Εκεί ψηλά

[...] Το είδωλον του νέου σώματός μου,

απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,

ήλθε και με ηύρε και με θύμισε

κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,

και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!

Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,

δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,

κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,

και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά. [...]

Κ.Π. Καβάφης 

"Απ’ τες Eννιά"

*Κάπου κοντά στην πόλη, ατενίζοντας από ψηλά ένα Σάββατο που σουρούπωνε, ένα σαββατόβραδο γεμάτο χαρά, γέλια, ευχές για το ξεκίνημα δυο νέων παιδιών γεμάτα όνειρα. Κι οι αντιθέσεις κι οι φωτεινές ταμπέλες από νέον να αναβοσβήνουν μέσα μου, θυμίζοντάς μου πως ο δρόμος που διαλέγουμε δεν είναι εύκολος, πως θέλει κότσια, πως δε θα είμαστε πάντα νέοι, πως ποτέ δε θα συμβιβαστείς με τη φοβία της μοναξιάς... κι άλλα κι άλλα πολλά φωνάζει ο εαυτός μου στο είναι μου... Ξεγελάς πρόσκαιρα τον ίδιο σου τον εαυτό, χαμογελάς, δεν αφήνεις τον εαυτό σου ούτε μια στιγμή να φανεί αδύναμος ή έστω να καταλάβει κάποιος άλλος τις σκέψεις τούτες. Είναι γιορτή, γλέντι, χαρά... Παντάξιος για να μη σε πουν ανάξιο... Και τώρα μπορώ να κλάψω, τώρα που ξέρω πως δε θα με δει κανείς! Η ζωή είναι στιγμές, στιγμές από όσα έχουμε ζήσει, στιγμές που έρχονται στη μνήμη όσο να ανάψει το φανάρι και να ακουστεί το επόμενο τραγούδι από τον ίδιο εκείνο σταθμό που με συντροφεύει δέκα συναπτά έτη... Κάποτε το άκουγα και με έπαιρναν τα κλάματα. Τώρα προσπαθώ να θυμηθώ. Παντάξιος για να μη σε πουν ανάξιος...

Σημείωση: Η φωτογραφία ανήκει στην Α.Α. κάτι το οποίο δεν ανέφερα εκ παραδρομής. Μικρή μου "αδερφή" ας είμαστε έτσι καλά με αυτή την αγάπη που πότε σωπαίνει και πότε μιλά...