Ένα παιδί μετράει... βραβεία!

Ας με συγχωρέσουν οι αγαπητοί αναγνώστες αλλά αυτό το πράγμα με τις bloggoβραβεύσεις (κάθε δυο και τρεις) δεν κατάλαβα ποτέ τι σκοπό πραγματικά εξυπηρετεί. Αν είναι να το δούμε σαν κάλεσμα σε ένα παιχνίδι γίνεται περισσότερο αντιληπτό σε μένα, διότι κάποια άλλη αξία δε βρίσκω... είναι βέβαια τιμητικό όταν αυτό συμβαίνει από δυο αγαπημένους μπλόγκερς τον Άσωτο Γιο και τη Vanilla, αλλά για μένα μεγαλύτερο βραβείο είναι η σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας, η ουσιαστική επικοινωνία που επιτυγχάνεται, πράγμα που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι εφικτό όταν έστηνα το μπλογκ τούτο τις πρώτες μέρες του 2008. Όμως, για να προβούν στην απονομή του βραβείου οι αγαπημένοι μου μπλόγκερς, οφείλω με τη σειρά μου να βραβεύσω δέκα πέντε μπλόγκερς και να σας αποκαλύψω επτά πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Κι αν υποθέσουμε ότι το πρώτο είναι σχετικά απλό, το δεύτερο δεν είναι... τόσα χρόνια έχω την αίσθηση ότι τα έχω γράψει όλα! Για να δούμε τα ξέρετε αυτά που θα γράψω παρακάτω...;

1. Βαριέμαι πολύ εύκολα... μόλις χάσω τον ενθουσιασμό μου για κάτι έχει ήδη σημάνει δυνατά η καμπάνα του τέλους. Αυτό ισχύει τόσο στα διαπροσωπικά μου, όσο και σε πιθανές ασχολίες με τις οποίες καταπιάνομαι.
2. Αν είχα την οικονομική δυνατότητα θα πήγαινα να ζήσω στην ακριτική Σύμη. Ιδιαίτερα τώρα που είμαι νέος και θα μπορούσα να προσφέρω σε ένα τέτοιο μέρος. Δυστυχώς δεν έχω αυτή τη δυνατότητα!
3. Είμαι μυστήριος κι έχω παραξενιές! Δε μπορώ να βλέπω σωληνάρια οδοντόπαστας ζουπιγμένα στη μέση, δεν τρώω φέτα ωμή (αλλά στις τυρόπιτες τους δίνω και καταλαβαίνουν), δεν μπορώ την ακαταστασία και τους βρομιάρηδες... Σου είναι τόσο δύσκολο να πιέζεις την οδοντόκρεμα από την άκρη, να μαζεύεις το σπιτικό σου και να βάζεις καμιά σκούπα που κ που;;;
4. Τα τελευταία χρόνια επειδή η παρέα μου πηγαίνει σε βραδινές προβολές σινεμά και εγώ τότε συνήθως είμαι κουρασμένος, τρώω τα ποκ κορν μου, πίνω την κόκα κόλα μου (όλα τα παχυντικά μαζί!!!) κι έπειτα αν το φιλμ δεν είναι καλό ή ενδιαφέρον αφήνομαι στην αγκαλιά του...Μορφέα! Μου κοστίζει κάτι παραπάνω βέβαια...
5. Έχω "κόλλημα" με μικρά πράγματα, ασήμαντα για κάποιους που τα φυλάω σε ένα κουτί. Το κουτί των αναμνήσεων μου, όπως το λέω χαριτολογώντας. Εισιτήρια συναυλιών, μικροαντικείμενα, χαρτιά με μικρά κείμενα, αφιερώσεις, εισιτήρια από μέσα μεταφοράς... τέτοια πράγματα, στα οποία μια καρδιά ή μια αστεία φατσούλα, μιαν ημερομηνία ή κι εγώ δνε ξέρω τι άλλο με κάνουν να τα κρατώ.
6. Αγαπώ πολύ τη συνήθεια μου, κάθε Κυριακή στις 22:00 να ακούω από το Τρίτο Πρόγραμμα ένα θεατρικό έργο. (όλη η ανάμνηση εδώ) Συνήθεια που απέκτησα στα σχολικά μου χρόνια (στο λύκειο) και με ακολουθεί ίσαμε τις μέρες μας. Για σκοπό αυτό μαζί με μερικούς φίλους συλλέκτες φτιάξαμε το Radio-Theatre , που εκεί αποθέτουμε τους θησαυρούς μας!
7. Στο στρατό έγραψα ένα διήγημα, δέκα συνεχειών, με τίτλο "Δέκα Λεπτά". Ανάρτησα στο μπλογκ μονάχα το πρώτο μέρος και το τετράδιο με την ιστορία τη χάρισα σε μια φίλη μου, για να με θυμάται. Εκ τότε δεν επιχείρησα ποτέ ξανά μιαν ανάλογη γραφή.

Το κομμάτι "Άγγελοι Δυο" σε στίχους Ά. Χριστοφέλλη κι ερμηνεία Γιώργου Μούτσιου, είναι από εκείνα τα ακούσματα που δεν αρκεί ένα άκουσμα... θες περισσότερες φορές... μου αρέσει η ερμηνευτική δεινότητα του Μούτσιου, το ήθος του. Σπουδαίος ερμηνευτής που σε αγγίζει κι έχω την αίσθηση ότι αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης δεν "πέρασε" στο κοινό... 

Και τώρα οι μπλογκερς, που με τη σειρά μου θα βραβεύσω:

just thoughts... 
53FM
kovovoltes
 message in a bottle...
ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;
Η πόρτα
Θυμάμαι ότι εσύ ξεχνάς
Πυγολαμπίδα
Ρένα Βλαχοπούλου
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί...
ΤΟΥ MAHLER ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ
Φωτογραφίες Ζωής
με το φεγγαρι αγκαλια
Ο Αστερισμός της Ψυχής...

Φανή

ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

*άντε να δούμε τι  θα αποφασίσουν οι φωστήρες για  την τύχη της χώρας μας... τους βαρέθηκε η ψυχή μου! Πως το έλεγε η Δημητριάδη σε ένα κομμάτι;  

"Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,

υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί."