Ο εκκωφαντικός ήχος της σιωπής!

Στο τέλος του δρόμου...

Πριν λίγες μέρες ενώ τριγυρνούσα στο κέντρο της πόλης για δουλειές, είδα από μακρυά έναν τύπο που μου ήταν πολύ γνωστός κι οποίος ερχόταν προς το μέρος μου, το κακό ήταν πως δεν μπορούσα να θυμηθώ που τον είχα γνωρίσει και πως τον έλεγαν. Ήταν μία από εκείνες τις αισθήσεις που νιώθεις συχνά όταν γνωρίζεις κόσμο από διαφορετικά περιβάλλοντα μέσα στα οποία κινείσαι. Ένα πρόσωπο που δεν ξέρεις καλά και το συναντάς έξω από το «περιβάλλον» του, γεγονός που είναι ικανό να σου προκαλέσει σύγχυση.

Κι ωστόσο, το πρόσωπο εκείνο μου ήταν τόσο οικείο, ώστε έπρεπε οπωσδήποτε να σταματήσω, να τον χαιρετήσω, να του μιλήσω κι ίσως εκείνος να μου έλεγε αμέσως «Τι γίνεσαι Σείριε;» ή «Έκανες αυτό που έλεγες;» κι εγώ θα έπρεπε να ψαρέψω στα θολά νερά. Να κάνω ότι δεν τον είδα; Ήταν πια πολύ αργά… συνέχιζε να κοιτάει προς το μέρος μου κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή έτεινε το βλέμμα του σε μένα. Έπρεπε να πάρω την πρωτοβουλία να τον χαιρετίσω κι έπειτα, μέσα από τις πρώτες φράσεις θα προσπαθούσα από τη φωνή να καταλάβω ποιος ήταν.

Βρισκόμασταν πια δυο βήματα απόσταση, ο ένας από τον άλλο, ετοιμαζόμουν να του σκάσω ένα πλατύ κι ακτινοβόλο χαμόγελο, να του απλώσω το χέρι, όταν ξαφνικά τον αναγνώρισα! (γλιτώνοντας στο παρά ένα την ξεφτίλα!) 

Έπειτα, εκείνη η μέρα κύλησε κατά το συνήθη πιεστικό ρυθμό της. Επιστρέφοντας, το βράδυ, στο σπίτι ακόμη δεν είχα ξεχάσει το πρωινό συμβάν. Βρέθηκα, λοιπόν, να συζητάω το περιστατικό με έναν οικείο μου.

- Γιατί δε σταματάς να τρέχεις, δεν κουράζεσαι εσύ;

- Κουράζομαι αλλά δε σταματάω… μπορεί και να μου αρέσει!

- Δε σε καταλαβαίνω πάντα. Υπάρχουν στιγμές που σε βλέπω να κάθεσαι σιωπηλός σε μια πολυθρόνα χαζεύοντας έξω και σε βλέπω ευτυχισμένο κι άλλες που τρέχεις κι είσαι ένας άλλος άνθρωπος, χαρούμενος και τότε. Μιλάς δυνατά, χαιρετάς κόσμο, ασχολείσαι με τόσα που άλλος θα ήθελε μια ζωή ακόμη… Είσαι ένας Σείριος για τον κόσμο κι ένας Σείριος άλλων τόνων και ρυθμών για εμάς, τους δικούς σου. Γιατί…;

- Γιατί φοβάμαι! Γιατί φοβάμαι πως κάποτε θα μείνω μόνος, κατάμονος. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθώ να βάζω σε μιαν άκρη τη φοβία μου… με αυτόν τον τρόπο θέλω να ελπίζω πως κάποτε κάποιος θα με συλλογιέται…

 (σιωπή)

Καμιά φορά γινόμαστε τόσο ειλικρινείς με τον εαυτό μας που έπειτα ξεσπάμε σε εσωτερικά κλάματα, που ακόμη κι αν οι δικοί μας άνθρωποι τα αφουγκράζονται δεν μπορούν να μας παρηγορήσουν. Κάτι τέτοιες μέρες, μπορείς να πεις ότι νικήθηκες από τον ίδιο σου τον εαυτό, από τις φοβίες σου που όσο κι αν τις πολεμάς είναι παρούσες…  

Άνοιξα τα μάτια μου σήμερα κι ήθελα να είναι άνοιξη… μα δεν είναι!

Άνοιξα το παραθύρι μου κι ήθελα να σβήσω κάθε σκέψη από εκείνες που με βαραίνουν… μα δεν γίνεται!

Άνοιξα τα μάτια μου σήμερα και το παράπονο δεν είχε φύγει… μα πώς να φύγει!

Άνοιξα το παραθύρι μου κι ήθελα να είναι άνοιξη… μα είναι Φλεβάρης!

Άνοιξα τα μάτια μου κι απόφαση δεν πήρα, να μείνω ή να φύγω…

*κλικ πάνω στη φωτογραφία, για να δεις ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα... τραβηγμένο με τη φωτογραφική μηχανή κινητού τηλεφώνου μιαν άνοιξη/καλοκαίρι ... το 2005...ίσως... έχω λησμονήσει... κάπου κοντά στο τέλος... (Μαριμάρ & Βολτίτσα μου σας ευχαριστώ...)