Επιστρέψαμε...η ψυχή όμως...;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΗ

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,

προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον, Ιησούν

τόν μόνον αναμάρτητον…

[…]

Σταυρόν γαρ υπομείνας δι ημάς,

θανάτω θάνατον ώλεσεν

Της αγάπης αίματα * με πορφύρισαν

Και χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε

Οξειδώθηκα μες στην * νοτιά των ανθρώπων

Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο

Τούτη η Λαμπρή ήταν ξεχωριστή για μένα. Πέρασα όμορφα, γέμισε η ψυχή μου φύση, αρώματα κι εικόνες. Ένιωσα τους δικούς μου ανθρώπους κοντά. Ζεστάθηκε η ψυχή μου βρε αδερφέ... η φύση στα πιο όμορφα χρώματα ντυμένη κι ο ουρανός καθάριος. Οικογενειακά πέρασα τις μέρες και δε σας κρύβω με λύπη επέστρεψα στην πόλη.  Ελπίζω να είστε όλοι κι όλες γερές και να μην ξεχάσατε όλους εκείνους που περιμένουν κάτι από εμάς που η ζωή μας τα έφερε λίγο καλύτερα. Καλή δύναμη σε όλους κι ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές όλων σας. 

*γράφοντας τούτες τις δυο αράδες νιώθω ξανά μαθητής του δημοτικού που γράφει «Σκέφτομαι κ γράφω». Κάθε Τρίτη του Πάσχα ο πατέρας έβαζε εμένα κ την αδερφή μου να γράψουμε μιαν έκθεση με τις εντυπώσεις μας από τις μέρες των Πασχαλινών διακοπών…  

** Το κομμάτι των Polls που δεν μπορώ να βγάλω από το νου μου τρεις ολάκερες μέρες. Μα τι αληθινοί στίχοι...πόσο μπροστά από την εποχή που γράφτηκαν...πόσο επίκαιροι...