Τα σπίρτα

Τα σπίτια φυτρώνουν κι αυτά σαν τα λουλούδια… Μαραίνονται κι αυτά με τα χρόνια σαν τα λουλούδια! Άμα παίζαμε το βίντεο της ζωής μας γρήγορα θα μέναμε εκστατικοί! 

Μπαίνεις για πρώτη φορά σπίτι σου, αγκαλιά στα χέρια, μόλις γεννιέσαι˙ Βγαίνεις μετά αγκαλιά στα χέρια, ή με το καρότσι˙ Μετά με τα παπούτσια σου τα πρώτα, μετά με ένα παιγνίδι στο χέρι κι ένα σκούφο μέχρι τα μάτια και τ’ άλλο χέρι στο χέρι των γονιών˙ Μετά κρατάς μια σάκα, μετά μόνο τα κλειδιά κι ένα πουλόβερ˙ «Που ήσουνα τόσες ώρες» , «Άσε με μάνα…»

Κι από εκεί και μετά όλο και κάτι κρατάς… την πρώτη σου βαλίτσα για την εκδρομή, τον πρώτο σου έρωτα τον φέρνεις σπίτι όταν λείπουν οι δικοί σου, μετά κρατάς το παιδί σου εσύ και το φέρνεις˙ Μετά κρατάς τους δικούς σου που μεγάλωσαν και τους πας όπου θέλουν. Μετά κρατάς το στόμα σου κλειστό και λες λίγα˙ Μετά κρατάς τα έπιπλα για περπατήσεις…

Όλα από μια πόρτα˙ περνάνε! Όλα περνάνε! Η ζωή η ίδια είναι ένα πέρασμα. «Περνάς καλά;», «Να περάσεις καλά!», «Περαστικά…». Περαστικός, «περαστικός ήμουν» έτσι πρέπει να λέει ο έρωτας όταν έρχεται και σε βρίσκει απροειδοποίητα κι εμείς του λέμε «περάστε!». 

"Τα σπίρτα"
Λίνα Νικολακοπούλου

Το πρωτάκουσα στου "Καρκίνου". Μου φάνηκε δυνατό, παράξενα δυνατό. Αληθινό, απόλυτα αληθινό. Το άκουσα πάλι. Μου φάνηκε να βλέπω κάπου τον εαυτό μου. Έβαλα να ακούσω το "όσο κρατήσει η ζωή" και μετά πάλι "Τα σπίρτα". Γρήγορα, πολύ γρήγορα τελειώνει. Ψάχνω να βρω γιατί ενστικτωδώς συνδύασα αυτά τα δυο κομμάτια. Αδυνατώ, αδυνατώ παρόλη την προσπάθεια. Κολλάω στον τίτλο, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα προσέξει... "Τα σπίρτα". Σου ζητώ τα σπίρτα, από το κομοδίνο. Τρία αναμμένα σπίρτα είναι ο χρόνος αυτού του ηχητικού. Τρία περάσματα η ίδια η ζωή. Τρεις χρόνοι. 

Αρχή - Μέση - Τέλος.