Φαντάσματα μας δένουν κι αισθήματα σβησμένα...

22/03/2008

Λένε πως η μουσική που ακούμε μας χαρακτηρίζει κι ως ένα βαθμό καταμαρτυρεί τις ιδέες μας, τα πιστεύω μας. Δεν ξέρω αν έχει λογική βάση αυτή η «θεωρία». Κρίνοντας κανείς από το τι μουσική μου αρέσει, τι μουσικά ακούσματα έχω και ποιες μουσικές συνήθειες στην καθημερινότητά μου, δύο είναι πιθανά να συμβούν. Είτε να μπερδευτεί εντελώς είτε να κατανοήσει ότι στη σχέση μου με τη μουσική χωράει μονάχα καθετί που είναι γνήσιο. 

Στο σπίτι μας ανέκαθεν υπήρχε κι εξακολουθεί να υπάρχει ένα ανοιχτό ραδιόφωνο. Μουσική πρέπει να ήταν το δεύτερο πράγμα που άκουσα στην κοιλιά της μάνας μου, μετά το χτύπο της καρδιάς της. Κι ενώ αγαπώ τη μουσική, δεν έμαθα ποτέ να παίζω... έμαθα πάντως τα "ολόκληρο – μισό – ένα τέταρτο-ένα όγδοο-ένα δέκατο έκτο" και πάει λέγοντας... Θαρρώ πως χρωστάω πολλά σε μια δασκάλα από εκείνες που είχα στο Δημοτικό Σχολείο. Αγαπούσε τη μουσική(τραγούδι) και το Θέατρο και δεν έχανε ευκαιρία να μας διδάσκει και δυο. Εκείνη μας «έδειξε» συστηματικά τις μουσικές του Χατζιδάκι και των άλλων σπουδαίων. Στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού έκανα μουσική με τον "αρχιμουσικό" κ. Δημήτρη και στις τάξεις του γυμνασίου είχα καθηγήτρια τη Μαίρη.

Στο γυμνάσιο έμαθα να τοποθετώ τις νότες στις αράδες του πενταγράμμου, να σχεδιάζω κλειδιά του Σολ, του Φα και να γράφω νότες πάνω από το πεντάγραμμο και κάνω από αυτό. Τώρα αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πως το έκανα και γιατί το έκανα... άλλωστε όλα αυτά είναι μακρινό παρελθόν κι τις στιγμές που τα αναλογίζομαι (καλή ώρα!) απορώ με τον εαυτό μου που τα κατάφερνα... Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου αρχίσαμε να κάνουμε ιστορία της μουσικής κι εκεί ήταν που βαριόμουνα απελπιστικά...Τι με ένοιαζε εμένα πως έζησε ο κάθε μεγάλος κλασικός συνθέτης μου λέτε; Πάντως, μου είχε κάνει εντύπωση που κάποιος από δαύτους τους μεγάλους (ο Μπετόβεν ήταν; ο Μότσαρτ; ο Στράους; Θα σας γελάσω και δεν το θέλω...) από μια ηλικία κι έπειτα είχε χάσει την ακοή του και δεν μπορούσε να ακούει τις συνθέσεις του! Στο σχολείο μάθαινα τους «μεγάλους κλασικούς» όμως εγώ την ίδια εποχή ανακάλυπτα κι άκουγα με ενθουσιασμό τον σπουδαίο Σοστακόβιτς (και στα κρυφά γιατί μισοντρεπόμουν τότε ελληνική ποπ. Αννούλα, Δέσποινα κτλ Ευτυχώς, αργότερα κατάλαβα ότι δεν πρέπει κανείς να νιώθει ενοχές για το τι ακούει. Ψιτ, να ακούτε τα πάντα μην μπαίνετε σε αυτή την πλάνη!)

Με τον τρόπου μου, όμως, αγάπησα και τους κλασικούς συνθέτες. Δίπλα από το δίπατο γυμνάσιο που φοίτησα (το τριτάξιο έχω προλάβει..δεν είμαι και τόσο παλιός ώστε να πρόλαβα το εξατάξιο!) εβρίσκετο το Πατραϊκό Ωδείο. Λοιπόν, όταν άνοιγε ο καιρός κι άρχιζαν να ανοίγουν και τα παράθυρα δειλά δειλά, μπορούσες να ακούσεις τους σπουδαστές του να κάνουν πρόβες και να ετοιμάζονται για τις εαρινές εξετάσεις. Ήταν, που λέτε, κάτι ανοιξιάτικα μεσημέρια (μπορεί να μην πρόλαβα το εξατάξιο γυμνάσιο πρόλαβα τη διπλοβάρδια όμως!) όπου βαριόμουνα να παρακολουθήσω στο μάθημα. Κάθιζα, λοιπόν, το σώμα μου στην καρέκλα κι άφηνα το μυαλό μου να ταξιδεύει με τις μουσικές από τους ασκούμενους του γειτονικού ωδείου.

