Μερικές σκέψεις & ένα παραμύθι!

Κοιτάζω τον ήλιο κατάματα και οι αχτίδες του πυρώνουν την ψυχή μου... ζεσταίνουν τα μαγουλά μου... 

Ούτε Κιχ

Ήταν ένας κύριος με ένα πολύ παράξενο όνομα, ο κύριος Ούτε Κιχ. Με αυτό το όνομα γεννήθηκε, με αυτό μεγάλωσε, με αυτό συνέχισε τη ζωή του. Ο κύριος Ούτε Κιχ δεν έκανε καθόλου θόρυβο, η φασαρία ήταν άγνωστο πράγμα κι όπου άκουγε ότι κάποιος σαματάς γινότανε ή κάτι τέτοιο ο κύριος ούτε Κιχ έφευγε τρομοκρατημένος. Δε μίλαγε, δε φώναζε, δε γελούσε, δε χαχάνιζε, δε στρίγκλιζε, δε χτύπαγε, δεν ανάσαινε καν γιατί ο κύριος Ούτε Κιχ ήταν ένας πάρα πολύ σιωπηλός άνθρωπος! 

Αχ, ο κύριος αυτός ήταν τόσο σιωπηλός, τόσο ανύπαρκτος, ώσπου μια μέρα χάθηκε. Ήτανε τόσος ο θόρυβος που να…έτσι όπως ήρθε χάθηκε! Φυσικά οι πάντες ξεσηκώθηκαν να τον βρουν γιατί η εξαφάνισή του έκανε απίστευτο θόρυβο. Ήταν ο μόνος θόρυβος που έκανε ο κύριος ούτε Κιχ...

Μπαρ Μπαρ

___________________________________________________

Έχω τη συνήθεια να γράφω (σημειώνω) τις σκέψεις μου σε χαρτιά μικρά ή μεγάλα, μπλοκ σημειώσεων, πάνω σε εισιτήρια, σε αποδείξεις... Όπου βρω έστω κι ελάχιστο άγραφο χώρο άλλοτε με καλά γράμματα κι άλλοτε με άτσαλα, βιαστικά πνιχτά γράμματα αποτυπώνω τη σκέψη μου. Κι έτσι οι τσέπες μου, τα σημειωματάρια μου, τα ημερολόγια κατακλύζονται από κάθε λογής σκέψεις. Ανάμεσα σε ραντεβού, υποχρεώσεις, οργανόγραμμα ημέρας, απαραίτητα αντικείμενα που πρέπει να εφοδιαστώ ξεπηδούν σκόρπιες σκέψεις ή πράγματα που με εντυπωσίασαν, τα ενθυμήθηκα κι από φόβο ότι θα τα ξαναξεχάσω τα σημειώνω βιαστικά στριμώχνοντάς τα.

Άλλοτε στο πέρας της μέρας,  γυρίζω σ' αυτές τις σημειώσεις μου, τις διαβάζω, τις επεξεργάζομαι, τις καθαρογράφω... Κι είναι φορές (τις περισσότερες) όπου τις ξεχνάω ίσαμε τη στιγμή που θα βρεθούν ξανά μπροστά μου καθώς ξεφυλλίζω τους ημεροδείκτες ή αδειάζοντας τις τσέπες των σακακιών και των παντελονιών μου. Κι είναι η στιγμή μαγική καθώς ένα τόσο δα χαρτάκι σε κάνει να ξανασκεφτείς όλα εκείνα που σε έκαναν να γράψεις εκείνα τα βιαστικά λόγια στο χαρτί. 

Μια άλλη περίεργη συνήθεια μου που σχετίζεται με τα προαναφερθέντα, είναι ότι κάποιες στιγμές αυτά τα χαρτάκια με τις απόκρυφες σκέψεις μου τα κρύβω μέσα σε βιβλία. (μην ψάχνεις να βρεις λογική σε αυτή μου την πράξη). Λες και θέλω να ξορκίσω τις σκέψεις μου εκείνες...να τις κρύψω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Πάνω σε ένα τέτοιο χαρτί έπεσα πρόσφατα. Το είχα γράψει πάνω στο σελιδοδείκτη του βιβλίου που διάβαζα τη νύχτα (παραμονή) πριν παρουσιαστώ στην Τρίπολη φαντάρος. Δεν τελείωσα ποτέ εκείνο το βιβλίο! Το πρωί πριν ξεκινήσω το τακτοποίησα στο ράφι. Έκτοτε το αντίκριζα αρκετές φορές και καμιά δεν έπαιρνα απόφαση να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του. Εν τω μεταξύ είχα ξεχάσει τη "σημείωση" αλλά κάτι με αποθάρρυνε σε εκείνο το βιβλίο. Μέχρι πριν λίγες μέρες όπου έπιασα αποφασιστικά να διαβάσω. Ανοίγοντας το έπεσα πάνω στο σελιδοδείκτη, διάβασα την ιδιόχειρη σημείωσή μου και έκλεισα το βιβλίο απότομα. Ένιωσα να γυρίζω στις αγωνίες εκείνης της μέρας, οι οποίες παρότι δε επαληθεύτηκαν κατά την πλειονότητά τους αρκούσαν να με γεμίσουν με ένα συναίσθημα δυσφορίας. "Το θεώρημα του Παπαγάλου" του Ντ. Γκετζ θα μείνει ημιτελές τελικά....Το βιβλίο μαζί με τον επίμαχο σελιδοδείκτη ξανατοποθετήθηκε προσεχτικά στο ράφι...  

** Καμιά φορά σκέφτομαι πόσα δε πρόφτασα να σου πω και πόσα δε θα ακούσεις ποτέ από τα χείλη μου ή  το αντίστροφο. Τρέχουμε σαν τους τρελούς, λογαριάζουμε, τακτοποιούμε υποχρεώσεις μα λησμονούμε να μιλήσουμε για απλά πράγματα. Κανένας δε με έχει φωνάξει όπως εσύ, να ακούω το κοινότυπο όνομά μου υποκοριστικά ειπωμένο και να μου αρέσει..