Το θέατρο στο ραδιόφωνο…

Ίσως σας ξένισε λίγο ο τίτλος και να σκεφτήκατε ότι κάτι δεν πάει καλά… δε σας αδικώ! Ο λόγος σήμερα για μια συνήθεια μου, την οποία πασχίζω να διαδώσω, σε όσους περισσότερους μπορώ! Κι επειδή οι τίτλοι στα κείμενα τίθενται για να προϊδεάζουν τον αναγνώστη πιθανόν να καταλάβατε ότι θα μιλήσουμε για θέατρο… όμως το ραδιόφωνο πως έρχεται να «κολλήσει» σε κάτι το οποίο είναι οπτικό θέαμα κι ουδόλως ακουστικό;

Κι όμως δένουν υπέροχα το θέατρο με το ραδιόφωνο! Αρκεί να αναλογιστεί καθένας μας ότι τα θεατρικά έργα είναι γραμμένα σε βιβλία πριν ανέβουν σε παραστάσεις. Κι όπως όλα τα βιβλία του κόσμου, όταν τα διαβάζουμε, εμείς είμαστε που φτιάχνουμε τις εικόνες, που τοποθετούμε τους ήρωες σε κουστούμια, χώρους, τους δίνουμε μορφή… πάντα κατά τα πρότυπα και τα βιώματα μας. (Μεταξύ μας, αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του βιβλίου, κατά την ταπεινή μου άποψη! Δέκα άτομα διαβάζουν το ίδιο βιβλίο κι ο καθένας έχει κεντήσει ένα διαφορετικό πλαίσιο δράσεις για τους ήρωες!).

Ήμουν μαθητής της Γ΄ Λυκείου όταν ανακάλυψα το θέατρο στο ραδιόφωνο! Χρονιά ζόρικη για κάθε παιδί, με αρκετό τρέξιμο κι ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Δυστυχώς, η Πάτρα όσο μεγάλη κι αν είναι δεν παύει να είναι μια επαρχιακή πόλη όπου το θέατρο είναι πολυτέλεια. Με δυο θεατρικές παραστάσεις τη σεζόν από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. πολύ σύντομα παύεις να έχεις θεατρικές επιλογές. Λοιπόν, η πρώτη ραδιοφωνική παράσταση που άκουσα ήταν το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς με τη Μελίνα Μερκούρη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Μαγεύτηκα από την πρώτη στιγμή!

Ένιωθα σα να είχα ανακαλύψει την πυρίτιδα! Είχα την πολυτέλεια να ακούω θέατρο μέσα στο σπίτι μου και μάλιστα με τα μεγαλύτερα υποκριτικά ταλέντα που είχε βγάλει ο τόπος μας! Ειλικρινά, θαρρώ πως δε θα ξεχάσω ποτέ την χαρά που είχα νιώσει ανακαλύπτοντας πως το τρίτο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας αναμετέδιδε κάθε Κυριακή στις 22:00 μια νέα θεατρική παράσταση (κάτι που ισχύει μέχρι και σήμερα!). Κι έτσι άρχισα να γίνομαι ο πιο φανατικός ακροατής – θεατής και να πλάθω εικόνες…

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο κι αρχίζοντας να έχω τα πρώτα μου έσοδα (από την εργασία μου) άρχισα να ψάχνω μανιωδώς θεατρικούς δίσκους ενώ παράλληλα το ραντεβού με το θέατρο τις Κυριακές γινόταν ολοένα και πιο πιστό! Άρχισα να έχω και τις «παραξενιές» μου σιγά σιγά! Πάντοτε, λοιπόν, ακούω μια θεατρική παράσταση καθούμενος σε μια πολυθρόνα, με ημίφως και τον ήχο σε μια σχετική ένταση παρόμοια με αυτή του θεάτρου! Μαγεία… έτσι χωρίς να είμαι σύγχρονος της Λαμπέτη, του Νέζερ ή της Κυβέλης έχω εκπλαγεί από το ταλέντο τους και την αμεσότητά τους! Τους έχω ακούσει σε σπουδαίους ρόλους, τους έχω σκηνοθετήσει… και τους έχω «ντύσει» με τα κουστούμια που η φαντασία μου έχει θεωρήσει ως τα καταλληλότερα για αυτούς!

Αυτά τα ολίγα περί ραδιοφωνικού θεάτρου. Όσοι πιστοί αγαπάτε το θέατρο, προσέλθετε σε αυτό το ανέξοδο ταξίδι. Κάθε Κυριακή από τις συχνότητες του Τρίτου κι ένας νέος προορισμός…

*Η κατάστασή μου στο διάβα των χρόνων χειροτερεύει (θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος!)… Συλλέγω φανατικά πλέον εδώ και τρία χρόνια θεατρικές παραστάσεις… κι συλλογή έχει από Παξινού μέχρι Σαπφώ Νοταρά…(η οποία πέραν της εμφάνισης υποκριτικά είναι πολύ καλή!!!)