Κι ενώ ο καθηγητής παρέδιδε βιολογία εγώ σταύρωνα τα χέρια πάνω στο θρανίο, κάρφωνα το βλέμμα μου (γύρευε που!?) κι άρχιζα να παρακολουθώ τους μουσικούς "γείτονες". Είχε τόσο εξασκηθεί το αφτί μου, ώστε μπορούσα να διακρίνω τον αρχάριο από τον έμπειρο, αυτόν που έπαιζε με όρεξη από τον βαριεστημένο κι αυτόν που όσες φορές κι αν έπαιζε ένα κομμάτι θα έκανε το ίδιο λάθος στο ίδιο πάντοτε σημείο. Καταλαβαίνετε, πόσο πρόσεχα στην παράδοση του δικού μου μαθήματος...

Κι έπειτα άρχισα να συνειδητοποιώ πως δεν υπήρχε μεγαλύτερη ευχαρίστηση από το να ανακαλύπτω μουσικές που δεν ήξερα… που κάθε φορά θα με έκαναν να νιώσω το ίδιο υπέροχο συναίσθημα της ανακάλυψης ενός μονοπατιού που κάπου αλλού θα με οδηγούσε. Αν μπορούσα να πω ότι κάποιος υπήρξε καθοδηγητής μου, σίγουρα τούτο  το ρόλο έπαιξε στις αρχές ο μουσικός παραγωγός – ερμηνευτής Κώστας Θωμαϊδης μέσα από τις εκπομπές του στον (τότε) Μελωδία μου έμαθε τις μουσικές του κόσμου. Κι όταν η μουσική περιπλάνηση ξεκινήσει δεν έχει σταματημό, γίνεται συνήθεια… συνήθεια που εκπλήσσει και σε γοητεύει όταν ο άλλος σε καθίζει κάτω δείχνοντας σου τις μουσικές που αγαπά και πιθανόν δεν γνωρίζεις.  Είναι ο καλύτερος τρόπος αν θες να γίνεις φίλος μου… 

Με εκείνα τα ατελείωτα νοερά ταξίδια της πρώτης νιότης μου ωρίμασα σιγά σιγά και σε εκείνα επέστρεψα με μιας καθώς γύριζα στο σπίτι μου ένα μεσημέρι την ώρα που σχόλαγε το γυμνάσιο της γειτονιάς μου, εκείνο που είχα φοιτήσει. Βάδιζα βαριεστημένα, όταν βρέθηκα μπλεγμένος με το αλαλάζων μαθητικό πλήθος που ξεχύθηκε σχολώντας. Πότε έφτασα έξω από το σχολείο και το Ωδείο -μέρος της διαδρομής  επιστροφής- δεν το είχα κατάλαβει... βλέπεις οι σκέψεις είχαν επιβληθεί εντός μου. Από μακρυά διέκρινα τη μουσικό που είχα σαν  ήμουν κι εγώ μαθητής. Ίδια κι απαράλλαχτη μου φάνηκε. Πέρασα βιαστικά το δρόμο, αντίκρυ, σαν να ήθελα να διαχωριστώ από τη μάζα των μαθητών. Μονάχα όταν αντίκρισα στο νεοκλασικό που στέγαζε το Ωδείο, τη μεγάλη πινακίδα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ, μονάχα τότε σαν εικόνα ζωντάνεψε η ανάμνηση τούτη κι έπειτα κι άλλες…κι άλλες…  «…ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας — σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει…» αναδύθηκαν. 

Καλή Βδομάδα σε όλους!

 

 

*Στο πικάπ ακούμε τους Demo_Deux, σε ένα κομμάτι που αγαπώ ιδιαίτερα και ανακάλυψα πριν μερικούς μήνες. Ανοίξτε τον ήχο και χαρείτε τους. Στην τελευταία περίοδο λόγου δυο στίχοι από το ποίημα του Κ.Π. Καβάφη «Φωνές» όπου έχω διατηρήσει την ορθογραφία του πρωτότυπου. Αλλιώς είχα σκεφτεί αυτή την ανάρτηση, περισσότερο μουσική και λιγότερο περιγραφική αλλά κυριάρχησαν τα συναισθήματα κι οι αναμνήσεις. Το κείμενο βγήκε από το χρονοντούλαπο… όπως κι η φωτογραφία της ανάρτησης όπου είναι δική μου. Ο τίτλος παραπλανητικός ως έναν βαθμό...

**Μη θαρρείς πως αγνοώ τη θρασύδειλη παρουσία σου εδώ, απλά σε αφήνω να «αλωνίζεις» αφού νομίζεις ότι έτσι ακονίζεις τα νύχια σου λατρεμένο μου βλήμα. Δεν υπήρξα βλέπεις ποτέ αλεπού… Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες! Ακούς;