Kisses for Christmas!

«Άστρο φωτεινό, λάμπει γιορτινό
μήνυμα θα φέρει απ' τον ουρανό….»

Δε χωράει καμιά αμφιβολία! Είτε υπάρχει οικονομική στενότητα είτε όχι ο Έλληνας θα χαρεί καθετί μέσα από την υπερβολή του. Κι αν, ακόμα, φίλε αναγνώστη δεν έχεις υποψιαστεί για ποιο πράγμα σου μιλάω θα γίνω ευθύς σαφέστερος! Αναφέρομαι σε αυτό το κακό που μαστίζει την πόλη μου κι ακούει στον τίτλο «Εξωφρενικός Χριστουγεννιάτικος Στολισμός Μπαλκονιών!».

Το τι αντικρίζουν τα δόλια μάτια μας δεν περιγράφεται με λέξεις! Θα αρχίσω να τα φωτογραφίζω και λέω να τα παραθέσω προς ψηφοφορία για ν’ αναδείξουμε τον πιο αστείο και κιτς στολισμό! Πάσης φύσεως λαμπάκια, χρωματιστά, μονόχρωμα μπερδεύονται με φιγούρες Αγίων Βασίληδων, μικρών Χριστών και ταπεινών Ιωσήφ! Φωτοσωλήνες και λαμπάκια έχουν καταλάβει τις θέσεις τους σε κάγκελα, παράθυρα και γλάστρες! Αλλά το πιο αστείο είναι κάτι «μουσικές» που ακούγονται από μπαλκόνια!

Ειλικρινά, κάθε φορά εκπλήσσομαι από τις ιδέες που έχουν ορισμένοι άνθρωποι! Βλέπεις Αι Βασίληδες να κατεβαίνουν κυριολεκτικά στο πουθενά από σκάλες φωτοσωλήνα ή λαμπάκια να αναβοσβήσουν σα δαιμονισμένα! Ειδικά αυτό το δεύτερο δεν κατάλαβα ποτέ τι νόημα έχει! Αν αναλογιστούμε ότι τα λαμπάκια αντικατέστησαν τα κεράκια που κοσμούσαν άλλοτε τα δέντρα, θα ήταν λογικό να έκαναν πιο ήρεμους σχηματισμούς… σε μια προσπάθεια να «μιμηθούν» το τρεμόπαιγμα τις φλόγας!

Αλλά μέσα σε όλον αυτό τον «στολιστικό» παροξυσμό βλέπεις κι όμορφα πράγμα τα οποία κατά το πλείστον είναι όμορφα γιατί είναι λιτά και ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα. Λοιπόν, χτες γυρίζοντας από τη δουλειά μου, περπατούσα χαζεύοντας τα στολισμένα μπαλκόνια και το μάτι μου έπεσε σε ένα παράθυρο, του οποίου είχαν τραβήξει την κουρτίνα για να φαίνεται το στολισμένο δέντρο του σπιτιού!

Τι όμορφη εικόνα! Όχι τόσο για αν το δέντρο ήταν όμορφα στολισμένο όσο γιατί μου θύμισε αλλοτινές εποχές! Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, τότε που δεν υπήρχε η πληθώρα των εξωτερικών διακοσμητικών λαμπών. Κι ύστερα με μεγάλη θλίψη συνειδητοποίησα πως τώρα που υπάρχουν όλα τα διακοσμητικά καλούδια για να στολιστεί υπέροχα ένα δέντρο, δεν υπάρχουν οι άνθρωποι για να μπουν στα σπίτια μας και να τα δουν…

Όχι δεν έχω σκοπό να γράψω έκθεση για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου! Δεν είναι στις προθέσεις μου κάτι τέτοιο άλλωστε! Μερικές σκέψεις σας παρέθεσα. Κι εμείς στολίσαμε για τη φετινή σεζόν, λίγες μέρες πριν φύγει ο Νοέμβρης. Ίσως λίγο νωρίτερα από άλλα χρόνια…αλλά βλέπετε όλα είναι σημεία των καιρών μας!

Σας φιλώ γλυκά

ΥΓ. 1. ευτυχώς που έχει εξαφανιστεί ο μικρός Σαντιγκάη από την ελληνική τηλεόραση! Μένω με την ελπίδα ότι δε θα ακούσω ούτε την Καιτούλα να μου τραγουδάει πως θα πλέξει τούλι για το μικρό Χριστούλη! Ελάχιστα εορταστικά τραγούδια αγαπώ, ένα από εκείνα αυτό που συνοδεύει την παρούσα ανάρτηση. Το άλλο είναι το Santa Baby της Μονρόε... πως να ξεχάσεις το "Καλαμαράκι" και τα Χριστούγεννα στις Φοιτητικές Εστίες που όλο χανόμουν... καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται... και συνεχίζουμε στα δύσκολα, έτσι δεν είναι "καλαμαράκι" μου;

2. ξωτικό των Χριστουγέννων σε παρακαλώ μη με χτυπήσεις με το μαγικό σου ραβδάκι! Μου αρέσει που δε μου αρέσουν τα Χριστούγεννα!

3. και κάπου εδώ ξεπετάγεται η Sunnefoula και μου δείχνει το αστείο βίντεο με τα καλικαντζαράκια που λιποθυμάνε κατά τη διάρκεια της σχολικής εορτής. Ρε φιλενάδα πόσα χρόνια έχουν περάσει από εκείνες τις νύχτες με τα ατελείωτα (νευρικά) γέλια; Και πράγματι ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης είναι κάπως παραπλανητικός... και εντελώς άσχετος!

4. Την αγάπη μου στη σιωπηλή "Γαλλίδα" αναγνώστρια... φέρε μας παρισινό αέρα...   

"Μες στο σκοτάδι που έχει πλακώσει μέσα μου τις τελευταίες μέρες, τούτη η ανάμνηση έλαμψε σαν ένα λαμπάκι... ξέρεις από εκείνα τα εορταστικά... Μιαν αχτίδα..." πότε θα μεγαλώσεις εαυτέ μου;