"Γλυκός Θρύλος..."

Υπάρχει μια λέξη που περνάει τόσο απαρατήρητη στο σπίτι μας που προκαλεί έκπληξη! Η λέξη «γλυκό» μας αφήνει σχεδόν ασυγκίνητους πλην ορισμένων εξαιρέσεων. Κι επειδή ίσως σας φανεί περίεργο, δεν πάσχουμε από κάποια ασθένεια που απαγορεύει τη λήψη ζαχαρούχων σκευασμάτων ή γλυκισμάτων. Απλά, δεν ανήκει στις διατροφικές μας συνήθειες μας κι έτσι δύσκολα θα το αποζητήσουμε…

Βέβαια όλα αυτά παραμερίζονται μπρος στο παντεσπάνι της γιαγιάς! Είναι τόσο ξακουστό το γλυκό της που έχει αποκτήσει το θρύλο του μέσα στην οικογένεια, ενώ θείες και λοιποί «ζαχαροπλάστες» έχουν επιχειρήσει να «αντιγράψουν» τη συνταγή ή να την εκμαιεύσουν από τη γιαγιά. Άδικα προσπαθούν οι πάντες να βρουν το μυστικό, εκείνο το στοιχείο που το κάνει τόσο ξεχωριστό ώστε με κλειστά μάτια να είναι κανείς σε θέση να αναγνωρίσει το παντεσπάνι (πεντεσπάνι όπως το λέει η ίδια) της λατρεμένης μου γιαγιάς.

Θα σκεφτείς κανείς πως η μητέρα μου, όντας κόρη της, θα ήξερα το μυστικό έχοντας παρακολουθήσει από μικρή την τελετουργία για να παραχθεί το γλυκό. Κι όμως, ούτε η ίδια μου η μάνα δεν μπορεί να το επιτύχει τόσο καλά! Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι η γιαγιά μου, ουδέποτε αρνήθηκε να φτιάξει παρέα με τον οποιοδήποτε το γλύκισμα αυτό! «Όλα στο φως!» συνηθίζει να λέει, και πάντοτε είναι διατεθειμένη να μοιραστεί την κουζίνα της για να «δεις πως φτιάχνετε το γλυκό».

Ωστόσο, όταν κάποιος επιχειρήσει την εκτέλεση της συνταγής μόνος του είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρει να φτιάξει ένα αξιοπρεπές γλύκισμα. Παλιότερα ήμουν πεπεισμένος ότι η γιαγιά κάθε φορά που υπαγόρευε σε κάποιον τη συνταγή την «πείραζε» λίγο, ως προς τις αναλογίες, ώστε να μην πετυχαίνει η νοικοκυρά. Μεγαλώνοντας άρχισα να την παρακολουθώ συστηματικά, να σημειώνω σε κάθε ευκαιρία τη συνταγή, να τη ρωτάω σε ανύποπτο χρόνο και να παρακολουθώ την τελετουργία της παρασκευής. Πάντοτε τα ίδια βήματα με ευλαβική συνέπεια έναντι στην κληρονομημένη από τη μητέρα της συνταγή (δλδ την προ γιαγιά μου).

Άρχισα να πιστεύω ότι κάποιο μυστικό υπήρχε με το φούρνο της ή με τα σκεύη που χρησιμοποιούσε αλλά κι αυτή η εικασία μου άρχισε να ναυαγεί αφενός μεν όταν άλλαξε κουζίνα (κατά συνέπεια και φούρνο) κι αφετέρου όταν είδα ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να εκτελέσει τη συνταγή της με την ίδια πάντοτε μεγαλειώδη επιτυχία οπουδήποτε. Οι πιο επιδέξιες από τις μαγείρισσες του σογιού στην προσπάθεια τους να πετύχουν τη συνταγή (και να ακούσουν γεμάτες υπερηφάνεια Μπράβο!) άρχισαν να χρησιμοποιούν βελτιωμένα υλικά ή διογκωτικά. Μα δυστυχώς τίποτα, δεν τις έφερνε κοντά στην επιτυχία. Έτσι, το δίχως άλλο, ο μύθος γύρω από το γλυκό της γιαγιάς γινόταν τρανός κι ο θυμός των θείων τράνευε κι αυτός! Κάποιες το έβαλαν κάτω απογοητευμένες ενώ κάποιες άλλες κατά καιρούς μας πασάρουν γλυκά που θέλουν να μοιάζουν με το παντεσπάνι της γιαγιάς!

Παρότι τη συνταγή την έχω και την εκτέλεση την ξέρω απέξω κι ανακατωτά δεν έχω τολμήσει να φτιάξω το γλυκό της γιαγιάς. Ύστερα από πολλά χρόνια παρατήρησης έχω την αίσθηση ότι το μυστικό βρίσκεται στην εκτέλεση ενός από τα τελευταία βήματα της παρασκευής του γλυκού. Δεν τολμώ να φτιάξω αυτό το γλυκό γιατί δε θέλω να «πατήσω» έναν τόσο γλυκό κι αθώο θρύλο που οικοδομήθηκε παρά τη θέληση της υπέροχης γιαγιάς μου. Θα’ θελα για πάντα να με συντροφεύει η εικόνα της, η αίσθηση αθωότητας και συνάμα χαράς που έχω. Χαρά γιατί το ετοιμάζαμε και το σερβίραμε σε χαρμόσυνες μέρες κι αθωότητας γιατί το κανελλογαρύφαλλο είχε δεσπόζουσα θέση στις παιδικές μου αναμνήσεις.

*θα επιστρέψω με τη συνταγή και την εκτέλεση... αλλά χωρίς το μυστικό!