Σκέψεις

Πως πέρασε τούτη η βδομάδα ούτε που το κατάλαβα. Τρέχω σε δουλειές κι υποχρεώσεις και δε με φτάνει ο χρόνος μου! Λάθος προγραμματισμός ή πολλές υποχρεώσεις σε πεπερασμένο, χρονικά, διάστημα που θα με κάνουν να κλατάρω σύντομα; Δε μετανιώνω για τούτον το φόρτο που βιώνω, κατά το μεγαλύτερο μέρος είναι επιλογή μου. Μου χαρίζει την πολυτέλεια να είμαι στη ζωή κι όχι απλός παρατηρητής της. Κι είναι ωραία η ζωή...ακριβώς γιατί σου αφήνει το περιθώριο των επιλογών, σε κάνει να ονειρεύεσαι ακόμη και στα δύσκολα. (Και πολλά από όσα βιώνω τελευταία δεν είναι εύκολα, ρόδινα όπως θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί...τι νόημα όμως έχει να μαυρίσουμε κι άλλο τις ψυχές μας;)

Από μικρός έχω καταλάβει ότι οι μικρές στιγμές μας χαρίζουν την πληρότητα, την ισορροπία. Ένα τραγούδι, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά αυθόρμητη ή ένα χάδι είναι πολλά περισσότερα από όσα μπορούν τα υλικά αγαθά να σε κάνουν να αισθανθείς. Κι είναι όλα τούτα που όταν κάμνεις ταμείο στο τέλος της μέρας σου έχουν μείνει πιο έντονα. Δώστε αγάπη από το υστέρημα της ψυχής σας...όχι τσιγκουνιές κι εκεί...δε σηκώνει η αγάπη εγωισμούς!

Οδηγούσα χτες το βραδάκι για να πάω σε μια δουλειά κι είχα (όπως πάντα) χαμηλόφωνα το ραδιόφωνο στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Κάποια στιγμή άρχισε να παίζει το "Φίλοι κι αδέρφια" από το Μεγάλο μας Τσίρκο. Δυνάμωσα τον ήχο κι άρχισα να τραγουδάω με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Με γεμίζει αισιοδοξία το τραγούδι αυτό! Θες η φωνή του Ξυλούρη, θες οι στίχοι, θες οι καιροί που διανύουμε; Ίσως όλα μαζί να επιδρούν μέσα μου. Και μέσα μου έχει αρχίσει να υποχωρεί η υπομονή και να τρυπώνει ο θυμός. Δε μου αρέσει αυτό! Ο θυμός δεν είναι καλό πράγμα, σε κάνει να χάνεις τη λογική σου..

Η πόλη μου ΥΠΟΦΕΡΕΙ! Η φτώχεια έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Κόσμος ψάχνει τα σκουπίδια καθημερινά για να βρει φαγώσιμα. Μη θαρρείς μετανάστες... Έλληνες, πατρινοί... κι αλλοδαποί μετανάστες φυσικά! Γιατί η πείνα δεν κάνει διακρίσεις. Η εξαθλίωση σε όλο της το μεγαλείο. Μετανάστες περιπλανώμενοι σε ολόκληρη την πόλη περιμένοντας (τι;) τη μεγάλη φυγή προς τη Δύση. Η φτώχεια έχει μουδιάσει τα πάντα. Περπατάς Δευτέρα κ Τετάρτη απόγευμα (μέρες που τα μαγαζιά είναι κλειστά) και θαρρείς ότι ζεις στην κατοχή...σε μια πόλη που έχει κηρυχθεί ο στρατιωτικός νόμος. Ψυχή ζώσα στους δρόμους...Μα που πηγαίνουν 250.000 άνθρωποι, κάτοικοι αυτής της πόλης; Το κέντρο μαραζώνει, κάθε μέρα κι ένα καινούριο μαγαζί κλείνει. Τα μόνα που επιβιώνουν είναι τα καταστήματα πολυεθνικών (τύπου Ζάρα κτλ). 

Να μιλήσεις για πολιτική; Με ποιους; Με τους ακροδεξιούς, με τον πολιτικό αχταρμά του κέντρου που καπηλεύεται η Νέα Ν.Δ., η Ντόρα (με το κίνημα της)  κ το ΠΑ.ΣΟ.Κ, με τα αριστερά κόμματα της αρπαχτής ή με το σκληροπυρηνικό ΚΚΕ με τις αναχρονιστικές ιδέες και μη αναγνώριση των ομοφυλόφιλων ατόμων; Ότι θα έφτανα να τα λέω όλα τούτα δε το πίστευα ποτέ. Μεγαλωμένος σε σπίτι που η πολιτική, οι φωνές κ οι πολύπλευρες απόψεις κυριαρχούσαν πάντα, να έχω φτάσει να μη θέλω να διαβάζω εφημερίδες (γιατί τηλεόραση έτσι κι αλλιώς δεν κοιτάω). Αν τούτο ήταν που' θέλαν να επιτύχουν οι άνωθεν από εμάς τότε το πέτυχαν, αλλά να ξέρουν ότι από αλλού θα τους έρθει.  Βέβαια η εξουσία ποτέ δεν ήθελα τους πολίτες με βαθιά παιδεία που σου χαρίζει κριτική σκέψη.

Όλοι αυτοί οι πολιτικοί που ήταν, είναι κ θα είναι καλοβαλμένοι ξέρουν άραγε τι είναι να μην έχεις ένα ευρώ να πάρεις γάλα; Όχι βέβαια! Ας θυμηθούν την τύχη που είχε η Μαρία Αντουανέτα όταν προέτρεπε τον κόσμο να φάει παντεσπάνι... Γιατί το "ζώο" που δε μιλάει κάποια  στιγμή αγριεύει και γίνεται θεριό. 

"Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη..."

ΥΓ. Άλλο μα άλλο πράγμα είχα κατά νου να γράψω κι άλλο έγραψα! Το αναρτώ μόνο και μόνο γιατί πιστεύω ότι πολλοί από εμάς τα σκεφτόμαστε. Ας αρχίσουμε να ψαχνόμαστε, να μπαίνουμε σε ομάδες δράσης βοηθώντας τον πλησίον μας. Σήμερα εκείνοι έχουν ανάγκη από εμάς, αύριο ποιος ξέρει αν θα βρεθούμε εμείς στη θέση τους;