Μιαν ιστορία αλλιώτικη!

Ήταν κάποτε ένα νέο παιδί, ένα νεαρό αγόρι που όλα τα μετρούσε! Μετρούσε το χρόνο, λογάριαζε τις ηθικές αξίες κι αρετές, μετρούσε τα πρέπει, τα θέλω, τη στάση του προς τα έξω, το χρόνο που αφιέρωνε στη δουλειά του... Ακόμη και στη δουλειά του μετρούσε! Μετρούσε ευθύγραμμα τμήματα, τα κρατούμενα, τα δεκαδικά ψηφία, τους μετρικούς χώρους. Λογάριαζε τα ορισμένα, τα αόριστα, διπλά, τριπλά ολοκληρώματα...

Το' χε φάει το μέτρημα εκείνο το παιδί! Κάθε επόμενη κίνησή του, έστω κι αστραπιαία έπρεπε να τη μετρήσει, ζυγιάσει κι έπειτα να αποφασίσει αν θα τη διαπράξει! Έτσι το' χαν μάθει, έτσι έπραττε! Έχανε καμιά φορά το μέτρημα (ποτέ το μέτρο, ήταν ασυγχώρητο παράπτωμα αυτό!), αλλά πάντα πολύ γρήγορα έβρισκε τη σειρά, τον επόμενο αριθμό!

Κι ήταν σαν να' χε δυο διαφορετικούς κόσμους να επιδείξει. Πολλές φορές ένιωθε πως πρόβαλε σαν να' ταν κάποιος άλλος απ' αυτόν που στα αλήθεια ήταν. Στα μάτια του κόσμου έμοιαζε σαν το όμορφο, φρόνιμο, γλυκό παιδί. Ενώ στην πραγματικότητα κάθε άλλο απ' αυτά ήταν. Είχε, φυσικά, καλούς τρόπους και καλή ανατροφή αλλά όλα ήταν ανακατεμένα στο μυαλό του. Ήταν γεμάτο ζωή, αλλά την έκρυβε, την έπνιγε. Κι ενώ τίποτα δεν του έλλειπε, δεν ήταν καθόλου ευτυχισμένο εκείνο το παιδί τότε... ένιωθε παγιδευμένο πίσω από μια γυάλινη τζαμαρία! Έβλεπε απέναντι μα δε μπορούσε να περάσει! Έβλεπε πάντα στεκούμενος πίσω από την ψηλή γυάλινη βιτρίνα χωρίς να μπορεί να εξηγήσει πως βρέθηκε εκεί… 

  

Καθώς μεγάλωνε, άρχισε να συνειδητοποιεί πως άγνωστοι του, όταν τον αντίκριζαν του μιλούσαν με οικειότητα, ήταν πρόθυμοι να το βοηθήσουν χωρίς αυτός να τους ξέρει. Ήξεραν έλεγαν τους γονείς του κι αυτό αρκούσε… Πάλι άρχιζε να μετράει εκείνο το παιδί, τους έβγαζες πολλούς, πάρα πολλούς για μια κοινωνία που δε χρεώνει τίποτε πιο ακριβά από εκείνο που αποκαλεί «τζάμπα». Κι όλο ερχόταν στο μυαλό του η κουβέντα ενός αγαπημένου του προσώπου. «Τίποτε δεν είναι ακριβότερο από εκείνο που σου χαρίζεται! Μη το ξεχνάς, μικρέ μου»

  

Μεγάλωνε το παιδί εκείνο κι είχε πια καταλάβει πως ελάχιστοι μπορούσαν να' ναι συνοδοιπόροι του στο διάβα της ζωής. Συμβιβάστηκε με την ιδέα νιώθοντας ικανοποίηση όταν συνειδητοποίησε πόσο τυχερός είναι έχοντας έστω κι αυτούς τους λίγους κοντά του. Κι ενώ όλα τα μετρούσε (ο ήρωας μας) ποτέ του δε μέτρησε τα συναισθήματα του. Το παιδί εκείνο είχε έναν χρυσό κανόνα που τον τηρούσε αυστηρά.

"Όσο κάλπικος κι αν τύχει να βρεθεί ποτέ του δε θα υποκριθεί για όσα αισθάνεται, με όποιο τίμημα!"

Έχοντας, λοιπόν, εκείνον τον κανόνα ως το πασπαρτού που άνοιγε τη γυάλινη πόρτα της βιτρίνας, που χώριζε τους δυο κόσμους, μια ωραία πρωία παίρνει φόρα και τρέχει ευθεία πάνω στη γυάλινη τζαμαρία. Θρύψαλα την έκανε κι ως ήταν αναμενόμενο δεν ήταν εύκολη η διέλευση. Αλλά όπως είπαμε, εκείνο το "με όποιο τίμημα!" ήταν μανιέρα του. Ο θόρυβος που έκανε η πτώση κι η συντριβή της τζαμαρίας τρόμαξε κάποιους που έστεκαν παράμερα κι έτρεξαν να μακρυά να προστατευτούν, ενώ κάποιους άλλους τους έκανε να σφιχταγκαλιαστούν μαζί με το νεαρό αγόρι. Τακτοποίησε, λοιπόν, ό,τι βίαια κατάστρεψε κι άρχισε να αισθάνεται ικανοποίηση διότι οι δυο κόσμοι γίναν ένας. Μόνο χαρά μπορούσε να νιώθει παρά τους μικροτραυματισμούς. Αυτούς που στ' αλήθεια ήθελε τους είχε κοντά του, ενισχύοντας τα θεμέλια της μεταξύ τους σχέσης.

