Εβδομάδα γεμάτη!

Ανάμεσα στην τελευταία ανάρτηση ίσαμε τη σημερινή έχει μεσολαβήσει μιαν ολόκληρη εβδομάδα με τα πάνω και τα κάτω της. Το laptop μου ηλικίας έξι ετών (σχεδόν αρχαιολογικό απολίθωμα) βάλθηκε να με στεναχωρήσει το περασμένο Σάββατο!  Ύστερα από μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα, γεμάτη χαμόγελα και βόλτες (κατόπιν της απρόσμενης επίσκεψης που δέχτηκα από την καλή μου Συννεφούλα) γύρισα σπίτι και σχεδόν μηχανικά πάτησα το κουμπί για να ανοίξει ο υπολογιστής... όμως αυτός δεν άνοιξε… κάτι για boot και reboot μου έγραφε κι άρχισε να με λούζει κρύος ιδρώτας. Η αλήθεια είναι ότι το μυαλό μου δεν πήγε στο μεγάλο κακό… έτσι, λοιπόν, συνέχισα το σαββατόβραδό μου  με τη Συννεφούλα παρέα. Ειρήσθω εν παρόδω,  έχω κολλήσει με ένα επιτραπέζιο ονόματι “Phases 10”, όπου δε χάνω ευκαιρία να μυώ όσους γνωστούς έχω σε αυτό το παιχνίδι.  Με τα πολλά η γνωμάτευση των τεχνικών ήταν η εξής «Κύριε Σειριόπολις, λυπούμαστε βαθύτατα αλλά ο σκληρός χτύπησε. Περιμένουμε απόκρισή σας». Τώρα τι περίμεναν…; Να αρχίσω να κλαίω ή να κάνω τα τρίμερα στο σκληρό…; Για να μη σας κουράζω η όλη ιστορία μου κόστισε 70€ και μερικά αρχεία χαμένα, γιατί δεν είχα κάνει πρόσφατο backup. 

Αλλαγή θέματος και κλίματος… για να μη σου πω και χρονολογίας… 

Καλάβρυτα, 15-8-'87...έχουν περάσει μερικά χρονάκια από τότε!
Μεγαλώσαμε...

Το μακρινό 1985 είχαμε Πάσχα 14 Απριλίου. Ο καιρός ήταν αίθριος κι η μητέρα μου στο μήνα της. Το μωρό είχε πάρει "θέση", το βαλιτσάκι με τα ρούχα ήταν έτοιμο για το μαιευτήριο κι όλοι περίμεναν τη μεγάλη στιγμή. Σε εκείνη τη μακρινή χρονολογία τα υπερηχογραφήματα δεν ήταν διαδεδομένα κι έτσι κανείς δεν γνώριζε το φύλο του μωρού. Τα χρώματα στα ρούχα που προορίζονταν για το μωρό ήταν ουδέτερα. Είπαμε άλλες εποχές...Τα μεγαλύτερα συνονόματα ξαδέρφια (τι κακό αυτό με την παραδοσιακή ονοματολογία) είχαν στοιχηματίσει την έλευση αγοριού. Του είχαν ετοιμάσει και μια ζωγραφιά, δείγμα των καλών προθέσεων που είχαν για τον ερχομό τους. Ήταν πια Μεγαλοβδόμαδο κι η κοιλιά δύσκολα κουμανταριζόταν από τη μάνα μου. Μετρούσε και ξαναμετρούσε τις μέρες, δεν ήταν πρωτάρα πια. Είχε προηγηθεί η έλευση ενός ακόμη παιδιού στην οικογένεια. Την είχε βεβαιώσει κι ο γιατρός της ότι ίσαμε την Κυριακή του Θωμά θα έχει γεννήσει... Έλα μου όμως που εκείνο το μωρό βάλθηκε να έρθει στο μάταιο τούτο κόσμο την ώρα που ο κόσμος πήγαινε στην ακολουθία του επιταφίου… Έτσι λοιπόν, στις 12-04-1985 και ώρα 7:45μμ το μωρό γεννήθηκε κι ήταν αγόρι. Το αγόρι εκείνο μεγάλωσε κατά έναν ολόκληρο χρόνο την περασμένη Τρίτη και τώρα κάθεται και σας γράφει όλα τούτα. 

Την επομένη των γενεθλίων μου έκανα δώρο στον εαυτό μου ένα διπλό εισιτήριο για τη συναυλία της Νατάσσας Μποφίλιου, η οποία για καλή μου τύχη εμφανιζόταν σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Πήρα την παρέα μου και θαρρώ πως ήταν από τα πιο ωραία live που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου. Σίγουρα βοήθησε ο χώρος, μια μικρή σκηνή σε ένα χώρο που παλιότερα φιλοξενούσε ένα Λιθογραφείο. 

Το κείμενο της ανάρτησης ακαταλαβίστικο κι ελαφρώς μπερδεμένο! Το έγραφα ενώ παράλληλα «συμμάζευα» και νοικοκύρευα τα αρχεία μου που περνάω σταδιακά στο νέο σκληρό δίσκο. Ήθελα να δώσω ένα στίγμα μου, να γράψω δυο αράδες με σκέψεις μου. Κατά τ’ άλλα η καθημερινότητα μου είναι (ας πούμε) σε τάξη.  Καλή δύναμη σε όλους. Από αύριο αρχίζω πάλι της βόλτες στα στέκια όλων σας. Μου έχετε λείψει.

Τι περίεργο πράγμα κι αυτό με το blogging. Ελάχιστους από εσάς γνωρίζω (ίσως δυο ή τρεις) κι όμως επειδή σας παρακολουθώ καιρό μέσα από όσα γράφετε σας νιώθω οικείους και δε σας κρύβω ότι έχουν υπάρξει κάποιες στιγμές με σκέψεις όπως «Τι να κάνει άραγε ο «ταδε μπλόγκερ», να είναι καλά;». Αν μου έλεγες πριν τρεισήμισι χρόνια, τέσσερα χρόνια που άρχισα να στο μπλογκ πως οι άνθρωποι επικοινωνούν κι έρχονται πιο κοντά με αυτόν τον τρόπο θα γελάσου. Κι όμως για μένα τούτη ήταν η μεγαλύτερη αποκάλυψη.

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Σείριος