι, δεν κατάλαβες… ΔΡΑ ΜΑ ΤΙ ΚΗ σου είπα…

Σείριος: (ψάχνω να κρυφτώ…χαχα)

Κάθε φορά  που σκέπτομαι τον παραπάνω διάλογο πεθαίνω στα γέλια με το ίδιο μου τον εαυτό! Όταν φλερτάρεις (γκομενίζεις) με κάποιον που σου αρέσει έστω και λίγο είσαι εκτεθειμένος ανεπανόρθωτα…  διότι ενώ θα έπρεπε να επεξεργάζεσαι λογικά τα δεδομένα που λαμβάνεις από μια στιχομυθία εσύ σκέφτεσαι παράλληλα με ποιον τρόπο θα κατορθώσεις να διατηρήσεις το ενδιαφέρον αμείωτο και φυσικά πως θα εξασφαλίσεις την περεταίρω επικοινωνία. Κλασικό δείγμα αυθορμητισμού και Μέγα σφάλμα που κάμνεις όταν είσαι πιτσιρικάς! Διότι ο χρόνος ή έστω η ωρίμανση που επιφέρει, σε κάνει να αντιληφθείς ότι αν ο άλλος ενδιαφέρεται πραγματικά ή του αρέσεις, το πράγμα θα προχωρήσει…

Το θέμα δεν είναι αν θα προχωρήσει, γιατί αυτό είναι σχετικό εύκολο. Το θέμα είναι μετά τι κάνεις… κι εκεί δεν υπάρχει manual, βιβλίο οδηγιών, πορεύεσαι με γνώμονα τον αριθμό ΔΥΟ. Ένας εσύ κι άλλος ένας! Κι εκεί η ευκολία των επιλογών δυσκολεύει… ιεραρχείς ανάγκες και θέλω πότε με τα δικά σου κριτήρια και πότε με του συνοδοιπόρου… μεσοπέλαγα αρμενίζεις κι έχεις πλώρα τον καημό κι έχεις την αγάπη κρίμα κι άλμπουρο το χωρισμό… αυτό είναι όλο!

** αφορμή για τούτη την ανάρτηση στάθηκε το κομμάτι «Αποχαιρετισμός», που ακούμε στο πικάπ από ένα CD που κυκλοφόρησε το 1999 από μαθητές της Ευρώπης που συμμετείχαν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα Comenius. Είχα την τύχη να συμμετέχω στην ελληνική ομάδα μαθητών. Εκεί, σε αυτές τις εφηβικές δροσερές φωνές έχω αφήσει τον έφηβο Seirio, σχεδόν αθώο.