«όλα βασίζονται στην αγάπη»

Η Suzanne σε παίρνει στο μέρος της, πλάι στον ποταμό…

Από εκεί, μπορείς να ακούσεις τα καράβια να περνούν

κι αν θες, μπορείς να περάσεις τη νύχτα μαζί της…

Μολονότι γνωρίζεις πως είναι πλανεύτρα,

τούτο είναι που σε κάνει να θες να μένεις κοντά της…

Κι εκείνη σου προσφέρει τσάι και πορτοκάλια

όλα προερχόμενα από την μακρινή Κίνα.

Και όταν βρίσκεις το θάρρος να της πεις

πως δεν έχεις αγάπη να της χαρίσεις

εκείνη σε παίρνει με το μέρος της

κι αφήνει το ποτάμι να απαντήσει

πως ήσουνα παντοτινά δικό της …

Και θες να την εμπιστευτείς, θες να ταξιδεύεις μαζί της…

Θες να ταξιδέψεις μαζί της στα τυφλά, όπου σε οδηγήσει…

Γιατί άγγιξες το τέλειο σώμα της με το μυαλό σου.

Κι ο Χριστός ήταν ένας ναυτικός, όταν περπάτησε πάνω στο νερό

Και πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα

παρατηρώντας τους ανθρώπους απ’ τον μοναχικό του ξύλινο πύργο

Μα η σοφία του βουλιάζει μέσα μας σαν πέτρα στο νερό…

«Όλοι οι άνθρωποι θα είναι ναυτικοί έως ότου η θάλασσα κατορθώσει να τους ελευθερώσει»

Και θες να τον εμπιστευτείς, θες να ταξιδεύεις μαζί του…

Θες να ταξιδέψεις μαζί του στα τυφλά, όπου σε οδηγήσει…

Γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου με το μυαλό του.

Όμως τώρα η Suzanne σε παίρνει απ’ το χέρι

οδηγώντας σε και πάλι πλάι στον ποταμό…

Φοράει κουρέλια και φτερά αγγέλων

όπως εκείνοι που εμφανίζονται στα πεδία των μαχών…

Σου φανερώνει τη σοφία της «όλα βασίζονται στην αγάπη» …

Και θες να την εμπιστευτείς, θες να ταξιδεύεις μαζί της…

Θες να ταξιδέψεις μαζί της στα τυφλά, όπου σε οδηγήσει…

Ο ήλιος μας ζεσταίνει με τις χρυσές ακτίνες μου

κι η Suzanne κρατώντας τον καθρέπτη της μας δείχνει

κατά που να κοιτάξουμε…

Υπάρχουν όμορφα πράγματα κι εκεί που δε το περιμένουμε…

Ελεύθερη Απόδοση

Seirios

Σχόλασα από τα μαθήματα της μέρας κι άρχισα έναν μεγάλο περίπατο στην πόλη. Από τη μιαν άκρη βρέθηκα περπατώντας μονάχος στην άλλη, χαμένος σχεδόν στις σκέψεις μου. Σταμάτησα στην προκυμαία κρατώντας στο χέρι ένα παγωτό, ακούμπησα τα χέρια μου στα κάγκελα κι έμεινα να ατενίζω τη θάλασσα. Ανοιξιάτικη βραδιά η αποψινή από εκείνες που εύχεσαι μέσα σου να μην τελειώσουν ποτέ. Το κινητό ήχησε, δεν απάντησα στο μήνυμα παρότι με αναζητούσαν. Ένιωσα τα μάγουλά μου να καίνε, τα μάτια μου να βαραίνουν επικίνδυνα, ένα βουβό παράπονο να με πνίγει. Προσπάθησα να αλλάξω σκέψη, να σκεφτώ κάτι ευχάριστο και σε έφερα στο νου μου… κι άξαφνα στάλες τα δάκρυα άρχισαν να πέφτουν από τα μάτια μου. Το τηλέφωνο ήχησε ξανά, επίμονα αυτή τη φορά. «Νααιι», «Που είσαι, έχω ανησυχήσει, γιατί δεν απάντησες στο μήνυμα; κλαις;». «Όχι πως σου ήρθε τέτοια σκέψη; θα γυρίσω σε λίγο, πήγα να περπατήσω, μην ανησυχείς». Και πριν καλά καλά κλείσω το τηλέφωνο άρχισα να κλαίω με αναφιλητά. Κι έπειτα ένιωσα μιαν ανακούφιση που όμοιά της είχα καιρό να αισθανθώ. 

