Μελαγχολίες του Σεπτέμβρη...

"Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές

τα δελφίνια όμως θα μου πουν
όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν

...

νιώθω πως δεν αργεί το πρώτο βήμα
που σε πάει μακριά - σ' άλλη αγκαλιά"
 

____________________________________________________

Δυο παλιότερα κείμενα μου, που αγαπώ ιδιαίτερα για ξεχωριστούς λόγους το καθένα, έχουν να κάνουν με το φευγιό του καλοκαιριού και με την παρόρμηση της πρώτης νιότης μου. Και τα δυο αυτά κείμενα που αναρτήθηκαν πριν έναν χρόνο σχεδόν, είναι απόρροια αυτής της ιδιότυπης μελαγχολίας που με κυριεύει κάθε χρόνο στις αρχές του φθινοπώρου...

Το πρώτο φέρει τον τίτλο, "Ένας ήλιος ζεστός" και θα το βρείτε Ε Δ Ω .

Το δεύτερο ονομάζεται, "Το φεστιβάλ της ΚΝΕ" και μπορείτε να το διαβάσετε Ε Δ Ω. Ιδιαίτερα για το δεύτερο κείμενο έχω την αίσθηση, ότι όσο μεγαλώνω έχω συμβιβαστεί με αρκετά πράγματα κι ίσως η ωρίμανση που επήλθε μέσα από το χρόνο να με έκαναν να αφήσω πίσω εκείνο το παιδί που καθόταν κατάχαμα στο κοκκινόχωμα του κάστρου για να δει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες! 

Θα φανεί κουτό αν σας προτείνω να τα διαβάσετε, εγώ ανέτρεξα σε αυτά διαβάζοντας από την αρχή όλες μου τις αναρτήσεις! Θα σκεφτείς, εύλογα, μα δεν ξέρει τι έχει γράψει ο ίδιος; 

Ξέρω...πολύ καλά ξέρω... αλλά μόνο έτσι βλέπεις τις αλλαγές που ο χρόνος σου επιφέρει... βλέπεις καμιά φορά την αφέλεια που είχες κι αναπολείς...αναλογίζεσαι...

Αξίζουν όσα ο χρόνος κι η πείρα σου χαρίζουν ή κι η ασχήμια της αφέλειας λειτουργεί εποικοδομητικά;