Ευτυχία είναι...

"Άργησα χτες να κοιμηθώ. Έμεινα ξύπνιος να κοιτάζω το πρόσωπό σου καθώς κοιμόσουν στην αγκαλιά μου. Δε σάλευα, φοβόμουν πως η παραμικρή κίνησή μου θα γίνει αφορμή να ξυπνήσεις, να αλλάξει η γαλήνια όψη σου. Ανάσαινες αργά και ζέσταινες το στήθος μου. Σε φίλησα απαλά στο μέτωπο κάποια στιγμή, χωρίς να θέλω να ξυπνήσεις. Ύστερα από λίγο στην όψη σου υπήρχε ένα μικρό χαμόγελο, τι όνειρο να έβλεπες άραγε; Φεύγω για τη δουλειά, δε σε ξύπνησα. Θα μιλήσουμε. Σ' αγαπώ."  

Κι εκεί που όλα τα κάνεις βιαστικά, αγχωμένος να προλάβεις κι οικτίρεις  τον εαυτό σου που δεν έβαλες το ξυπνητήρι δέκα λεπτά νωρίτερα, την ώρα που μαζεύεις τα πράγματά σου να για να φύγεις για τη δουλειά βρίσκεις ένα χαρτί που γράφε όλα τα παραπάνω. Κι έπειτα ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση όπως κι η διάθεσή σου αλλάζει. Δε σε νοιάζει αν αργήσεις πέντε ή δέκα λεπτά, δε λογαριάζεις το φόρτο της μέρας που σε περιμένει...κολλάει ένα χαμόγελο στα χείλη σου και λες όλα πάνε καλά! Δεν ξέρω πότε θα πάψω να εκπλήσσομαι από τους ανθρώπους που έχω κοντά μου. Εισπράττω αγάπη και δεν ξέρω αν τους έχω επιστρέψει το ελάχιστο! 

 

Κι η μελωδία του Secret Garden να είναι καρφωμένη στο μυαλό μου, από την ώρα που διάβασα τα παραπάνω...Λίγο πριν βγω από την πόρτα του σπιτιού μου. Ο ήλιος λάμπει σήμερα...ένας πλανόδιος  στη γωνία πουλάει μανουσάκια, ελπίζω να τον προλάβω επιστρέφοντας σπίτι...