Σαν πέρασε ο καιρός επουλώθηκαν κι οι πιο μικρές πληγές και το νεαρό αγόρι συνέχισε να μεγαλώνει. Προσπάθησε να μη μετρά όσο πριν, παρότι πάντοτε υπήρχε μια φωνή (κι όχι δεν ήταν της συνείδησής του!) να του υπενθυμίζει ότι το μέτρημα σώζει τους ανθρώπους. Αυτή τη φορά το αγόρι κώφευε συνειδητά γιατί είχε αρχίσει ένα νέο παιχνίδι. Άρχισε να φλερτάρει και να παίζει με εύφλεκτα χημικά του οργανισμού...

Μα όσο σοφό κι αν ήταν (ήταν;; μπα!!!) εκείνο το νεαρό αγόρι δεν είχε μάθει ότι με αυτά τα πράγματα δεν παίζουν οι άνθρωποι! Ε, καλά δεν ήξερε, δε ρωτούσε; Μα τα ρωτάει κανείς αυτά τα πράγματα; Έτσι, λοιπόν, κάηκε το αγόρι του παραμυθιού μας εν μια νυκτί... Κι έκλαψε και πόνεσε κι έδωσε όρκους (που δεν κράτησε… χο χο)  πως δε θα ξαναερωτευτεί, πως δε θα ξαναπαίξει με τη φωτιά κι έπειτα άθελά του θα «έκαψε» ή μπορεί να πλήγωσε κι αυτός κάποια καρδιά, μα στο τέλος βρήκε το δάσκαλό του… 

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα ή όπως θα έλεγε η Ίλια (από το Ποτέ την Κυριακή) "Κι ύστερα όλοι μαζί  πήγαν στην ακρογιαλιά"

___________________________________________

Στο διάστημα των τελευταίων τεσσάρων χρόνων (ήδη διανύουμε την πέμπτη) έχω κάνει τη μεγαλύτερη βουτιά στα απύθμενα νερά της ψυχής μου κι όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται νιώθω ότι βγαίνω στην επιφάνεια πιο δυνατός και γαλήνιος όσο ποτέ άλλοτε. Το "φωτοστέφανο"  το άφησα να βυθίζεται στην τρελή πορεία της αβύσσου, όχι γιατί βαραίνει την ψυχή μου κανένα αμάρτημα αλλά γιατί είναι περιττό αξεσουάρ για έναν θνητό. Αν στα αλήθεια λυπάμαι για κάτι, είναι που ένα μικρό αγκάθι παραμένει στην καρδιά μου εξαιτίας λάθος χειρισμών μου στο παρελθόν... δεν το διεκδίκησα όσο έπρεπε κι έκανα πίσω σε μια στιγμή που θα έπρεπε να ξέρω ότι "ό κόσμος φεύγει. . . Αι αϊ δυο φορές τ' ωραίο δε γίνεται, δε γίνεται ή αγάπη." (πάντα ο Ελύτης τα λέει μοναδικά μέσα από τους στίχους του)

Κι αν θέλετε να ακούσετε μια συμβουλή από έναν μικρό, σαν εμένα, να θυμάστε τούτο:

"Η αγάπη έχει μεγαλύτερη δύναμη κι αξία όταν την προσφέρουμε από το υστέρημα κι όχι από το περίσσευμα της ψυχής μας!"

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται νοερά στον Στ. που ξέρω πως δε θα τη δει, αλλά μένω με την ελπίδα πως κάποτε με συλλογιέται όπως κι εγώ, ανθρώπινα, φιλικά...  
Η ιστορία του μικρού μας ήρωα γραμμένη από το Σείριο εν μέσω λογισμών κ παραλογισμών, εν μέσω γλυκών κ πικρών αναμνήσεων. Ευχαριστώ σε... δε το λέω συχνά, ε... το καταλαβαίνεις άραγε;
Ένα καπρίτσιο τούτη η ανάρτηση, βγήκε σήμερα κι όχι αύριο που θα άλλαζε ο μήνας! Ήθελα να μείνει στην ιστορία με ημερομηνία ανάρτησης 29 Φλεβάρη.
Οι φωτογραφίες λεπτομέρεια από πίνακα της Εθνικής Πινακοθήκης, δυστυχώς δεν έχω σημειώσει σε ποιον ανήκει το εικονιζόμενο έργο.