Μιαν επιστολή του χτες!

Αν τύχει και δεις το βιβλιαράκι σημειώσεων που τηρούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας μου, το δίχως άλλο θα χαμογελάσεις. Κείμενα, σκέψεις, παρατηρήσεις, σκίτσα, στίχοι κ ποιήματα ολοκληρωμένα, ημιτελή κι άλλα στα οποία επιστρέφω μήνες (χρόνια πια) μετά για να συμπληρώσω μιαν σκέψη ή λέξη. Γραμμένα τα περισσότερα στο πόδι, στη σκοπιά. Όλα όμως με το ίδιο στυλό και το ίδιο μολύβι.

Λευκές αριθμημένες σελίδες, κάθε κείμενο με την ημερομηνία του καθώς και την ώρα έναρξης γραφής του. Το ξεφυλλίζω, χαζεύοντας το κι έπειτα το κρύβω επιμελώς σα να θέλω να κρυφτώ από τον εαυτό μου, τις ίδιες μου τις σκέψεις. Θαρρώ πως στο διάστημα εκείνο έγραψα τα περισσότερα κείμενα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και με έντονο το στοιχείο της αυτοκριτικής. Ελάχιστα κείμενα έχω δημοσιεύσει εδώ... Όσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις τα λόγια τούτα στον εαυτό σου άλλο τόσο δύσκολο είναι να τα μοιραστείς.

12-04-2010

Σου γράφω πάλι όπως παλιά. Θυμάσαι; Τότε που ανησυχούσα και με κυρίευαν τα αναπάντητα γιατί. Ξέρεις κάτι, λοιπόν; Εκείνα τα "γιατί" δεν υπάρχουν πια, όπως δεν υπάρχεις κι εσύ στη ζωή μου. Ούτε στις σκέψεις μου υπάρχεις... σε κάποιες από τις συνήθειές μου έχεις απομείνει, αλλά βλέπεις αυτές δεν αλλάζουν εύκολα.

Εκείνα τα "γιατί", τα ατελείωτα, έχουν δώσει τη θέση τους σε άλλες απορίες βαθύτερες. Θα μου πεις με το γνωστό εκείνο ύφος σου "Έτσι δεν είναι το λογικό, Σείριε;". Δεν ξέρω πιο είναι το λογικό κι ιδίως μαζί σου, η λογική μου χανόταν. Αλλά είπαμε, αυτά είναι στο παρελθόν, το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούριο μήκος. Θυμάσαι αυτό το στίχο; Θα θυμάσαι τότε και όσο μας συνδέουν... 

Είχα αποφασίσει να μην ακούω αυτό το τραγούδι. Το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μέχρι χτες που το άκουσα ολόκληρο ξανά, ξανά, ξανά και ξανά ύστερα από πέντε ολόκληρα χρόνια. Ξέρεις κάτι; Δεν ένιωσα κανένα από εκείνα τα συναισθήματα που φοβόμουν ότι θα με κυρίευαν. Κι ο τελευταίος συνδετικός κρίκος θαρρώ πως έσπασε. Άργησε αρκετά να κλείσει το οπισθόφυλλο του βιβλίου μας, παρόλο που στο μεσοδιάστημα οι ζωές μας συνέχιζαν. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό;  Άλλωστε, γι' αυτό σου γράφω... εσύ πάντοτε ήσουν ο ειδήμονας.

Δε σου κρατώ κακία καμιά για το γεγονός ότι μπαινόβγαινες στη ζωή μου θέλοντας να "ελέγχεις" τα συναισθήματά μου. Έπαιζες το παιχνίδι σου κι εγώ "τσίμπαγα". Έτσι κι αλλιώς στο βάθος του χρόνου εγώ κέρδισα την παρτίδα, έστω και με καθυστέρηση. Έγινα πιο δυνατός χωρίς να το καταλάβεις. Έκλεβες από τη ζωή μου αλλά εγώ τα πήρα όλα πίσω. Άργησα λίγο αλλά το μυαλό μου με βοήθησε να καταλαβαίνω, οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Όλα τούτα που σου γράφω ίσως να μην έχουν κανένα νόημα για σένα, αλλά απόψε έκλεισα τα είκοσι πέντε κι είχα χρέος να στα πω. Σε αφήνω με κάτι που είχε γράψει ο Μπρεχτ. Έτσι για να έχεις θα λες ότι κάτι έμαθες κι από μένα.

...Κανένα πράγμα δεν είναι κανενός ή αν όχι τότε είναι σίγουρα εκείνου που το έχει μεράκι και τ' αγαπάει και το γνωρίζει. Μια ψυχή ανήκει σε όποιον νοιάζεται και τη φροντίζει, το αμάξι ανήκει στον προσεκτικό οδηγό μην τύχει και το ρίξει στο γκρεμό. Κι η γη με τους καρπούς που περισσεύουν (ανήκει) σ' αυτούς που την πονούν και τη δουλεύουν...

* εννοείται ότι δεν γύρισα στο θάλαμο με ένα ματσάκι κόκκινες ανεμώνες... όποιος έχει πάει στρατό θα καταλαβαίνει ότι αυτά είναι "ανεπίτρεπτα"... τούτο ήταν το όπλο μου... Απορώ που είχα όρεξη για "καλλιτεχνικές" φωτογραφίες μέσα στη μουντίλα του στρατοπέδου...