Το έχω συνήθειο, να μη λέω στους οικείους μου όσα με βαραίνουν. Δε θέλω να τους γίνομαι… αφήνω μερικά «παράθυρα» ανοιχτά, αν δουν μέσα έχει καλώς… αλλιώς απλά συνεχίζω… έτσι μπορείς να με δεις να διασκεδάζω, να κουβεντιάζω, να γυρίζω, να καταπιάνομαι με χίλια δυο (πάντα στον υπερθετικό βαθμό) όμως όσα περισσότερα κάμνω τόσα περισσότερα θέλω να «κρύψω». [στρουθοκαμηλίζω, είναι βέβαιο] 

Κι όσο επέστρεφα προς τη συντροφιά μου και τη ζεστασιά του σπιτικού μου, λυτρωμένος κι απαλλαγμένος από όσα είχα σωρεύσει μέσα μου άκουγα σε διαρκή επανάληψη τη Suzanne του Leonard Cohen, με την λυρικότατη φωνή της Collins. Κι άξαφνα σα να άκουσα τη Suzanne να μου φωνάζει από το απέναντι πεζοδρόμιο, κρατώντας το μεγάλο καθρέπτη της «Σείριε, υπάρχουν όμορφα πράγματα κι εκεί που δε το περιμένουμε! Κοίτα μέσα στον καθρέπτη…»

Ανοίγοντας την πόρτα του δωματίου μου, βρήκα στο βάζο ένα μπουκέτο με πολύχρωμες νεραγκούλες κι ένα σημείωμα που έγραφε λιτά «Τις είδα, σε σκέφτηκα, τις πήρα. Σου αρέσουν;»

Με μιας έβαλα τα κλάματα για ακόμη μια φορά… πόσο σκάρτος είμαι όταν δε μοιράζομαι σκέψεις κ συναισθήματα, πόσο εγωιστής που δεν αφήνω να βλέπουν οι πιο δικοί μου άνθρωποι τα αισθήματά μου την ώρα που εκείνοι με κάθε τρόπο φροντίζουν για το αντίθετο… ακόμη ένα πάθημα από τα πολλά που θα πρέπει να μου γίνει μάθημα!

*η φωτογραφία είναι δική μου, τραβηγμένη κάπου, κάποτε... στο κέντρο της Άνω Πόλης...(αν κάνεις κλικ πάνω της θα τη δεις καθάρια... δεν ξέρω γιατί είναι θολή... σχεδόν μυωπική!)
Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στο "καλαμαράκι" μου. Πόσο μου έχει λείψει... πόσο άλλαξαν οι ζωές μας... "μεγάλα καράβια, μεγάλες θάλασσες, μεγάλες φουρτούνες..." πως το λέγαμε να δεις... ξέρεις τι θυμήθηκα κάποια ώρα; Εκείνο το ανοιξιάτικο δείλι, παραμονή της ονομαστικής μου εορτής στο Ρίο, στην παραλία... τα όνειρα που κάμναμε, τα γέλια που κάμναμε, τις σκέψεις που μοιραστήκαμε... χάζευα τη φωτογραφία μας... ξέρεις εκείνη που όλο στοχασμό κοιτάμε τη θάλασσα... τρομάρα μας, όλο εκεί ζητούσαμε παρηγοριά... κι έπειτα σηκωθήκαμε... έδυσε ο ήλιος, γυρίσαμε ανακουφισμένοι... κάπως έτσι νιώθω κι εγώ μολονότι δεν είσαι εδώ για να στα πω...