"Περί avatar ο λόγος..."

Πριν από κάμποσο καιρό ο φίλτατος JD με κάλεσε σε ένα παιχνίδι! Ήθελε να μάθει, έλεγε, την ιστορία που κρύβεται πίσω από την επιλογή του avatar μου. Όταν δέχτηκα την πρόταση, το blog μου δεν είχε avatar. Τι να του έγραφα… ; Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό έχω, επίσημα, avatar οπότε πρέπει να πω τι με έκανε να καταλήξω σε αυτή την εικόνα κι όχι σε κάποια άλλη…

Ας βάλουμε, όμως, τα πράγματα σε μια σειρά! Όταν πριν ενάμιση χρόνο άνοιγα τούτο το blog δεν ήξερα καλά καλά τι είναι το avatar. Ύστερα από παρατήρηση των avatars άλλων φίλων εκλεκτών συνμπλόγκερς άρχισα να μπερδεύομαι ακόμα περισσότερο.

Τις πρώτες μέρες, λοιπόν, ύπαρξης τούτου του blog σαν avatar είχα τοποθετήσει έναν πολύχρωμο σχέδιο μου, το οποίο είχα ζωγραφίσει σ’ ένα βιβλίο σκέψεων. Αποσύρθηκε σχεδόν αμέσως, καθώς η ένταση των χρωμάτων δεν αποδιδόταν όσο ήθελα κι ένιωθα ότι δεν ταιριάζει στο blog. Αφήστε που τότε το blog είχε άλλη «ταπετσαρία»…

Κύλησε ο καιρός και δεν ξαναέβαλα avatar. Το θεωρούσα περιττό! Μέχρι που ήρθε το κάλεσμα του JD να «παίξω» στο blogπαίχνιδο του όπου με έκανε να επαναδραστηριοποιηθώ σε αυτό το θέμα.

Η σκέψη αυτή τη φορά ήταν απλή! Θα βάλω κάτι που με εκφράζει, κάτι από τον Σείριο όπως τον ξέρουν οι φίλοι κι οι γνωστοί του. Λοιπόν, η αφεντιά μου φοράει πάντοτε (από την Β’ Γυμνασίου) ένα χειροποίητο βραχιολάκι από πολύχρωμες κλωστές! Το αντικαθιστώ μια φορά το χρόνο, δεν το βγάζω ποτέ (το δένω κόμπο στο τελείωμα) και το φτιάχνω μονάχος μου, σε μια πλέξη που μου είχε μάθει η γιαγιά μου.

Τα χρώματα του, όσα και τα χρώματα της ίριδας. Ψάχνοντας, λοιπόν, να βρω μια παρεμφερή εικόνα έπεσα πάνω σε αυτή που κοσμεί το avatar μου. Την επέλεξα αφενός γιατί έχει τα χρώματα που ήθελα κι αφετέρου γιατί περίπου με αυτή τη διάταξη τοποθετώ τις κλωστές όταν πρόκειται αν πλέξω το βραχιολάκι μου!

Κλείνοντας αυτή την εξομολόγηση να καλέσω κι εγώ με τη σειρά μου τη Sunnefoula να μας διηγηθεί την ιστορία του δικού της avatar.